ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

“ครับ ผมขอโทษที่ตอนแรกระแวงคุณ แต่ตอนนี้ผมเชื่อคุณแล้ว เชื่อว่าคุณจำผมได้จริงๆ ผมดีใจที่มีวันนี้ วันที่เรากลับมารักกันเหมือนเดิม” ลวิตาโล่งใจในขณะที่จีน่ากังวลใจอย่างมาก

ค่ำนั้นลวิตาแอบมาดูอาการปวัตร เห็นสภาพเขาในห้องไอซียูที่มีอุปกรณ์ระโยงระยาง เธอน้ำตาไหลพึมพำขอโทษ นรีเดินเข้ามาเห็นจึงพากันออกมาคุย นรีบอกให้สบายใจว่าปวัตรอาการโดยรวมดีขึ้นมาก แค่ยังไม่ฟื้น แต่เขาเป็นคนแข็งแรงต้องฟื้นตัวเร็วแน่

“ขอโทษนะคะ พี่ไม่ควรร้องไห้” นรีเข้าใจว่าเธอรักปวัตรมาก “ใช่ค่ะพี่รักวัตรมาก รักมากซะจนเห็นวัตรเจ็บปวดต่อไปอีกไม่ได้แล้ว”

นรีเข้ากอดปลอบ “รีดีใจนะคะที่พี่วัตรได้เจอพี่หลิว รีจะได้วางใจว่าพี่วัตรมีคนดูแลแล้ว ขอบคุณพี่หลิวนะคะที่รักพี่ชายของรีได้มากขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆค่ะ” ลวิตาพูดไม่ออกรู้สึกผิดอย่างมาก ได้แต่กอดตอบนรีแน่น

รุ่งเช้าลวิตาต้องตั้งสติเพื่อแต่งตัวสุดเปรี้ยวควงแขนไปกับไตรภพ เขาเอาแหวนหมั้นกลับมาสวมที่นิ้วเธออีกครั้ง มยุราไม่ค่อยพอใจจึงไปเป็นก้างขวางคอด้วย...ทั้งสามมาหาเอก พอเอกรู้ว่าสองคนคืนดีกันก็พอใจมาก ลวิตาทำทีขอบคุณเอกที่อดทนกับตนจนความจำกลับคืนมา

“ไม่เป็นไร เรื่องไม่ดีไม่ต้องไปจำ พี่ดีใจที่น้องรักของพี่ทั้งสองคนกลับมารักกันตามเดิม”

“แต่ฉันไม่เห็นจะดีใจสักนิด” มยุราพูดขึ้นลอยๆ ลวิตารีบเปลี่ยนเรื่อง

“หลิวดูฤกษ์แต่งงานมาแล้วนะคะ อีกสามเดือนถึงจะได้วัน แต่หลิวว่ามันช้าเกินไป ความจริงอยากจะแต่งงานกับมิคซะวันพรุ่งนี้” ลวิตายื่นมือมาจับมือไตรภพ มยุรามองไม่ปลื้ม

“จะรีบแต่งไปทำไม เดี๋ยวคนเขาก็คิดว่าแกท้องหรอก”

ลวิตานิ่วหน้า เอกเห็นด้วยไม่ควรรีบแต่ง แต่ก็จะส่งข่าวให้พวกนักข่าว แฟนคลับจะต้องดีใจ เป็นการช่วยลบข่าวเสียหายทั้งหมดของไตรภพ...มยุราเบ้หน้าแขวะกระแสข่าวหายแต่กลิ่นเหม็นเน่าไม่มีทางจางหายง่ายๆ ลวิตากลัวจะเสียการ เอ็ดถ้าแม่ไม่ชอบก็กลับบ้านก่อน ไตรภพขอโทษมยุราที่ทำไม่ดีไว้กับเธอ แต่มยุราเห็นถึงความไม่จริงใจจึงไม่รับคำขอโทษ เอกรีบแทรก

“คุณแม่พูดถูก ไม่ใช่แค่คุณแม่ที่แกต้องขอโทษ แกต้องขอโทษประชาชนทุกคนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่วนหลิวก็ต้องช่วยมิค...หลิวต้องบอกทุกคนว่าที่ทำลงไป เพราะต้องการประชดมิค แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปใหญ่โต”