หลงเงาจันทร์

พิมพ์ชนกเร่งฝีเท้าหนี ชายคนนั้นยังคงเดินตามไม่ลดละ ครั้นเธอเลี้ยวพ้นมุมตึกชนเข้ากับใครบางคนตกใจแทบสิ้นสติหลับหูหลับตากรีดร้องลั่น เอกรัฐต้องเรียกให้เธอรู้สึกตัว พอเธอลืมตามองอีกทีเห็นเขาก็ถอนใจโล่งอก เขาถามว่าหนีใครมา เธอยังไม่ทันตอบคำถามชายคนนั้นเดินมาถึงตัวเสียก่อน แนะนำตัวเองว่าเป็นสามีของคนไข้ที่เธอช่วยชีวิตไว้เมื่อปีที่แล้ว เมียของเขาให้เอาขนมมาฝาก ยื่นถุงขนมให้แล้วผละจากไป

เอกรัฐเห็นท่าทีผ่อนคลายลงของเธอก็ถามว่า มีอะไรหรือเปล่า เธอตัดสินใจเล่าให้เขาฟังว่ามีคนสะกดรอยตาม ตอนแรกก็ส่งดอกไม้พร้อมกับส่งข้อความมาหาทุกวัน หลังๆเขาเริ่มส่งภาพแอบถ่ายเธอในอิริยาบถต่างๆมาให้ ล่าสุดเมื่อคืนนี้เธอรู้สึกว่ามีคนแอบตามเธออยู่ เอกรัฐขอดูข้อความที่ชายคนนั้นส่งมาให้เธอ ครั้นอ่านข้อความที่เธอได้รับจนจบ เขาเดาได้ทันทีว่านี่เป็นฝีมือของธนาคิมถึงกับมึนตึ้บในความโรคจิตของเพื่อน

“แล้วนี่คุณพิมไม่คิดแจ้งความบ้างหรือครับ”

“คิดค่ะ แต่ยังลังเลใจอยู่ พิมพ์กลัวคุณพ่อ คุณปู่คุณย่ารู้เรื่องท่านจะไม่สบายใจ อีกอย่างพิมพ์เพิ่งมีข่าว เข้าใจผิด ถ้าไปแจ้งความอีกกลัวจะถูกตีความว่าอยากดังน่ะค่ะ”

ชายหนุ่มเห็นดีด้วยเพราะกลัวงานเข้าตัวเอง พิมพ์ชนกบ่นให้ฟังว่าตอนนี้เธอกลัวแทบบ้า  กลัวไปทุกอย่าง เขาเสนอตัวจะช่วยตามเรื่องนี้ให้ พอดีมีเพื่อนเก่งทางนี้ แค่เจาะเรื่องพวกนี้ไม่น่าจะยาก เธอขอบคุณเขามาก ดีใจที่วันนี้ได้เจอกับเขา เอกรัฐยังมีเรื่องคาใจอยู่ ตัดสินใจถามเธอว่าตกลงเธอรู้จักคนชื่อพีทไหม เธอยืนกราน

ไม่รู้จัก ในชีวิตยังไม่มีคนรู้จักชื่อนี้แม้แต่คนเดียว เธอยังแปลกใจไม่หายว่าพีทรู้จักเธอได้อย่างไร

แววตาและสีหน้าจริงใจของพิมพ์ชนก ทำให้

เอกรัฐเริ่มเชื่อแล้วว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพีท

ooooooo

เมื่อคิดได้ดังนั้น เอกรัฐจึงไปขอร้องธนาคิมให้เลิกแผนหลอกผีพิมพ์ชนกได้แล้ว เพราะเขาเชื่อว่าเธอไม่รู้จักพีทจริงๆ ธนาคิมอยากรู้เขาแน่ใจได้อย่างไร เขาแค่มองตาก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้โกหก

“โถไอ้ถุย อย่างแกตามผู้หญิงร้อยเล่ห์เจ้ามารยาอย่างพิมพ์ชนกไม่ทันหรอก”

“แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ไม่เอาล่ะ ฉันว่าฉันจะไม่ช่วยแกเรื่องนี้แล้ว ต่อไปนี้แกอย่าดึงฉันไปเกี่ยวด้วย”