หลงเงาจันทร์

ธนาคิมตามใจหากเอกรัฐต้องการอย่างนั้น แต่ตนจะต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนอย่างไร ทำไมใจร้ายทำให้พีทตายแล้วไม่รู้สึกรู้สาอะไร เอกรัฐนึกอะไรขึ้นมาได้มองหามือถือเบอร์พีทที่ตัวเองเป็นคนจัดหามาพบว่าวางอยู่บนโต๊ะคว้ามาเก็บไว้ ธนาคิมโวยวายจะเอาไปไหน เขาถือว่าเป็นคนหาเบอร์นี้มาจึงมีสิทธิ์จะไม่ให้เพื่อนเอาไปใช้แผนหลอกผีไอ้พีทกับพิมพ์ชนกอีก ธนาคิมไม่สนใจอยากเอาคืนก็เชิญ ตนมีแผนสำรองไว้แล้ว

“แผนอะไรวะ”

พลันภาพเมื่อคืนที่พิมพ์ชนกเข็นวีลแชร์พาไปยังสวนหย่อมของโรงพยาบาลผุดขึ้นมาในหัวธนาคิม ตอนนั้นเขาจำเป็นต้องเปลี่ยนแผนการใหม่เพราะประเมินเธอต่ำไป เธอฉลาดกว่าที่เขาคิด จึงทำทีชวนเธอมาเริ่มต้นกันใหม่ ลืมเรื่องบาดหมางเก่าๆให้หมด ให้ถือว่าเราเพิ่งรู้จักกันวันนี้วันแรก แล้วยื่นมือไปให้เธอจับ เธอมองไม่ไว้ใจ นี่เขาจะเริ่มต้นใหม่จริงหรือ เขาพยักหน้ารับคำ เราจะได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน

ทันใดนั้นธนาคิมถือวิสาสะคว้ามือพิมพ์ชนกมาจับ เธอตกใจชักมือกลับพร้อมกับถอยหลังหนี แต่ไม่ทันดูว่าตรงนั้นเป็นพื้นต่างระดับหงายหลังจะล้ม เขาคว้าเธอไว้ในอ้อมกอดได้ทัน อีกมุมหนึ่งไม่ห่างนักกอบแก้วเห็นภาพตรงหน้าคิดว่าทั้งคู่กอดกันอยู่ รีบหยิบมือถือมาเก็บภาพไว้ พิมพ์ชนกได้สติรีบถอยออกห่างขอบคุณที่เขาช่วยไม่ให้ล้ม เขาทวงถามเธอจะว่าอย่างไรเรื่องมาเริ่มต้นกันใหม่

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกค่ะ ถ้าอยู่ๆมีคนเอามีดไล่แทงคุณแต่ไม่บอกเหตุผลว่าเพราะอะไร แล้ววันหนึ่งก็บอกว่าเรามาเริ่มต้นใหม่ดีกันเถอะ คุณจะยอมไหมคะ ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลจะได้เชื่อคนง่าย”

“โอเคไม่เป็นไร ถ้างั้นผมจะทำให้คุณเห็นเองว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว”...

ธนาคิมที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาเพื่อกลับบ้านบอกกับเอกรัฐว่าพิมพ์ชนกระวังตัวแจเสียจนเขา

ทำอะไรไม่ได้ก็เลยต้องเปลี่ยนไปใช้แผนหลอกให้ตายใจ เอกรัฐสงสัยแล้วเธอเชื่อเขาหรือ ธนาคิมส่ายหน้า แต่เขาจะหาทางทำให้เธอเชื่อให้ได้ คิดจะสู้กับคนกะล่อน

ต้องใช้ความปลิ้นปล้อนไม่อย่างนั้นไม่ชนะ เอกรัฐยังคง

ยืนยันความคิดเดิมว่าพิมพ์ชนกดูแล้วไม่เหมือนคนปลิ้นปล้อน ดูเป็นคนดีด้วยซ้ำ

“ความเชื่อของแกแต่มันไม่ใช่ความจริงไงไอ้เอก” ธนาคิมยังคงปักใจเชื่อว่าพิมพ์ชนกเป็นคนไม่ดี

ooooooo

ที่บ้านสุวรรณเวศน์ ทิพย์อาภาเห็นเขมจิรา

เดินไปเดินมารอการมาถึงของพิมพ์ชนกด้วยสีหน้าหงุดหงิด ถามว่าไปรอมันทำไม มีอะไรกับมันหรือ เธอเล่าเรื่องที่กอบแก้วรายงานให้แม่ฟังอีกทอดหนึ่ง ทิพย์อาภาพลอยโมโหพิมพ์ชนกไปด้วย ด่าว่าหน้าด้านเหมือนแม่มันไม่มีผิด ท่านอุตส่าห์ไปเล่นงานมันถึงที่มันยังไม่สำนึก