คุณหนูเรือนเล็ก

“กวนโอ๊ย อีพี่สรรค์” ไม่ด่าเปล่านันทิยาคว้าปากกาใกล้มือปาใส่ รังสรรค์ยกมือป้องไว้ทัน วัชรีบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังว่าไม่ได้พูดเล่น ตนอยากให้นันทิยาเข้ามาเรียนรู้งานที่นี่เพราะต่อไปพอตนเข้ามานั่งแท่นประธานของที่นี่ พวกเราทุกคนจะได้มาช่วยกัน นันทิยาทักท้วงนังดาญ่าคงไม่ยอมให้วัชรีได้บริษัทของพ่อมันไปง่ายๆแน่

“น้าถึงต้องรอให้เปิดพินัยกรรมซะก่อนไง”

“คุณน้ามั่นใจใช่ไหมคะว่าพ่อมันจะยกมรดกทั้งหมดรวมทั้งบริษัทนี้ให้กับคุณน้าเพียงคนเดียว”

วัชรีแอบสบตากับรังสรรค์อย่างรู้กัน แล้วพยักหน้าให้นันทิยา มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าจะเป็นอย่างนั้น ภิมุขคงไม่เห็นยัยลูกสาวที่ทิ้งเขาไปดีกว่าตนแน่นอน รังสรรค์สะดุดกับคำพูดของน้าสาว เหมือนกับว่าลูกสาวของภิมุขกลับมาแล้วอย่างนั้น นันทิยาชิงพูดขึ้นก่อน

“ก็กลับมาแล้วน่ะสิ ฉันล่ะหงุดหงิด นังนั่นมันอ่อยคุณเทวัตเบอร์แรงมาก”

“อ้าว ไอ้เทวัตไปรู้จักกับเขาซะแล้ว ไอ้นี่มันเสือปืนไวเหมือนกันแฮะ” รังสรรค์พูดไม่ทันขาดคำ  เหิมโทร.มาตามให้ไปพบที่ห้องทำงานตอนนี้ตนมาถึงแล้ว มีเรื่องด่วนจะคุยด้วย ไม่กี่อึดใจ รังสรรค์จ้ำพรวดๆผ่านหน้าเนตรสุดาเข้าไปในห้องทำงานของเหิม เธอมองตามเบ้ปากใส่

“ทนายตีท้ายครัวเข้าออฟฟิศทีไรเป็นต้องเรียกตาหลานชายยัยชู้รักไปพบทุกที ขยันทำงานเข้าขากันจริงๆ”

ooooooo

ในเวลาเดียวกันเทวัตไม่เป็นอันทำงานทำการครุ่นคิดถึงแต่เรื่องที่พ่อต้องการให้เขาหลอกให้

ดาญ่ารัก เพื่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอ เขาทนทำงานต่อไปไม่ไหวคว้ามือถือโทร.หาเธอด้วยความเป็นห่วง

คนที่เทวัตโทร.หากำลังค้นทุกซอกทุกมุมของเรือนเล็กแต่ไม่เจอกุญแจไขตู้เซฟ โดยมีคุณหนูเรือนเล็กมองตามแต่ไม่ช่วยอะไรเนื่องจากงอนที่เตือนเธอเรื่องเทวัตแล้วไม่ฟัง ปล่อยให้หาเองให้เข็ด จังหวะนั้นมือถือของเธอดังขึ้น ดาญ่าหยิบออกมาดูเห็นเทวัตโทร.มา ยังงอนเรื่องที่เกิดในห้างฯเมื่อวานไม่หายก็เลยไม่ยอม

รับสาย แต่สุดท้ายทนไม่ไหวคว้ามือถือขึ้นมากดรับถามว่าโทร.มาทำไม เขาอยากคุยเรื่องของเรา

“แต่ฉันอยากให้ลืมเรื่องของเราซะ แค่นี้นะ” ดาญ่าวางสายทันที คุณหนูเรือนเล็กตบมือดีใจที่เธอตัดใจจากผู้ชายคนนั้นได้ เทวัตไม่ยอมให้เธอลืมเรื่องระหว่างเราง่ายๆคว้ากุญแจรถออกจากห้องทำงาน...