ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

“คุณเพิ่งฟื้นคงยังไม่รู้ข่าว คืองี้นะคะ หลิว ลวิตา คืนดีกับมิค ไตรภพ แล้ว เสียใจด้วยนะคะ”

ปวัตรอึ้งทำอะไรไม่ถูก จนพยาบาลกลับออกไป จึงหยิบโทรศัพท์มากดหาข่าว และเจอภาพสวีตหวานของไตรภพกับลวิตา เขารู้สึกช็อกมาก...โทร.ไปต่อว่า

นรีที่ไม่บอกความจริง นรีตกใจมากพยายามปลอบ

และบอกว่าเรื่องมันเกิดขึ้นเร็วมาก ปวัตรเงียบไปเฉยๆ นรีใจไม่ดีเกรงเขาจะหนีออกจากโรงพยาบาลไปหา

ลวิตา จึงรีบไปบอกทรงพลแล้วชวนกันไปโรงพยาบาล

ปวัตรให้สว่างเอาเสื้อผ้าใหม่มาให้เปลี่ยนแล้วหลบออกจากโรงพยาบาลโดยให้สว่างขับรถพาไปหาเอกที่ออฟฟิศ สว่างให้ขออนุญาตหมอแต่เขาไม่ยอม ท่าทางเขาดุดันจนสว่างกลัว

พอมาถึงออฟฟิศเอก ปวัตรให้สว่างรอข้างนอก แต่สว่างทนไม่ได้โทร.ส่งข่าวทรงพล...นรีกับทรงพลกำลังสอบถามพยาบาลว่าปวัตรหายไปไหน พอสว่างโทร.บอกก็รีบตามไป

ปวัตรมีอาการเจ็บแผลพยายามเดินให้ตรง แล้วต้องหยุดกึกเมื่อเห็นลวิตาควงแขนไตรภพเดินมากับเอก เขาปวดร้าวไปทั้งหัวใจ เหงื่อผุดออกมาที่ใบหน้า พอทั้งสามเห็นปวัตรก็ชะงัก ลวิตายืนนิ่งสักครู่ก็หันหลังกลับบอกไม่อยากเจอเดินไปกับเอก ไตรภพจึงเข้ามาคุยกับปวัตร

“คุณปวัตร คุณกลับไปเถอะ หลิวไม่ต้องการเจอคุณ” ปวัตรไม่ฟัง ให้หลีกทาง “พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง เรื่องระหว่างคุณกับหลิวมันจบไปแล้ว ยอมรับความจริงซะว่าผม

กับหลิวกำลังจะแต่งงานกัน”

“ผมไม่เชื่อว่าหลิวจะลืมผมไปแล้วจริงๆ ผม

ต้องการได้ยินจากปากของเธอเอง”

“เพื่ออะไร จะได้ยินจากปากหรือไม่ได้ยินมันก็คือคำตอบเดียวกัน คุณมันก็แค่คนคนหนึ่งที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของหลิวก็เท่านั้น คุณไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย”

ปวัตรเจ็บปวดใจ ลวิตาตัดสินใจจะคุยกับปวัตรเอง เอกปรามแต่เธอเดินจ้ำไปหา ไตรภพกำลังบอกปวัตรว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกของเขากับลวิตา ไม่มีโลกใบเดียวกันอีกแล้ว ปวัตรน้ำตาคลอแต่ยังฝืนจะเดินไปหาลวิตา ไตรภพขู่ จะเรียก รปภ. ลวิตาเดินมาบอกว่าให้ตนคุยกับปวัตร

ลวิตายืนประจันหน้าปวัตร “เรื่องระหว่างฉันกับคุณ ฉันจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้แม้กระทั่งความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ ขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้คุณเสียใจ แต่ฉันขอร้องอย่ามาหาฉันอีก ฉันไม่ต้องการเจอคุณอีกแล้ว เห็นคุณแล้วฉันไม่สบายใจ เข้าใจนะคะ”

“ไม่เข้าใจและผมก็ไม่เชื่อว่าคุณจะลืมผม ลืมเรื่องของเราไปแล้วจริงๆ”

“ฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อ”