ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

“ไม่ว่าคุณจะทำยังไงผมก็ไม่เชื่อ มันต้องมีเหตุผลบางอย่างถึงทำให้คุณทำกับผมแบบนี้”

“เหตุผลของฉันก็คือ คนที่ฉันรักคือมิค มิคคนเดียวเท่านั้นไม่ใช่คุณ”

ปวัตรเสียงสั่นว่าไม่จริง...ทรงพล นรีและสว่างเดินเข้ามา ลวิตากำลังจะทำให้ปวัตรเชื่อว่าตนรักไตรภพ ด้วยการหันไปจูบปากไตรภพ ทุกคนตกตะลึง ลวิตาพยายามกลั้นน้ำตาหันกลับมาหาปวัตรแล้วถามเขาว่าเชื่อหรือยัง เลิกวุ่นวายกับตนเสียที ตนรำคาญ นรีได้ยินปรี๊ดเดินเข้าไปหา

“เรากลับกันเถอะพี่วัตร พี่วัตรจะอยู่ให้คนอื่นเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปทำไม ในเมื่อเขาไม่เห็นค่า

ของเราแล้ว เราก็อย่าไปง้อเขาเลยนะคะ”

“น้องสาวคุณพูดถูก...กลับไปซะ...” ลวิตาหันไปควงแขนไตรภพเดินไป

ปวัตรทรุดฮวบลง มีเลือดซึมจากแผล นรี ทรงพลและสว่างตกใจ เอกบอกให้ไตรภพพาลวิตาไปก่อนแล้วเขามาช่วยดูอาการปวัตร...เอกตามมาถึงโรงพยาบาล หมอทำการเย็บแผลที่ฉีกให้ปวัตรและบอกว่าถ้าทำแบบนี้อีกแผลอาจติดเชื้อได้ เอกโล่งใจที่ปวัตรไม่เป็นอะไรมาก

“ค่ะ พี่วัตรไม่เป็นอะไร แต่ก็แค่ภายนอก ตอนนี้จิตใจของพี่วัตรไม่มียาตัวไหนรักษาให้ดีขึ้นได้หรอกค่ะ” นรีพูดกับเอกสายตากร้าว

“คุณอาจจะพาลผมเพราะโกรธหลิว ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจ”

“พวกคุณมันก็แย่เหมือนกันหมด ทั้งคุณ ทั้งคุณมิค คุณหลิว พี่วัตรไม่น่าต้องมายุ่งเกี่ยวกับพวกคุณเลยจริงๆ ถ้าพี่ชายไม่รู้จักพวกคุณ คงไม่ต้องเจ็บปางตายแบบนี้”

“การที่คุณวัตรเจ็บมันเกี่ยวอะไรกับพวกผม”

“วัตรถูกยิง...สาเหตุมาจากคุณหลิว” ทรงพลตอบแทน เอกตกใจมาก สว่างเองก็หูผึ่ง

ooooooo

เอกมาคาดคั้นถามลวิตาถึงบ้าน มยุราพลอยตกใจไปด้วยเมื่อได้ยินว่าปวัตรถูกยิงเพราะลูกสาว ลวิตาพยายามทำหน้านิ่งปฏิเสธว่าจำไม่ได้ แล้วทำทีติงว่าการที่ตนความจำกลับมาเขาน่าจะพอใจ เอกสวนว่าตนจะพอใจถ้าไม่มีเรื่องปวัตรถูกยิง

เอกนึกถึงวันที่ลวิตามาขอให้บอกไตรภพกับมยุราว่ามีงานต่างจังหวัด เพราะต้องการไปหาความทรงจำที่หายไป มันทำให้ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวง จึงคิดว่าเธออาจจะแกล้งจำได้ขึ้นมา แต่พอมยุราพูดว่า ถ้าลวิตาจำไตรภพไม่ได้จริง คงไม่ยอมสวมแหวนหมั้น เอกพยักหน้าและอวยพรให้เริ่มต้นใหม่ ทุกอย่างต้อง

ดีกว่าเดิม ลวิตาโล่งอกที่เอกยอมเชื่อ

ขณะเดียวกันสว่างอยากรู้เรื่องปวัตรมากพยายามซักถามทรงพล จนเขาต้องขอร้องว่าถ้าเล่าให้ฟังแล้ว