ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ลวิตายืนคุยกับนรีและทรงพลที่หน้าบ้าน ลวิตายืนยันว่าคืนดีกับไตรภพแล้ว และจำไม่ได้ว่าได้ให้ความหวังปวัตรไว้ ตอนนั้นความจำยังไม่กลับมา

“คุณจะบอกว่าที่คุณคบกับพี่วัตรเพราะความไม่คิดของคุณ” นรีไม่พอใจ

“จะว่างั้นก็ได้ค่ะ”

นรีไม่เชื่อเพราะวันก่อนเธอยังมาร้องไห้ด้วย

ลวิตาให้เชื่อเถิดว่าในความทรงจำตนไม่มีคนชื่อปวัตร และไล่ทั้งสองกลับอ้อมๆแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นรีต้องการจะคุยกับลวิตาอีก ทรงพลรั้งไว้ ลวิตาหันมามอง ทรงพลแกล้งบอกว่า

“พวกผมจะกลับเดี๋ยวนี้ และจะไม่มารบกวนคุณอีก อ้อ...ผมเกือบลืม อาการของวัตรทรุดลงนะครับ ผมบอกคุณเอาไว้ เพราะเห็นว่าคุณกับเพื่อนผมเคยมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน”

ทรงพลดึงนรีเดินออกมา นรีแปลกใจทำไมเขาพูดแบบนั้น ทรงพลตอบว่าอยากทดสอบว่าลวิตาลืม

ปวัตรจริงหรือไม่...แล้วมันได้ผลจริงๆ ลวิตารีบโทร.ขอให้จีน่าไปดูอาการปวัตรที่โรงพยาบาล อยากให้เห็นด้วยตาไม่ใช่โทร.ไปถาม

ทรงพลกับนรีกลับมาที่โรงพยาบาล ทรงพลเชื่อว่าลวิตาจะมาดูปวัตรแต่นรีไม่เชื่อ ในเวลานั้นจีน่ายืนมองปวัตรในห้องไอซียู พึมพำไม่อยากให้เขาฟื้นมารับรู้เรื่องที่ลวิตากำลังทำ กลัวเขาจะรับไม่ได้ พยาบาลเดินเข้ามาถามว่าเธอเป็นใคร จีน่าบอกว่าเป็นเพื่อนปวัตร แล้วถามอาการเขา พยาบาลบอกว่าอาการดีขึ้นมาก เหลือแค่รอให้ฟื้น

ไม่ทันไรนรีกับทรงพลมาถึง ทั้งสองแปลกใจว่าจีน่าเป็นใคร พยาบาลตอบแทนว่าเป็นเพื่อนคนไข้

นรีแย้งไม่จริงเพราะตนรู้จักเพื่อนทุกคนของเขา จีน่าหน้าเสีย ทรงพลจำได้

“ผมจำคุณได้แล้ว คุณเป็นนางแบบ เป็นเพื่อนสนิทกับคุณหลิวใช่ไหม คุณหลิวให้คุณมาดูวัตรใช่ไหม”

จีน่าหาทางแก้ตัว พลันพยาบาลพูดขึ้นว่าคนไข้ฟื้นแล้ว ทั้งทรงพลและนรีหันไปสนใจปวัตร จีน่า

ฉวยโอกาสเดินหนีออกมา พยาบาลไปตามหมอ ปวัตรลืมตาขึ้นได้บอกทรงพลให้ไปช่วยลวิตา เธอถูกลักพาตัวไป นรีจึงบอกว่าลวิตาปลอดภัยดีไม่ต้องห่วง ปวัตรโล่งใจนิ่วหน้าเจ็บแผล แต่ก็พยายามจะลุกไปหาลวิตา นรีดันเขาไว้ให้นอนพักก่อนที่อาการจะทรุดลงไปอีก