คุณหนูเรือนเล็ก

ดาญ่าอึกอักไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเพราะฝนไม่สามารถเห็นคุณหนูเรือนเล็กได้...

อีกมุมหนึ่งบนตึกใหญ่ วัชรีเพิ่งสังเกตเห็นชุดที่เทวัตสวมจำได้ว่าเป็นของภิมุข ร้องเอะอะไปเอาชุดนี้มาใส่ได้อย่างไร เขาตกสระน้ำเสื้อผ้าเปียกหมด ดาญ่าก็เลยเอาชุดนี้มาให้เปลี่ยน นันทิยายังฟุ้งซ่านไม่เลิกหาว่านี่เป็นแผนของนังนั่นทำให้เขาตกน้ำเพื่อจะจัดฉากเลิฟซีนขึ้น เขาขี้เกียจฟังเรื่องไร้สาระขอตัวกลับก่อน วัชรีร้องเตือนว่าเหิมจริงจังกับเรื่องที่เทวัตจะแต่งงานกับนันทิยา ถ้าเขารู้เรื่องเทวัตกับดาญ่าวันนี้ต้องไม่สบอารมณ์แน่

“ไว้ผมจะอธิบายกับคุณพ่อเองครับ ผมลาล่ะครับคุณน้า” เทวัตยกมือไหว้ลาวัชรีเสร็จเดินลิ่วออกไป นันทิยารีบวิ่งตามมาวอแวอีกแต่เขาไม่สนใจขึ้นรถขับออกไปเลย...

ที่เรือนครัว อุ่นกับอำไพกำลังนินทากันอย่างสนุกปากเรื่องลูกหลานเจ้านายแย่งผู้ชายคนเดียวกัน พากันวิเคราะห์ตกลงเทวัตจะเลือกใครกันแน่ อำไพมั่นใจว่านันทิยาจะได้เขาไปเพราะคุณผู้หญิงกับคุณเหิมถือหางข้างเธอ ฝนมาทันได้ยินพอดีเชื่อว่าเทวัตต้องเลือกคุณดาญ่า อำไพตวาดแว้ดอย่ามาทำเป็นรู้ดี ฝนไม่ได้แค่รู้ดีแต่เห็นเต็มสองตาว่าเทวัตปิ๊งดาญ่า คอยดูแลเป็นห่วงเป็นใยในฐานะลูกสาวผู้มีพระคุณ

“ที่แกพ่นออกมานี่จะอวดใช่ไหมว่าแกเป็นขี้ข้าคนสนิทของคุณดาญ่าไปแล้ว”

“ถ้าตอบว่าใช่แล้วจะทำไม” ฝนลอยหน้าใส่ อุ่นเงื้อมือจะตบ สองสาวจะมีเรื่องกัน อำไพต้องเข้าไปห้าม

ooooooo

ชุดของภิมุขที่เทวัตสวมทำให้เหิมที่กลับจากทำงานซึ่งเห็นแค่ด้านหลังตกใจแทบช็อกคิดว่าภิมุขตามมาหลอกหลอนจะเอาชีวิต เทวัตหันมาเห็นท่าทางแปลกๆของพ่อก็ร้องเรียก เหิมตื่นจากภวังค์มองดูอีกครั้งเห็นเทวัตยืนอยู่แทนที่ภิมุขถึงกับถอนใจโล่งอกก่อนจะเอ็ดตะโรลั่นไปเอาชุดใครมาใส่

“ชุดของคุณอาภิมุขน่ะครับ พอดีผมไปที่เรือนเล็กมาแล้ว...”

“ไม่ต้องเล่า ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว และเราต้องคุยเรื่องนี้กันเดี๋ยวนี้ แต่แกรีบไปเปลี่ยนชุดนี้ออกซะก่อนไปๆ แกไม่รู้สึกขนหัวลุกบ้างหรือไง เอาเสื้อผ้าคนตายโหงมาใส่ อยากอายุสั้นตามมันเหรอ” เหิมมองอย่างรังเกียจ...