พรายพิฆาต

วันรุ่งขึ้นอาทิตย์และตำรวจชั้นผู้ใหญ่อีกหลายนายเรียกประชุมทีมปฏิบัติการล่าพรายดำ

แต่แล้วจู่ๆบนจอขนาดใหญ่ในห้องประชุมก็ปรากฏตราสัญลักษณ์พรายดำพร้อมเสียงของวังเฟยหลง

“สวัสดีทุกท่าน ผมมั่นใจว่าทุกท่านคงยังไม่หายตื่นเต้นจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ผมอยากเรียนให้ทราบว่าเหตุการณ์แบบนี้คงจะไม่เกิดขึ้น ถ้าตำรวจไม่สร้างปัญหาให้ผมด้วยการส่งคนมาทำลายห้องทดลองและฆ่าคนของผมก่อน เพราะอย่างนี้ไง ผมจึงจำเป็นต้องตอบโต้ และผมอยากขอเตือนอีกครั้ง ถ้าตำรวจยังไม่เลิกตอแยกับองค์กรพรายดำ ความสูญเสียที่ตามมาจะยิ่งมากกว่านี้ จนพวกท่านนึกไม่ถึงเลยทีเดียว...ทุกท่านคงรู้ดีแล้วว่าผมพูดจริงและทำจริง ไม่ใช่แค่ขู่ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู”

แล้วภาพบนจอก็ดับวูบไป ทั้งห้องประชุมมีแต่ความเงียบ สีหน้าทุกคนเคร่งเครียดและกังวลต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างยิ่ง

ooooooo

วังเฟยหลงไม่ใช่แค่ขู่ แต่ออกประกาศไปทั่วด้วยการตั้งค่าหัวทั้งเชิดวุธ พราน และแจ๊สมินคนละหนึ่งล้านดอลลาร์ ใครก็ตามที่ฆ่าสามคนนี้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เงินจำนวนนั้นจะเป็นของผู้นั้นทันที

สนธยาตกใจมากเมื่อรู้จากศรศิลป์และแจ๊สมิน แต่สงสัยว่าประกาศนี้ส่งไปถึงใคร?

“สมาชิกองค์กรพรายดำทุกคน รวมไปถึงนักฆ่าทั่วโลก”

สนธยาร้อนใจมาก กลับเข้ามาบ่นกับพ่อว่าตนเป็นห่วงเชิดวุธ

“เกิดอะไรขึ้นอีกเหรอ”

“พวกพรายดำตั้งค่าหัววุธ จากนี้เป็นต้นไปจะมีคนนับไม่ถ้วนที่ต้องการฆ่าเขาเพื่อเงินรางวัล”

“แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ ตัวเราเองก็ยังไม่ปลอดภัยจากพวกนั้นเลย”

“สนจะไปหาวุธ ไปขอให้เขาลาออกจากการเป็นตำรวจ แล้วไปให้พ้นจากที่นี่”

“เป็นไปไม่ได้หรอก คนอย่างเชิดวุธไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ”

“ค่ะ สนรู้ดีว่าวุธเป็นยังไง แต่สนมีวิธีที่จะทำให้เขายอมทำตาม”

“สนจะทำยังไง”

“สนจะให้สิ่งที่เขาอยากได้มากที่สุดเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน”

สนธยาตัดสินใจแน่วแน่ แต่พอเธอจะก้าวขาออกจากบ้านก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียกของศรศิลป์