ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ริมหาดยามค่ำ ลวิตานั่งเอนหัวซบไหล่ปวัตรหน้ากองไฟ สองคนจับมือกันแน่นราวไม่อยากพรากจากกัน ลวิตาพูดขึ้นว่า...รู้สึกดี

“นั่นสินะครับ ที่นี่ไม่มีใครเลยนอกจากเรากับดวงดาวบนฟ้า ถ้าหากว่าเรา...”

“เราทำไมคะ! ทะลึ่ง” ลวิตาเอ็ดเพราะเห็นปวัตรอมยิ้ม

“ทะลึ่งตรงไหน ผมก็แค่...อยากขอกอดคุณ” ลวิตาเหวอ “ครับ กอด หรือคุณคิดว่าผมจะขอคุณทำอะไร”

“เปล่า...ไม่ได้คิด” ลวิตาเขินเมินหน้าหนี

ปวัตรยื่นหน้ามาแซวว่าไม่คิดแล้วทำไมหน้าแดง หญิงสาวหันขวับมา จมูกชนกับจมูกเขาอย่างไม่ตั้งใจ ปวัตรดันตัวเธอลงนอนบนพื้น หัวใจเธอเต้นแรงสบตาซึ้ง เขาจูบหน้าผากเธอแล้วผละออก หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง เขาจูบจมูกเธออีกครั้งแล้วผละออกอีก เธอจึงเอื้อมมือไปกอดคอเขา ปวัตรอดใจไม่ไหวจูบประกบริมฝีปากเธออย่างนุ่มนวล เต็มไปด้วยความรัก แล้วกล่าว

“แต่งงานกับผมนะครับ” ลวิตาตกใจ “คุณยังไม่ต้องตอบผมตอนนี้ ไว้รอให้เรื่องทุกอย่างจบลง ผมจะมาขอคำตอบจากคุณ” ปวัตรยิ้มให้อย่างจริงใจ ลวิตายิ้มรับด้วยหัวใจพองโต

ค่ำคืนนั้นลวิตานอนอยู่ข้างปวัตรในเต็นท์ เธอมองหน้าเขาราวกับอยากจดจำใบหน้านี้เอาไว้ แล้วยกมือขึ้นจับหน้าเขาทำให้เขาตื่น เธอรีบขอโทษแล้วอ้างว่าอากาศเย็นนอนไม่หลับ เขากระชับอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น เธอซบหน้ากับแผ่นอกเขาพึมพำว่า...เธอรักเขา แต่

ไม่มีเสียงตอบจึงเงยหน้ามอง ชายหนุ่มหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลียเสียแล้ว เธอยิ้มซบลงนอนต่อ

ooooooo

รุ่งเช้าลูกน้องรายงานไตรภพว่าเจอปวัตรกับลวิตา เขากัดกรามแน่นด้วยความแค้น...ปวัตรตื่นขึ้นมามองลวิตาที่ยังหลับ เขาหอมหน้าผากเธอทำให้เธอตื่น ลวิตารู้สึกเขินรีบลุกขึ้นหลบหน้า อายที่ตัวเองหน้าสด ปวัตรชมว่าน่ารักแล้วบีบจมูกเธออย่างเอ็นดู

ลวิตาว่าเขาเลี่ยนแต่เช้า ปวัตรยิ้มให้แล้วชวนไปหาอะไรกิน ปวัตรเก็บเต็นท์ เอาทรายกลบกองไฟ ลวิตามองอย่างชื่นชมแล้วเข้าไปหอมแก้มให้รางวัลสำหรับทุกอย่างที่เขาทำให้...ทั้งสองพร้อมจะเดินไปด้วยกัน ทันใดนั้นเองมีกระสุนปริศนาพุ่งมาเจาะที่กลางอกปวัตร เขาชะงักก้มมองแผ่นอกตัวเองเห็นเลือดแดงฉานก็ทรุดลง ลวิตาตกใจมากร้องไห้เข้าประคอง มือปืนเดินออกมา เธอตกใจถามเขาเป็นใคร ยิงปวัตรทำไม มือปืนเดินเข้าหาจะยิงลวิตาอีกคน