ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

จะปิดปากเงียบไม่บอกใคร สว่างรับรองแข็งขัน...แต่ไม่ทันข้ามวัน สว่างก็พลั้งปากบอกโฉมฉาย โดยไม่รู้ว่ามีแม่บ้านแอบฟังอยู่

วันต่อมา ปวัตรฟื้นขึ้นมาพบทรงพลยืนอยู่ข้างๆ ก็ถามหาลวิตาทันที ทรงพลเสียงเข้ม

“แกยังถามหาเขาอีกทำไม เขาไม่ได้สนใจแกอีกแล้ว ขอโทษที่ต้องพูดตรงๆ แต่แกก็รู้ว่าฉันปลอบใจใครไม่เก่ง”

“ฉันรู้แกหวังดีอยากพูดให้ฉันตัดใจ แต่ฉันยังเชื่อว่าหลิวมีเหตุผลบางอย่างถึงทำให้หลิวตัดสินใจทำแบบนี้ลงไป”

ทรงพลหน่ายใจ ปวัตรบอกเพื่อนว่า ก่อนหน้าที่จะโดนยิง ลวิตาบอกรักตน แล้วเธอจะลืมความรักของเราได้อย่างไร ตนเชื่อว่าเธอกำลังอดทนทำบางอย่างอยู่ ทรงพลชักฉุน

“เฮ้ยไอ้วัตร ฉันไม่นึกว่าแกจะโง่ได้มากขนาดนี้”

“หลิวปกป้องฉันจากคนที่อยู่ในเงามืด หลิวมั่นใจแล้วว่าคนที่ต้องการให้เธอตายคือใคร หลิวถึงพยายามกันฉันออกไป เพราะหลิวไม่อยากเห็นฉันต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้”

“แกหมายถึง...”

“มิค ไตรภพ...คือหมากตัวสำคัญในเกมนี้ เขาเป็นคนเดียวที่จะทำให้สาวไปถึงตัวการใหญ่ ถ้าเรารู้ว่าเป็นใคร เราก็จะรู้ถึงสาเหตุว่าทำไมหลิวถึงถูกสั่งเก็บ...ไอ้พล แกต้องเชื่อฉัน ตอนนี้ฉันเป็นห่วงหลิวมาก ฉันรู้ว่าฉันไปหาหลิวไม่ไหว แกช่วยฉันที”...

วันต่อมาทรงพลมาดักรอลวิตาซึ่งมาวิ่งออกกำลังกาย เธอตกใจเขารู้ได้อย่างไร ทรงพลบอกว่าปวัตรเป็นคนบอกว่าเธอมาวิ่งที่นี่ทุกวัน ลวิตาจะเดินหนี ทรงพลเปิดเสียงปวัตรเรียกลวิตาจากโทรศัพท์ เธอชะงักทันที ทรงพลส่งโทรศัพท์พร้อมหูฟังให้

“วัตรรู้ว่าคุณบล็อกเบอร์และไลน์ แต่วัตรมีบางอย่างอยากพูดกับคุณ เขาอยากให้คุณฟัง”

ลวิตารับมานั่งเสียบหูฟัง ทรงพลยืนรอคอย

จับสังเกตอาการของเธอ เสียงปวัตรพูดว่า

“หลิวครับ อย่าโทษตัวเองเรื่องที่ผมถูกยิงเลยนะครับ ผมรู้ว่าคุณทำเป็นลืมผม เพราะคุณไม่อยากให้ผมเดือดร้อน คุณคงกำลังเถียงผมในใจว่านี่เป็นเรื่องของคุณ คุณต้องจัดการเอง ผมก็อยากเถียงคุณกลับว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียวอีกแล้ว คุณดึงผมเข้ามาเกี่ยวข้องตั้งแต่แรก ฉะนั้นมันเป็นเรื่องของเรา คุณจะมาทิ้งผมแบบนี้ไม่ได้ ผมไม่ยอม ถึงคุณจะห้ามผมก็ไม่ฟัง ผมจะทำตามวิธีของผม ผมจะรีบหาหลักฐานจับตัวคนร้ายให้เร็วที่สุด...”