ในคืนหนาว แสงดาวยังอุ่น

ไตรภพกลับห้องพักด้วยอารมณ์หงุดหงิด กดเปิดไฟแต่ไม่ติดก็ยิ่งหัวเสีย แล้วต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีคนมองอยู่จึงหันขวับไปแล้วต้องตาเหลือก ชายลึกลับเดินเข้ามาใกล้

“ท่าน! ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ท่านอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ผมรู้ตัวว่าผมทำผิด ผมขอโทษ” ไตรภพคุกเข่าลงยกมือไหว้ “ผมไหว้ล่ะครับ อย่าทำผมเลย”

ชายลึกลับเอาสนับมือออกมาใส่ วิธีเดียวกับที่ไตรภพทำกับปวัตร แล้วดึงไตรภพขึ้นยืน ชกเข้าที่ลำตัวเขา

หลายหมัดโดยเขาไม่อาจตอบโต้...

วันต่อมาลวิตาซื้อของมาหาปวัตรที่คอนโดโดยไม่บอกล่วงหน้า แกล้งบอกว่าอยากจับผิดว่าเขาแอบซุกใครไว้ ปวัตรปฏิเสธแล้วช่วยถือของ พอลวิตาบอกว่าจะมาทำเค้กให้กิน ชายหนุ่มหน้าเหวอเพราะรู้ว่าเธอทำไม่เป็น เธอรีบบอกว่าดูจากยูทูบมาแล้ว เขาจึงเสนอตัวช่วยดีกว่า

ทั้งสองช่วยกันผสมแป้ง เย้าแหย่กันจนแป้งฟุ้งไปทั่วครัว พอถึงเวลาตีครีมก็แกล้งป้ายหน้ากันอย่างสนุกสนานจนเลอะเทอะกันทั้งคู่ ปวัตรฉวยโอกาสกินครีมที่เปื้อน

ริมฝีปากลวิตา เธอชะงักชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกตัวเขินอาย ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

ลวิตาสวมเสื้อเชิ้ตปวัตรเดินออกมา โชว์เรียวขาสวย ปวัตรเห็นแล้วชมเปาะว่าน่ารัก

“หยุดมองได้แล้ว...” ลวิตาเขิน ปวัตรเข้าสวมกอดทางด้านหลัง

“ผมมีความสุขมากเลยนะครับหลิว มีความสุขซะจนอยากหยุดเวลาตอนนี้เอาไว้”

“ฉันก็เหมือนกัน...วัตรคะ เมื่อวานเราดูพระอาทิตย์ขึ้นกันแล้ว วันนี้เราไปดูพระอาทิตย์ตกกันบ้างดีไหม”...

ปวัตรยิ้มรับอย่างไม่ขัดข้อง

ทั้งสองมานั่งริมทะเลรอดูพระอาทิตย์ตก ลวิตาบ่นเสียดายที่เมื่อก่อนเอาแต่ทำงาน ไม่เคยรู้ว่าการได้มองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นและกำลังตก จะรู้สึกดีมากขนาดนี้ ปวัตรจึงชวนมาดูทุกวัน

“ค่ะ...วัตรคะ ฉันยังไม่อยากกลับกรุงเทพฯ เราอยู่เที่ยวที่นี่กันนะคะ” ปวัตรรับคำแล้วลวิตาก็นึกได้ว่าจะนอนพักที่ไหน

“ที่นี่ไงครับ ไม่มีคนเลย”

“ค่ะ ไม่มีคนแล้วก็ไม่มีที่พักด้วย” ลวิตามองไปรอบตัวอย่างงงๆ

และแล้วปวัตรเอาถุงใส่เต็นท์จากในรถออกมากาง เขาบอกลวิตาว่าเขาพกไว้ในรถตลอด ลวิตาตื่นเต้นเพราะเป็นครั้งแรกที่จะได้นอนเต็นท์ ปวัตรดึงเธอมากอดให้คลายความตื่นเต้น เธออมยิ้มกอดตอบอย่างอบอุ่นใจ