พรายพิฆาต
ตอนที่ 12
“ได้ค่ะ...แซนดี้ ตัดระบบกล้องวงจรปิด”
“รับทราบค่ะ”
ภาพบนหน้าจอดับไปกลายเป็นจอดำ ภาพในกล้องอื่นๆทยอยดับ แม้แต่ของวังเฟยหลงที่กำลังจดจ่อจ้องมองอยู่ด้วย ของเฮนรี่ก็เช่นกัน เขารีบโทร.บอกเดชาระวังตัวให้ดี มันเพิ่งตัดระบบวงจรกล้องวงจรปิด อีกไม่นานพราน จอมภูต ต้องออกมาแน่
“รับทราบครับ ผมก็กำลังรอเจอมันอยู่เหมือนกัน”
ขาดคำของเดชา ร่างสายลับคนหนึ่งลอยละลิ่วลงมาตายอยู่ตรงหน้าเขา พวกเดชาแค้นมาก ตะโกนท้าทายพรานให้ปรากฏตัว แต่พรานไม่โผล่ มีแต่เสียงเท่านั้นที่พูดผ่านโทรโข่ง
“ท่านผู้มีอุปการคุณโปรดทราบ ถ้าท่านยิงสารวัตรเชิดวุธเมื่อไร เราจะส่งพวกท่านลงนรกอเวจีไปเมื่อนั้น แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าท่านยอมปล่อยตัวสารวัตรเชิดวุธภายในหนึ่งนาที เราอาจใจดียอมให้พวกท่านมีชีวิตรอดกลับไป เริ่มจับเวลา ณ บัดนี้”
“พราน จอมภูต เก่งจริงออกมาเจอกันซึ่งๆหน้าสิวะ”
ไม่มีเสียงตอบรับจากพราน พวกพรายดำมองหน้ากันด้วยความเครียด สถานการณ์พลิกกลับให้พวกเขากลายเป็นเป้า เชิดวุธมองหน้าเดชาอย่างท้าทาย
“เอาสิ ถ้าคิดว่าคุ้มที่จะแลกชีวิตพวกแกทั้งหมดกับฉัน ก็เอาเลย”
“คิดว่ากูไม่กล้าหรือไง”
“รีบตัดสินใจ เวลาของพวกแกเหลือไม่มากแล้ว เพราะไม่ว่าพราน จอมภูต จะฆ่าพวกแกหรือไม่ก็ตาม อีกไม่นานกองทัพตำรวจก็จะเข้ามาล้อมที่นี่ และจับตายพวกแกทุกคน”
“ที่มันพูดก็มีเหตุผลนะ ป่านนี้ตำรวจทั่วทั้งเมืองคงกำลังแห่กันมาที่นี่” ฟอกซ์เริ่มกังวล เดชาจึงสรุปว่า
“ถ้างั้นก็เอาตัวไอ้สารวัตรนี่ไป มันไม่กล้า
ทำอะไรหรอก ตราบใดที่สารวัตรเชิดวุธยังอยู่กับเรา”
ทั้งหมดพากันไปที่รถ แต่ทันทีพวกนั้นไปถึง พรานก็โผล่ขึ้นมาจากอีกด้านของรถ เดชายิงใส่แต่พรานหลบได้ว่องไว ในเวลาเดียวกันเชิดวุธก็ฉวยโอกาสหมุนตัวเหวี่ยงศอกใส่หน้าฟอกซ์จนมันเซไป จากนั้นสองฝ่ายก็ซัดกันนัว
สุดท้ายเดชาพลาดท่าโดนแจ๊สมินขว้างมีดพุ่งเข้าปักดวงตาถึงกับร้องลั่นอย่างเจ็บปวดทรมาน ก่อนที่กุหลาบดำจะประคองเขาไปขึ้นรถ รวมทั้งฟอกซ์และสายลับอีกคนที่เหลือ
เมื่อพวกพรายดำไปแล้วจึงเหลือแต่เชิดวุธและลูกทีมที่มองพรานกับแจ๊สมินอย่างขอบคุณ แล้วสองคนนั้นก็เดินจากไปโดยที่ไม่มีใครขัดขวาง
ooooooo
แจ๊สมินประคองศรศิลป์นอนลงบนเตียง สภาพเขาบาดเจ็บมาไม่น้อยเหมือนกัน สักครู่สนธยารีบร้อนเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
“เป็นยังไงบ้าง”
“ถามถึงใครเหรอ ถ้าสารวัตรเชิดวุธล่ะก็...เขาปลอดภัยดี”
“เปล่า ฉันหมายถึงคุณนั่นแหละ”
“ก็อย่างที่เห็น เจ็บนิดหน่อย”
“ท่าทางจะไม่นิดแล้ว มา...เดี๋ยวฉันทำแผลให้”
“เธอไม่ต้องยุ่งหรอกสนธยา เดี๋ยวฉันดูแลเขาเอง”
