คุณหนูเรือนเล็ก

อีกมุมหนึ่งไม่ห่างจากเรือนเล็กนัก นันทิยาลากแขนน้าสาวมาตามทางในสวน ปากด่าดาญ่ามาตลอดทางที่คิดจะแย่งเทวัตไปจากตนเอง ครั้นเดินพ้นพุ่มไม้มองไปเห็นเรือนเล็ก วัชรีหยุดกึกตาเบิกกว้างราวกับเจอผี นันทิยาร้อนใจจะรีบไปดูให้เห็นกับตาว่านังนั่นทำงามหน้าอะไรกับเทวัต พยายามลากแขนวัชรีให้เดินต่อแต่เธอขืนตัวไว้

พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของวัชรี ตอนนั้นเหิมพาเธอมาสมัครงานเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลดารินภรรยาของภิมุขที่เจ็บออดๆแอดๆ โดยแนะนำว่าเธอเป็นญาติห่างๆของตัวเอง ด้วยความไว้ใจเหิมเป็นทุนเดิม ภิมุขจึงรับวัชรีให้มาทำหน้าที่ดูแลดาริน และให้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกันเพื่อความสะดวก...

ระหว่างที่ทำหน้าที่ดูแลดาริน วัชรีริษยาที่เธอมีสามีที่รักและคอยปรนเปรอทุกอย่างให้รวมทั้งเครื่องเพชรราคาหลายสิบล้านบาท จึงอยากได้ภิมุขมาเป็นของตัวเอง วางแผนกำจัดดารินไปพ้นทางโดยเอายาบางอย่างให้เธอกิน จากคนที่เดินเหินไปไหนมาไหนได้ ดารินเริ่มแขนขาไม่มีแรง ต้องนั่งรถเข็น

ภิมุขอยากให้ดารินได้อยู่ในบ้านที่มีสภาพแวดล้อมของสวนป่าจึงสร้างเรือนไม้ให้ หวังว่าอากาศบริสุทธิ์ท่ามกลางแมกไม้จะทำให้สุขภาพของเธอดีขึ้น และสร้างสระว่ายน้ำที่หน้าเรือนไว้ให้ดาญ่าเพราะรู้ว่าลูกชอบ

การแยกมาอยู่ที่เรือนเล็กแทนที่สุขภาพของดารินจะดีขึ้นกลับยิ่งถดถอย ร่างกายผ่ายผอม ผมหงอกทั้งหัว ต้องนอนติดเตียงไม่สามารถไปไหนได้ ดารินถามวัชรีอีกว่าเมื่อไหร่ตนจะหายสักที

“อยากได้คำตอบเหรอ ได้...ฉันจะตอบ แกไม่มีวันหายหรอก แต่แกกำลังจะตาย”

“เธอ...เธอว่าอะไรนะวัชรี ทำไมเธอถึงพูดกับฉันอย่างนี้ ทำไมๆ” ดารินตีมือวัชรีเท่าที่แรงจะอำนวย วัชรีปัดมืออีกฝ่ายออก โวยวายว่ามาตีมือตนทำไม อยากได้ยินคำตอบชัดๆไม่ใช่หรือ นี่ไงคือคำตอบ แล้วไล่ให้เธอรีบๆตาย อยู่ไปก็ทรมานเปล่าๆแถมเป็นภาระคนอื่นอีก

“ไม่ต้องห่วงผัวแก ไม่ต้องห่วงสมบัติทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ ฉันจะช่วยดูแลแทนแกเอง”

“ที่ฉันไม่หายเพราะแกใช่ไหม แกทำอะไรกับฉัน แกทำอะไรฉัน” ดารินโวยวายพร้อมกับจับแขนวัชรีไว้

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย มารู้ตัวตอนนี้ก็สายเกินไปซะแล้ว เพราะแกกำลังจะตาย”

ดารินตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน กรีดร้องอย่างเสียขวัญยิ่งทำให้ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วทรุดหนักหายใจติดขัด เริ่มชัก ภิมุขเปิดประตูเข้ามาพอดี เห็นสภาพตาเหลือกลานของภรรยาก็ตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น วัชรีโกหกว่าไม่รู้

คุณผู้หญิงเป็นอะไร อยู่ๆก็ชักตาค้าง เขาปราดมาจับมือเธอกุมไว้

“ดารินที่รัก โธ่...คุณอย่าเป็นอะไรนะ ผมอยู่นี่ดาริน ได้ยินผมไหม”