หลงเงาจันทร์

“ทิพย์จะว่าอะไรได้ล่ะคะ ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของทิพย์กับลูกอยู่แล้วนี่” ทิพย์อาภาตัดพ้อทั้งน้ำตา

พิมพ์ชนกไม่อยากมีปัญหาจึงขออนุญาตพ่อเอาอัฐิแม่นั่งด้านนอก นิติพยายามทักท้วงแต่เธอยืนยันไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน ถ้าใจเป็นบุญเธอเชื่อว่าเราจะมีความสุขและแม่ก็คงคิดแบบเดียวกับเธอ พงษ์ไม่ขัดข้องถ้าเธอต้องการแบบนั้นเดี๋ยวจะให้คนมาจัดที่ให้ ทิพย์อาภา

ทนไม่ไหวเดินหนีเข้าไปในศาลา นิติถอนใจเดินตาม พงษ์กับอารีย์ตามขึ้นไปเช่นกัน เขมจิราเห็นอานนท์กับธนาคิมมองพิมพ์ชนกอย่างเห็นใจ แสร้งเข้าไปจับมือ

“พี่พิมพ์อย่าโกรธคุณแม่เลยนะ ท่านคงยังทำใจไม่ได้ พี่เองก็อย่าคิดมาก เขมจะช่วยพูดให้ท่านเข้าใจเอง” เขมจิราพูดจบเดินไปหาธนาคิมก่อนจะเข้าไปในศาลาด้วยกัน อานนท์มองตามเศร้าใจที่เธอไม่สนใจตนเอง...

ขณะพระกำลังสวดบังสุกุลให้ผู้ล่วงลับ มือถือของธนาคิมสั่นเตือนว่ามีสายเข้า เขาหยิบมือถือขึ้นดูก่อนจะหันไปบอกเขมจิราว่าขอไปคุยเรื่องงานสักครู่ ไหว้ลาพระแล้วลงจากศาลาไป เขมจิราไม่พอใจที่อานนท์นั่งเป็นเพื่อนพิมพ์ชนกที่เก้าอี้ด้านนอก เรียกลูกชิ้นมากระซิบกระซาบบางอย่าง

ลูกชิ้นพยักหน้ารับคำแล้วเดินไปหาอานนท์ โกหกว่าเขมจิราเวียนหัวไม่สบาย เขาหันไปมองเห็นเธอทำเป็นคออ่อนคอพับ จึงถามพิมพ์ชนกว่ามียาดมไหม ครั้นได้ยาดมมาแทนที่จะเอาไปให้เอง อานนท์กลับฝากลูกชิ้นไปให้ ทำให้เขมจิราแค้นมาก...

ระหว่างที่อารีย์ พงษ์และนิติและอานนท์กำลังสนทนาธรรมอยู่กับหลวงพ่อ เขมจิราบ่นกับแม่ทำไมพี่คิมหายไปคุยงานนานนัก ทิพย์อาภายุส่งนังพิมพ์ก็หาย ไปด้วยหวังว่ามันคงไม่ได้แอบไปหาเขา เขมจิราร้อนใจรีบลุกไปดูเห็นพิมพ์ชนกเอาน้ำที่กรวดอุทิศส่วนกุศลให้แม่ไปราดใต้ต้นไม้ใหญ่

ทิพย์อาภาบ่นอุบว่านังภัสสรตายไปแล้วยังทำให้ตนเจ็บใจจนอยากจะกระอักเลือดได้อีก ในเมื่อพงษ์ไฟเขียวให้มันแบบนี้ ปีหน้ามันต้องเอากระดูกแม่มันมาอีกแน่ๆ เขมจิราอาสาจะจัดการเรื่องนี้ให้แล้วปัดโกศใส่อัฐิภัสสรที่วางอยู่ตกแตก พิมพ์ชนกกลับมาเห็นพอดีวิ่งเข้าไปกอบเถ้าอัฐิไว้เกรงจะถูกลมพัดปลิวโดยไม่สนใจกระเบื้องที่แตก เขมจิราทำเป็นขอโทษ อ้างไม่ได้ตั้งใจปัดตก เห็นมันวางอยู่นึกว่าลืม

“แม่พิมพ์ตายไปแล้วไม่ได้รบกวนอะไรใครแล้วทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย”

“ก็เขมบอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ จบๆกันไปแล้วกัน” ทิพย์อาภาพูดได้อย่างหน้าไม่อาย

“มันไม่จบหรอกค่ะ ทุกคำพูดทุกความคิดทุกการกระทำคือกรรมและกรรมทำหน้าที่ของมันเสมอ วันไหนถ้าคุณน้ากับเขมโดนบ้างก็ขอให้จำไว้นะคะว่ามันคือกรรม”

“แต่วันนี้ฉันได้เห็นแกรับกรรมแทนแม่ของแก ฉันสะใจแล้ว...ไปเถอะลูก” ทิพย์อาภาเดินนำลูกไป

พิมพ์ชนกค่อยๆโกยอัฐิแม่ใส่มือไปร้องไห้ไปไม่ทันระวังเศษกระเบื้องบาดเลือดไหล ธนาคิมมาเห็นเข้าก็สงสารหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวของตัวเองมาช่วยกอบอัฐิภัสสรใส่ในผ้าแล้วเอาเชือกผูกเป็นถุงวางในถาดทองเหลืองให้ เธอหยิบถาดกับรูปแม่ลุกขึ้น เขาถามว่าจะไปไหน เธอจะเอาไปใส่รถแล้วไปช่วยงานที่โรงครัว ธนาคิมถามด้วยความเป็นห่วงว่าไหวแน่หรือ เธอพยักหน้าต้องไหวให้ได้ โลกนี้อยู่ยากหากไม่เข้มแข็งก็ต้องตาย

ooooooo