สวยซ่อนคม

หมอโซวนั่นเองที่เพียรโทร.หาเจียอิงแต่เธอไม่รับสาย สุ้ยไถ่นิ่วหน้าพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวความเกี่ยวข้องระหว่างอ้ายผิงกับหมอโซวเป็นข้อมูล แต่เขาไม่มีเวลาสะระตะมากนักต้องรีบคว้าแก้วน้ำที่มีลายมือของเธอบนหัวเตียงมาเก็บเข้าเสื้อสูท

เพื่อนำไปพิสูจน์ลายนิ้วมือ

เจียอิงในคราบอ้ายผิงยังไม่รู้ตัวถูกเขาขโมยลายนิ้วมือ ดื่มด่ำความสุขแสนหวานเพราะเชื่อสนิทว่าเขาตกหลุมรักเธอแล้วอย่างถอนตัวไม่ขึ้น สุ้ยไถ่

ฝืนใจมากแต่ต้องเล่นละครตบตาต่อเพราะยัง

ไม่อยากให้เธอไหวตัว...

ซุนหลิงไม่กล้ากลับบ้านเช่าของแม่ตั้งแต่

เมื่อคืนเพราะไม่อยากถูกซักไซ้ เลือกไปนอนหน้าบ้านป้าบ๊วย ลูกค้าประจำร้านเสริมสวยเจ๊เฮียง กระทั่งเช้าจึงงัวเงียลุกไปหาแม่ที่ร้าน

สุ้ยไถ่ไม่รู้เรื่องซุนหลิงจนขับรถถึงบ้าน

เทียนซั่ง ฟานรอนานแล้วรีบมาดักหน้ารายงาน

“เขาไปแล้วนะนายคนใหญ่...ซุนหลิงเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากบ้านไปแล้ว”

สีหน้าแม่บ้านเก่าแก่เป็นกังวลมาก ส่วนสุ้ยไถ่ได้แต่ย้อนถามงงๆ

“เขา...กลับมาเมื่อไหร่”

“เมื่อคืน...มันเกิดอะไรขึ้น!”

น้ำเสียงแม่บ้านเก่าแก่จริงจังขึ้นเพราะเป็นห่วงซุนหลิง สุ้ยไถ่นิ่วหน้าก่อนถึงบางอ้อว่าเด็กสาวอาจเห็นภาพเขานอนในห้องอ้ายผิงเมื่อคืนเลย

ไม่พอใจหนีกลับบ้าน แต่เขายังบอกเรื่องภารกิจนี้

กับใครไม่ได้รวมทั้งเจ้าตัวเพราะไม่อยากให้อ้ายผิงสงสัย ฟานเห็นเจ้านายหนุ่มนิ่งเงียบก็ร้อนใจ ถามซ้ำ

“นายคนใหญ่จะไปตามเขากลับมาไหม แล้วมันเรื่องอะไรกันแน่”

สุ้ยไถ่ไม่ตอบ สีหน้าลำบากใจ ฟานไม่ทันสังเกตเพราะมัวบ่นเรื่องซุนหลิง

“คอยดูนะ...ถ้าเหลาไท่รู้เข้าล่ะก็...อยู่ๆก็

หายไป อยู่ๆก็กลับมาขนของออกไปแบบนี้”

“บ่นอะไร...ถ้าเขาไม่อยากอยู่ใครจะบังคับเขาได้ อย่าทำให้มากเรื่องไปหน่อยเลยน่า”

แกล้งพูดปัดเพื่อเลี่ยงตอบคำถามแล้วผละไป ทิ้งฟานให้มองตามเซ็งๆ อดไม่ได้ตะโกนไล่หลัง

“นายคนใหญ่! ฉันผิดหวังมากนะ”

ooooooo

สุ้ยไถ่ต้องแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้เรื่องซุนหลิงเพราะไม่อยากให้อ้ายผิงผิดสังเกต ผละจากฟานมาได้ก็พุ่งเข้าห้องทำงานและต่อสายหาเพื่อนตำรวจทันที

“ไอ้ผู้กอง...ฉันเองสุ้ยไถ่...ฉันต้องการความช่วยเหลือด่วน!”

นายคนใหญ่ตระกูลปึงอยากให้เพื่อนตำรวจตรวจลายนิ้วมือบนแก้วว่าอ้ายผิงคนที่เขาเจอ

ทุกวันนั้นเป็นตัวจริงหรือไม่ เพื่อนตำรวจเต็มใจช่วยแต่อาจใช้เวลาถึงสามวันเพราะต้องทำการพิสูจน์ในห้องแล็บ สุ้ยไถ่หงุดหงิดมากเพราะใจร้อนแต่ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากรอให้ผลออกมาเท่านั้น

ซุนหลิงแอบมองแม่จากหน้าร้านเสริมสวย

เจ๊เฮียง คิดหนักเพราะกลัวแม่สงสัยแต่ไม่นานก็ตัดสินใจได้จะขอพักสมองและหนีหน้าสุ้ยไถ่

อยู่ช่วยแม่ทำงานสักระยะ

หงเห็นหน้าลูกสาวคนโตก็ร้องทักด้วยความแปลกใจ “ซุนหลิง...ไปไหนมาลูก”