ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

เผอิญมีชาวประมงสองคนเดินมาเห็นตะโกนลั่นว่าจะทำอะไร พอเห็นว่ามีปืนก็วิ่งหนีไป มือปืนเปลี่ยนมากระชากตัวลวิตาแทน ปวัตรพยายามกระเสือกกระสนจะช่วยแต่ไม่ไหว

“ปล่อยฉัน...ฉันไม่ไป” ลวิตาดิ้น มือปืนจึงทุบท้ายทอยเธอสลบแล้วแบกพาดบ่าเดินไป

ในโกดังร้าง มือปืนมัดลวิตาไว้กับเก้าอี้ มีผ้าปิดตา ...มือปืนรายงานชายลึกลับว่ายิงผู้ชายที่มากับลวิตาตาย ลวิตารู้สึกตัวเรียกหาปวัตร แล้วชะงักรู้ว่าตัวเองถูกมัดอยู่และได้ยินเสียงคุย

“นั่นใคร...ฉันถามว่านั่นใคร! แกจับตัวฉันมาทำไม”

“แกยังจำอะไรไม่ได้รึ” ชายลึกลับพูดด้วยน้ำเสียงแหบ

“แกหมายความว่ายังไง ฉันจำเรื่องอะไรไม่ได้” ลวิตาถามแล้วชะงัก ภาพบางอย่างเกิดขึ้นในหัว เป็นภาพไตรภพจอดรถอยู่หน้าตึก จึงแอบย่องตามขึ้นไป ได้ยินไตรภพคุยกับชายคนหนึ่ง

“คุณคิดผิดแล้วคุณมิค คนอย่างผมซื้อไม่ได้ด้วยเงิน”

“อย่าทำแบบนี้ดีกว่า ผมขอเตือนด้วยความหวังดี ถ้าคุณฉลาดก็ทำตามที่ผมบอก”

“ผมว่าประโยคนี้คุณควรจะบอกตัวเอง กลับตัวตอนนี้ยังไม่สาย ถ้าคุณเป็นพยานให้ตำรวจ คุณก็รับโทษไม่นานหรอก”

ดูเหมือนไตรภพลังเล ลวิตากำลังจะขึ้นไปดูหน้าว่าเขาคุยกับใคร ก็พอดีได้ยินเสียงคนเดินขึ้นมาหลายคน จึงรีบซ่อนตัว แล้วเธอก็ต้องตกใจมากเมื่อเห็นคนกลุ่มนั้นพูดคุยกับไตรภพและสมมาตร สักครู่สมมาตรเหวี่ยงกระเป๋าต่อสู้ทำให้กระเป๋าตกลงจากตึก แล้วเขาก็โดนชายกลุ่มนั้นจับโยนตามลงมา ลวิตาเผลอทำแหวนหมั้นหล่นจากนิ้ว ถอยหนีเหยียบกระป๋องเกิดเสียงดัง  ไตรภพอาสามาดู เขาเห็นแหวนก็รู้ว่าเป็นลวิตาจึงรีบตามลงไป

ลวิตาวิ่งลงมาเจอศพสมมาตรก็สะดุ้งจะวิ่งหนี เห็นกระเป๋าจึงคว้าติดมือไปด้วยแล้วขึ้นรถตัวเองขับหนีไป ไตรภพรีบขับรถตามจนมาปาดหน้าที่ริมถนนแห่งหนึ่ง ไตรภพเคาะกระจกเรียกให้ลวิตาลงมาคุยกัน เธอตัดสินใจลงจากรถมาผลักอกเขาเต็มแรง

“คุณทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง คุณทำได้ยังไง ออกไปจากชีวิตฉันไอ้คนสารเลว!” ลวิตาจะตบ  ไตรภพคว้าแขนเธอบีบ

“ผมยอมรับว่าผมเลวอย่างที่คุณบอก แต่ผมมีเหตุผล”

“ฉันไม่ฟัง ฉันเห็นทุกอย่าง ไม่ต้องแก้ตัว ปล่อย!”

ไตรภพบีบแน่นขึ้นจนเธอเจ็บ ลวิตาโมโหถามเขาจะฆ่าตนเหมือนที่ทำกับชายคนนั้นหรือ พระเอกหนุ่มเสียใจที่เธอเห็นเขาเลวมาก หญิงสาวยอมรับว่าไม่ไว้ใจเขาอีกแล้ว เธอกระทืบส้นรองเท้าลงบนเท้าไตรภพ เขาเจ็บปล่อยมือเธอ ลวิตาฉวยโอกาสวิ่งหนีไปขึ้นรถขับออกไป พลันถึงสี่แยกไฟแดง ลวิตาเร่งเครื่องผ่านไปทัน ไตรภพ