หลงเงาจันทร์

เขมจิราไม่อยากไปไหนอยากให้ธนาคิมพักผ่อนมากกว่า เขาอาสาพาเธอไปส่งบ้าน แต่ขอคำมั่นสัญญาก่อนว่าวันหลังต้องให้เขาเลี้ยงตอบแทนข้าวกล่องแสนอร่อยนี่ เขมจิรายินดีรับเลี้ยงแล้วควงแขนเขาออกไป...

ค่ำวันเดียวกัน อานนท์กับริสามาส่งพิมพ์ชนกที่บ้านเนื่องจากเห็นว่าจิตใจเธอไม่ปกติไม่ควรขับรถเอง จังหวะนั้นเขมจิราควงแขนธนาคิมมาส่งที่รถ อานนท์อึ้งที่เห็นภาพบาดตา เขมจิราหันมาเห็นเขากับริสาและพิมพ์ชนกก็ตกใจรีบดึงมือออกจากแขนธนาคิมทำทียกมือไหว้อานนท์กับริสาถามเขาว่ามาส่งพี่พิมพ์หรือ

อานนท์ไม่ตอบแต่หันไปบอกพิมพ์ชนกว่าพรุ่งนี้จะมารับ เขมจิราไม่พอใจที่เขาไม่สนใจตัวเอง ขณะที่ริสาแอบยิ้มพอใจ ก่อนจะชวนอานนท์กลับ เขาบอกพิมพ์ชนกให้พักผ่อนมากๆ ดื่มน้ำเยอะๆ นอนให้ครบแปดชั่วโมง แล้วพรุ่งนี้เจอกัน น้ำเสียงห่วงใยของเขาต่อพิมพ์ชนกยิ่งทำให้เขมจิราหงุดหงิด หวงเขาขึ้นมาทันที ธนาคิมถามพิมพ์ชนกว่าไม่สบายหรือ เธอเมินไม่มองหันไปพูดกับอานนท์ว่าเดี๋ยวเดินไปส่งที่รถ  แล้วเดินไปด้วยกัน

เขมจิรามองตาม ขืนปล่อยไปแบบนี้เห็นท่าจะไม่ได้การ คงต้องทำอะไรสักอย่าง...

ในเวลาต่อมาระหว่างธนาคิมขับรถกลับบ้าน นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ตอนที่พิมพ์ชนกทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุ ถึงกับทุบพวงมาลัยรถระบายความหงุดหงิด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น...

การมาส่งพิมพ์ชนกครั้งนี้ทำให้อานนท์รู้ว่าริสาอยู่คอนโดฯที่พักเดียวกันกับตัวเอง เธอเล่าว่าเพิ่งซื้อ  ยังไม่ทันได้บอกใคร เขาชอบที่นี่เพราะเงียบดีแต่ไกลที่ทำงานไปหน่อย ถ้าเป็นเขาจะซื้อใกล้ๆโรงพยาบาล ริสายังไม่ทันบอกว่าที่ซื้อห้องพักที่นี่เพราะอยากอยู่ใกล้เขา แต่เขมจิราเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

จากนั้นอานนท์พาเขมจิราไปนั่งดื่มกาแฟที่ร้านกาแฟใต้คอนโดฯ ริสาแอบมองทั้งคู่คุยกันก็ทนไม่ได้ เดินหนีขึ้นห้อง อานนท์ยังสงสัยไม่หายว่าเขมจิรารู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ที่นี่ เธอเห็นจากในเฟซบุ๊กที่เขาขึ้นสเตตัสไว้ก็เลยตามมาถูก เขาอดถามไม่ได้ว่าเธอมีธุระอะไรกับเขาหรือ เธอมาเพื่ออธิบายให้ฟังว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับธนาคิมเกินกว่าคำว่าพี่ชาย แต่ที่เธอต้องไปไหนมาไหนด้วยเพราะแม่ของเราเป็นเพื่อนกัน

“พวกท่านอยากให้เราลองคบหากันดู เขมก็ลำบากใจหาทางปฏิเสธอยู่เหมือนกัน  แต่แม่เขมไม่เหมือนแม่คนอื่น แม่เหมือนจะใจดีแต่จริงๆแม่เข้มงวดกับเขมมากนะคะไม่ตามใจด้วย อะไรที่แม่คิดว่าดีเขมขัดใจไม่ได้เลย”

“แล้วน้องเขมบอกคุณแม่เรื่องของเรารึยัง”