ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ก็ติดต่อทั้งสองคนไม่ได้ ไม่นานลวิตากลับมาบ้าน ทั้งสองดีใจรีบถามว่าเธอหายไปไหนทั้งคืน ลวิตาปัดว่ามีเรื่องวุ่นนิดหน่อย

“อย่ามาโกหกแม่ ถ้านิดหน่อยจริงแล้วทำไมไม่โทร.บอกแม่สักคำว่าไปไหน”

“มันยุ่งมากจนหนูลืมน่ะค่ะ หนูขอโทษนะคะ ตอนนี้มันไม่มีอะไรแล้ว”ลวิตาเข้ากอดแม่

ลวิตากับจีน่าพากันขึ้นห้องนอน มยุรารู้สึกว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่...จีน่าเข้ามาในห้องลวิตาเห็นรอยยิงบนเตียงก็ตกใจ ลวิตาให้ช่วยยกฟูกไปทิ้งก่อนที่มยุราจะเห็น จีน่าฟังลวิตาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วถามว่าจะบอกตำรวจอย่างไร

“คงต้องบอกว่า มีคนพยายามจะปล้นฉันกับคุณปวัตร”

“ฉันไปเมืองนอกไม่กี่วันทำไมเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ ว่าแต่แกจำทุกอย่างได้แล้วเหรอ”

“ถึงยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันมั่นใจแล้วว่า เหตุผลที่ฉันเลิกกับมิคคืออะไร...ฉันคิดว่ามิคนอกใจฉันมีคนอื่น ก็เลยให้นักสืบสะกดรอยตาม จนได้ภาพที่มิคเข้าไปในเพ้นเฮาส์แห่งหนึ่ง แกจำได้ไหม”

“จำได้ ที่แกเล่าว่าแกเห็นภาพในธัมบ์ไดรฟ์”

“ฉันนึกว่าธัมบ์ไดรฟ์ที่ฉันเห็นคือหลักฐานที่นักสืบตามแอบถ่ายมิค”

“แต่มันไม่ใช่เพราะธัมบ์ไดรฟ์ที่แกเห็น คือธัมบ์ไดรฟ์ที่มีหลักฐานว่ามิคค้ายาเสพติด”

“อื้อ...เพราะฉันเห็นทุกอย่าง ฉันถึงถูกมิคตามเก็บ...” ลวิตาฟันธง

“แต่แกบอกว่าคนที่จับแกไปไม่ใช่มิค” จีน่ายังข้องใจ

“มันยังมีอีกคนหนึ่ง ซึ่งฉันมั่นใจว่าคนๆนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เพราะเขาไม่ต้องการให้ฉันเห็นหน้าว่าเขาเป็นใคร นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ คนพวกนี้ทำงานกันเป็นขบวนการใหญ่”

“เดี๋ยวนะ...มันจะเกี่ยวข้องกับนักข่าวคนนั้นรึเปล่า คนที่พยายามสร้างข่าวใส่ร้ายแก”

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แกจำได้ไหมว่าเขาเคยพูดอะไรกับฉัน” ลวิตานึกย้อนไปถึงคำพูดของไพรัตน์ว่า...คุณทำอะไรเอาไว้ จำไม่ได้เหรอ คุณทำให้คนๆหนึ่งต้องตาย ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ คุณไม่มีวันอยู่อย่างมีความสุข

จีน่าฟังแล้วถามว่าธัมบ์ไดรฟ์อันจริงอยู่ที่ไหน ลวิตายอมรับว่ายังจำไม่ได้ แต่ต้องรีบหาให้เจอก่อนที่คนอื่นจะเดือดร้อนเพราะตนอีก จีน่ายังข้องใจทำไมกล้องวงจรปิดจับภาพคนหน้าบากกับไตรภพที่เข้ามาในห้องคอนโดไม่ได้ ลวิตาหน้าเครียด

“ง่ายนิดเดียว มีตำรวจรู้เห็นกับเรื่องนี้ด้วยน่ะสิ”

“นั่นหมายความว่า เราพึ่งตำรวจไม่ได้” จีน่าสรุป