หลงเงาจันทร์

หนึ่งในลูกน้องทักท้วงว่าเอกสารไม่ได้รีบใช้ ไว้พรุ่งนี้ค่อยส่งก็ได้ กอบแก้วสวนทันทีตกลงใครเป็นหัวหน้าวอร์ดกันแน่ ตนหรือพวกเธอ พิมพ์ชนกไม่อยากให้มีปัญหากันจะไปส่งเอกสารให้เดี๋ยวนี้เลย คว้าเอกสารหอบใหญ่จากมือกอบแก้วเดินลิ่วออกไป ไม่นานนักมีเสียงออดกดเรียกพยาบาลจากห้องพักฟื้นของธนาคิม

กอบแก้วเข้าไปถามว่ามีอะไรให้ช่วยหรือ เขาไม่เห็นพิมพ์ชนกเข้ามาด้วยก็ถามหา เธอแจ้งว่าพิมพ์ชนกมีงาน ถ้าเขาต้องการอะไรให้เรียกใช้เธอได้โดยตรง เธอเป็นหัวหน้าวอร์ดนี้แล้วถามซ้ำว่าต้องการอะไรถึงเรียกพยาบาล เขาเปลี่ยนใจไม่ต้องการอะไรแล้ว กอบแก้วไม่พอใจต่อว่าเขาว่าพยาบาลมีงานล้นมือไม่ได้มีเวลาว่างมาให้เขาเรียกใช้ไร้สาระ กรุณาเห็นใจพวกเราด้วย แล้วกลับออกไป

ธนาคิมมองตามไม่พอใจคิดว่าพิมพ์ชนกเบี้ยวไม่ยอมมาเฝ้าแต่ให้กอบแก้วมาแทน

“คุณนี่มันตลบตะแลงปลิ้นปล้อนไม่รักษาคำพูดไม่มีความรับผิดชอบจริงๆพิมพ์ชนก” ด่าจบธนาคิมคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ จากที่เริ่มมองเธอในแง่ดีกลับรู้สึกแย่ลงไปอีก

ooooooo

พิมพ์ชนกส่งเอกสารเสร็จพอดีตอนที่เพื่อนพยาบาลโทร.มาหา เธอแปลกใจทำไมถึงต้องกระซิบ-กระซาบด้วย เพื่อนกลัวพี่กอบได้ยิน พิมพ์ชนกหัวเราะพลางถามว่ามีอะไรถึงโทร.มาตาม กำลังจะกลับไปที่นั่น

“ไม่ต้องกลับมา  ไปที่ห้องคุณธนาคิมเลย เขากดเรียกหาพิมพ์หลายครั้งจนพี่จะบ้าอยู่แล้ว แต่พี่กอบ

ไม่ยอมให้ตามพิมพ์ นี่พี่กอบไม่อยู่พี่ถึงแอบโทร.บอก พิมพ์ไปดูเขาทีเถอะ”

“ค่ะๆ” พิมพ์ชนกวางสายแล้วเร่งฝีเท้าออกไป ระหว่างเดินมาตามทางเปลี่ยวและมืด เธอรู้สึกเหมือนมีคนแอบมองอยู่ หันขวับไปดูก็ไม่เห็นใคร ทันใดนั้นมีเสียงไลน์ดังขึ้น เธอเปิดอ่าน

“ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับที่รัก...พีท”

“พีทอีกแล้ว คุณเป็นใครกันแน่นะ” พิมพ์ชนกอ่านแต่ไม่ตอบ แล้วนึกขึ้นได้ว่าธนาคิมเคยพูดถึงคนชื่อพีท

“วันนี้เป็นวันเผา ถ้าไม่คิดจะไปขอโทษอย่างน้อยก็ควรไปบอกลาพีทมัน”

ฝ่ายธนาคิมเห็นพิมพ์ชนกอ่านไลน์ที่ตัวเองส่งไปในนามของพีทแต่ไม่ยอมตอบ จึงไลน์ไปหาอีกว่าคิดถึง พิมพ์ชนกก้มหน้าอ่านไลน์ในมือถือ เห็นแวบๆทางหางตามีเงาใครบางคนหลบอยู่ในมุมมืดมองมาทาง

ตัวเอง เธอผวาสุดๆเผ่นแน่บออกจากตรงนั้น ใครคนนั้นวิ่งตาม พิมพ์ชนกวิ่งไปพลางคิดไปด้วยถ้าคนที่สะกดรอยตามตัวเองคือธนาคิมแสดงว่าตอนนี้เขาต้องไม่อยู่ที่ห้อง คิดได้ดังนั้นตัดสินใจวิ่งไปที่ห้องพักฟื้นของเขา