ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

หยิบธัมบ์ไดรฟ์อันที่เธอดูกับปวัตร เป็นภาพนักสืบตามดูไตรภพจนเห็นว่าเขาไปที่เพนต์เฮาส์แห่งหนึ่งบ่อยๆส่งให้ มือปืนรับมาแล้ววางลงบนเตียง ใช้หมอนปิดแล้วยิงผ่านหมอนนุ่นฟุ้งกระจาย ธัมบ์ไดรฟ์พัง

กระจาย แล้วมือปืนก็โทร.รายงาน ชายลึกลับสั่งให้เก็บกวาดอย่าให้สาวถึงตน ทันใดนั้นเองมีปืนขึ้นไกจ่อที่หัว

“ถ้าคุณฆ่าหลิว ผมฆ่าคุณ...” ไตรภพขู่ชายลึกลับเสียงสั่น

“เกิดอะไรขึ้นครับท่าน” มือปืนถามมาตามสาย

“รอเดี๋ยว...แค่ถือปืนมือยังสั่น แล้วแกจะกล้าลั่นไกยิงฉันได้ยังไง” ชายลึกลับหันมาพูดกับไตรภพ เขากลืนน้ำลายเอื๊อกตัดสินใจยิงเปรี้ยง เฉียดชายลึกลับไปนิดเดียวเป็นการขู่

“คนอย่างผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ถ้าไม่เชื่ออยากลองดูก็ได้”

ชายลึกลับจ้องหน้าด้วยความโกรธ เสียงมือปืนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงบอกให้ปล่อยลวิตา...มือปืนวางสายแล้วบอกลวิตาว่าเจ้านายสั่งให้ปล่อยเธอ แต่เธอก็ไม่รอดสายตาไปแจ้งความได้ ถ้าทำอย่างนั้นครอบครัวเธอเดือดร้อนแน่ พูดจบมือปืนกลับออกไป ลวิตาลมแทบจับแล้วนึกเป็นห่วงปวัตรอย่างมาก รีบกดโทร.191 ขอความช่วยเหลือคนถูกยิง

ลวิตาไม่ลืมที่จะโทร.บอกนรีกับทรงงพล ทั้งสองตกใจมาก...ลวิตามาถึงโรงพยาบาล ละล่ำละลักถามหาปวัตรที่เคาน์เตอร์พยาบาล พยาบาลบอกว่าเขาอยู่ในห้องผ่าตัด เท่านั้นลวิตาก็เป็นลมหมดสติ พยาบาลรีบเข้าช่วยปฐมพยาบาล

อาการปวัตรหนัก เขาเสียเลือดมาก หัวใจเต้นช้าลงๆจนหยุดเต้น หมอต้องช่วยปั๊มหัวใจยื้อชีวิตกลับมา...

ลวิตาฝันว่าปวัตรหยุดหายใจ เธอสะดุ้งตื่นน้ำตานองหน้า นรียืนเฝ้าอยู่ข้างเตียง บอกลวิตาว่าปวัตรปลอดภัยแล้ว ตอนนี้ทรงพลกำลังคุยอยู่กับหมอ ลวิตาจะไปดู นรีห้าม

“คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ใครเข้าเยี่ยมค่ะ เพราะต้องเฝ้าระวังการติดเชื้อ”

“พี่ขอแค่ไปดูเขาแป๊บเดียว พี่ต้องเห็นกับตาว่าเขาโอเค”

นรีพยายามปลอบให้ใจเย็น โชคดีที่มีคนเจอเขาแล้วพาส่งโรงพยาบาลได้ทัน ลวิตาแปลกใจว่าใครเป็นคนช่วยเขา นรีไม่ทราบแต่อยากรู้ว่าทำไมปวัตรถึงถูกยิง ตำรวจก็รอสอบปากคำลวิตาไม่รู้จะเล่าอย่างไร...ขณะเดียวกัน มยุรากระวนกระวายใจว่าเกิดอะไรขึ้น ติดต่อทั้งลวิตาและปวัตรไม่ได้ พอดีจีน่าเดินเข้ามาบอกว่าเธอ