คุณหนูเรือนเล็ก

ในเวลาเดียวกันจักรินหนักใจกับเรื่องต่างๆที่รุมเร้า หยิบขวดใส่เหล้าใบเล็กๆที่ติดตัวขึ้นมาดื่มแก้เครียด ยอมรับกับเหิมว่าธุรกิจของตัวเองใกล้ล้มเต็มที ขาดทุนทุกเดือนก็เลยต้องการเงินเอาไปเคลียร์หนี้ ปิดกิจการแล้วกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เมืองไทย เหิมทักท่าทางเขาจะดื่มหนักขึ้นกว่าเดิม เขาขอร้องไม่ต้องมาช่วยเตือนเรื่องเหล้า ช่วยทำเรื่องฟ้องเอาสมบัติมาให้เขาจะดีกว่าโดยเขาจะให้ค่าตอบแทนอย่างงามเหมือนที่เคยให้

“ตอบแทนฉันอย่างงามเหมือนกับที่เคยเหรอ ฮึๆๆ พูดเตือนความจำกันแบบนี้แกจะไม่ถามฉันสักคำเหรอว่าลูกชายฉันเป็นยังไงบ้าง ไอ้ลูกเลี้ยงฉันมันมีของดี ใครเจอมันเป็นรักมันเอ็นดูมันทุกคน สมองมันดี เรียนเก่ง มีฝีมือ คงเป็นเพราะเลือดผู้ดีในตัวมันถึงทำให้มันได้ดี”

จักรินโวยลั่นไม่ได้อยากรู้เรื่องเทวัตไม่ต้องมาเล่าให้ฟัง เราสองคนอยู่กันคนละโลก อย่าได้เจอะเจอกันดีกว่า เหิมแค่เล่าให้ฟังเฉยๆไม่เห็นต้องหัวเสีย ตนรับรองจะดูแลให้มันอยู่ในโลกของมัน ไม่มีวันจะมาบรรจบกับโลกของเขาแน่นอน จักรินย้ำอย่าให้มันได้มีโอกาสรู้ถึงกำพืดของมันเด็ดขาด...

ขณะที่จักรินชิงชังหลานชายแท้ๆของตัวเองเข้ากระดูกดำ เทวัตตามดาญ่าจนทัน อธิบายให้ฟังว่าที่พูดไปแบบนั้นเพราะเป็นห่วงไม่ได้มีเจตนาเป็นอื่น เธอเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจของเขาก็ได้คิด ขอโทษเขาด้วยที่อารมณ์เสียใส่ เธอตระหนักแล้วว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ ความใกล้ชิดทำให้เทวัตอดใจไม่ไหวยื่นหน้าไปจูบ เธอตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะหลับตารับจุมพิตจากเขาด้วยความเต็มใจ เขาจูบเสร็จประคองใบหน้าเธอไว้

“ผมสัญญาครับ ถ้าการตายของคุณพ่อคุณมีเงื่อนงำเป็นฆาตกรรมจริงๆไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างที่ใครๆเข้าใจล่ะก็ ผมจะอยู่ข้างๆคุณ ช่วยคุณเองครับ” พูดจบเทวัตดึงดาญ่ามากอด เธอกอดเขาตอบอบอุ่นใจสุดๆ

ooooooo

ดาญ่าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หยิบกางเกงวอร์มกับเสื้อยืดของพ่อเอาลงไปให้เทวัต แล้วนึกถึงคุณหนูเรือนเล็กหรือเด็กน้อยหัวจุกขึ้นมาได้ สงสัยทำไมหายหน้าไปไม่เห็นออกมาป่วน

คุณหนูเรือนเล็กไม่โผล่มาป่วนดาญ่าเพราะแอบไปแกล้งเทวัต ที่กำลังค้นหาไปตามจุดต่างๆที่คิดว่าภิมุขจะซ่อนกุญแจตู้เซฟเอาไว้โดยเสกให้เขาลื่นหัวคะมำ ชายหนุ่มแปลกใจพื้นก็ไม่มีน้ำ เท้าเขาก็ไม่เปียกทำไมถึงเดินลื่นได้ ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น คุณหนูจอมป่วนแกล้งเอาอีก เสกให้เขาทรงตัวไม่อยู่ ดาญ่าเดินถือชุดเข้ามาเห็นพอดี รีบวิ่งไปโอบเอวเขาไว้ไม่ให้ล้ม เขาขอบคุณเธอมากที่ช่วยไว้ทัน เธอนึกได้ว่ากอดเอวเขาอยู่รีบปล่อยมืออย่างเขินๆ