หลงเงาจันทร์

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ชื่อกอบแก้วเป็นหัวหน้าวอร์ดชั้นนี้ พี่จะช่วยเป็นหูเป็นตาแทนคุณน้องเองค่ะ”

“เขมขออนุญาตเมมเบอร์ให้พี่กอบแก้วได้ไหมคะ” จากนั้นสองสาวต่างวัยแลกเบอร์มือถือกัน...

ธนาคิมนั่งวีลแชร์ผ่านแผนกศัลยกรรม ขอร้องให้เจ้าหน้าที่เข็นรถแวะที่นี่สักครู่หวังจะป่วนพิมพ์ชนกเล่น แต่เห็นเธอกำลังวุ่นวายช่วยเหลือคนไข้อยู่ ก็เลยเปลี่ยนใจขอให้เจ้าหน้าที่เข็นรถต่อไปยังห้องเอกซเรย์

ooooooo

กว่าพิมพ์ชนกจะว่างขึ้นมาหาธนาคิมที่ห้องพักฟื้น พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เธอขอโทษเขาด้วยที่ไม่ได้ขึ้นมาดูแลเนื่องจากยุ่งมากแต่เห็นผลเอกซเรย์แล้วสมองเขาไม่มีอะไรผิดปกติ

“นี่ฉันกำลังจะออกเวร เดี๋ยวจะมีพยาบาลคนอื่นเข้ามาเปลี่ยน”

“ก็ดี กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาเฝ้าผมต่อคืนนี้”

พิมพ์ชนกทักท้วงธนาคิมแค่นอนดูอาการไม่ได้เจ็บป่วยอะไรไม่ต้องมีพยาบาลพิเศษก็ได้ เขาไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ ในเมื่อเธอเป็นสาเหตุให้เขาโดนรถเฉี่ยวก็ต้องรับผิดชอบ พิมพ์ชนกเถียงไม่ออกได้แต่นิ่งอึ้ง...

ในขณะเดียวกัน ทิพย์อาภาเตือนเขมจิราที่ไม่อยู่เฝ้าไข้ธนาคิมระวังพิมพ์ชนกจะคาบเอาไปกิน เธอมั่นใจว่าเขาไม่ยอมให้คาบเพราะเขาเกลียดมันราวกับกิ้งกือไส้เดือน หางตายังไม่อยากแลด้วยซ้ำ ทิพย์อาภาไม่มั่นใจในตัวนังพิมพ์  ถ้าเขานอนอยู่แล้วมันเข้าไปปล้ำกลางดึกจะทำอย่างไร ผู้ชายถึงอย่างไรก็แพ้มารยาหญิงอยู่ดี ดังนั้นเธอจะมานั่งใจเย็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่ว่าทิพย์อาภาจะพูดอย่างไรเขมจิราก็ไม่ยอมไปเฝ้าธนาคิม

“ถ้าคุณแม่ห่วงพี่คิมนักก็ไปเฝ้าเองสิคะ” พูดจบเขมจิราลุกหนี ทิพย์อาภาครุ่นคิดคล้อยตาม...

จากนั้นไม่นาน คนลึกลับคนหนึ่งกำลังเอื้อมมือจะเปิดประตูห้องพักฟื้นของธนาคิม แต่ต้องชะงักเมื่อมีเสียงพยาบาลร้องถามว่าเป็นญาติคนไข้ห้องนี้หรือคนลึกลับหันหลังเดินหนี พยาบาลมองตามงงๆ...

อีกมุมหนึ่งหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล พิมพ์ชนกกำลังติดประกาศรับสมัครแพทย์และพยาบาลจิตอาสา ช่วยผู้ป่วยที่อยู่ห่างไกลหมอหรือคนแก่ที่ไม่สามารถมาหาหมอเองได้ เพื่อนพยาบาลสองคนสนใจจะไปทำด้วย

จังหวะนั้นกอบแก้วเข้ามาเห็นพิมพ์ชนกยืนคุยอยู่กับลูกน้องตัวเอง รู้อยู่แล้วว่าเธอมาเฝ้าธนาคิมแต่แกล้งไม่รู้ ร้องทักว่ามาทำอะไรที่วอร์ดนี้ ไม่ใช่หน้าที่เธอสักหน่อย เธอมาเฝ้าไข้พิเศษ ห้อง 728 กอบแก้วต้องการแกล้งเธอไม่ให้อยู่ใกล้ธนาคิมจึงวานให้เธอช่วยเอาเอกสารกองโตในมือตัวเองไปส่งตามแผนกต่างๆหน่อย