หลงเงาจันทร์

พลันมีเสียงพูดดังขึ้น “มาทำอะไรในห้องนี้คะ”

ธนาคิมกับพิมพ์ชนกตกใจหันมองตามเสียงเห็นกอบแก้วยืนจ้องอยู่ พิมพ์ชนกรีบดันตัวออกจากเขา กอบแก้วเห็นกระดุมเสื้อเม็ดบนของเธอหลุดลุ่ยก็จ้องเขม็ง เธอรู้ตัวรีบกำเสื้อไว้ ขณะที่ธนาคิมหน้านิ่งไม่แคร์สายตาของกอบแก้วตามประสาคนที่ไปใช้ชีวิตในประเทศตะวันตก

“ผมเบื่อ จะให้พยาบาลพิเศษพาไปเดินเล่น”

“ไปเอารถเข็นมาสิพิมพ์ชนก” กอบแก้วสั่งเสียงเข้ม พิมพ์ชนกรับคำรีบไปทำตามคำสั่ง ส่วนธนาคิมเดินกลับไปที่ห้องตัวเองโดยไม่รู้ว่ากอบแก้วยืนอยู่หน้าประตูห้องนานแล้ว อีกทั้งยังถ่ายภาพของทั้งคู่ไว้ด้วย...

พิมพ์ชนกเดินมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลขอเข็มกลัดซ่อนปลายจากเพื่อนพยาบาลที่เข้าเวร เธอหยิบเข็มกลัดให้ เพิ่งสังเกตเห็นกระดุมเสื้อเม็ดบนของพิมพ์ชนกหลุด ร้องทักไปทำอะไรมา

“อุบัติเหตุค่ะ” พิมพ์ชนกยิ้มเจื่อนๆ แล้วรีบเข็นวีลแชร์ไปที่ห้องธนาคิม เพื่อนพยาบาลมองตามสงสัย

ooooooo

กอบแก้วนัดเขมจิรามาเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง เอาภาพถ่ายพิมพ์ชนกอยู่ในอ้อมกอดธนาคิมมาให้ดู เขมจิราโกรธควันแทบออกหูด่าพี่สาวตัวเองว่านังทรยศ แล้วถามกอบแก้วว่าไปได้รูปนี้มาอย่างไร เธอตามไปเห็นพอดีก็เลยเอามือถือถ่ายไว้ พูดใส่อารมณ์ราวกับเป็นเรื่องของตัวเอง

“พี่ไม่ชอบการกระทำของพิมพ์ชนกเลย ไร้ศีลธรรมไม่รู้จักหักห้ามใจตัวเอง ทำได้กระทั่งน้องสาวตัวเอง”

“ขอบคุณนะคะพี่ สังคมจะดีก็เพราะมีคนอย่างพี่ ถ้าพี่พิมพ์ทำอะไรไม่ดีอีกพี่บอกเขมนะคะ คิดซะว่าเขมเป็นน้องของพี่คนนึง...เอ่อพี่คะ มีใครเห็นรูปนี้หรือยังคะ”

“ยังค่ะ พี่เอามาให้น้องเขมดูก่อน” กอบแก้วคุยอย่างภาคภูมิใจ เขมจิราขอรูปนี้ไว้และขอร้องอย่าเพิ่งให้ใครเห็น กอบแก้วยินดียกให้จะเอาไปทำอะไรเชิญตามสบาย ตนพร้อมเป็นกองหนุนให้เธอเสมอ...

ตั้งแต่รู้ว่าถูกสะกดรอยตาม พิมพ์ชนกขวัญผวาตลอด ระหว่างเอาป้ายประกาศรับสมัครแพทย์และพยาบาลจิตอาสาไปติดบอร์ดตรงทางเดินนอกตัวอาคาร หันมาเห็นชายคนหนึ่งเดินตรงมาที่ตัวเอง ทำให้เธอกลัวมากคิดว่าเป็นคนที่สะกดรอยตามรีบเดินหนี ชายคนนั้นเดินตามมาอีก เอกรัฐเดินมาจากอีกมุมหนึ่งเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอก็แปลกใจ ก่อนเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง