คุณหนูเรือนเล็ก

“งั้นก็เชิญคุณพาแฟนออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว” ดาญ่าพูดจบสะบัดหน้าเดินออกไปเลย เทวัตไม่ยอมแพ้ แกะมือตุ๊กแกของนันทิยาออกรีบตามไปอธิบาย แต่เธอไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยิ่งนันทิยาตามมาแสดงท่าทางเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกอดแขนเขาไว้อีกยิ่งทำให้เธอโกรธ รู้สึกเหมือนถูกเขาหลอก ไล่ตะเพิดทุกคนออกไปจากบ้านของเธอ เทวัตเห็นเธอกำลังโกรธ พูดอะไรไปตอนนี้เธอคงไม่ฟัง จึงขอตัวกลับก่อนไว้ค่อยคุยกันวันหลัง

ดาญ่าเมินหน้าไม่สนใจ เทวัตถอนใจแกะมือนันทิยาออกแล้วลงจากเรือนไป โดยมีนันทิยากับวัชรียิ้มอย่างผู้ชนะใส่เธอก่อนจะพากันผละจากไป ดาญ่ามองตามเจ็บใจแล้วเหลือบไปเห็นถุงใส่เสื้อเปียกของเทวัตลืมไว้ คว้าถุงวิ่งตามจนทัน ตะโกนเรียกว่าเขาลืมของ หยิบเสื้อเปียกปาใส่โดนนันทิยากับวัชรีเต็มๆ ก่อนจะขว้างถุงตาม เทวัตกลับมาเก็บเสื้อผ้าเปียกใส่ถุง นันทิยาแว้ดทันที

“นี่เสื้อผ้าคุณเทวัตจริงๆเหรอ ทำไมถึงเปียกยังงี้คะ ไปทำอะไรกันมา”

เทวัตไม่ตอบเดินลิ่วออกไปเลย นันทิยามองตามแค้นใจ

ดาญ่ากลับเข้ามาทิ้งตัวนั่งที่โซฟา เจ็บใจที่ดันหลงรักเทวัตเข้าให้แล้วโดยไม่รู้ว่ามีเจ้าของ มีเสียงคุณหนูเรือนเล็กหัวเราะคิกๆดังขึ้น ดาญ่ากำลังอารมณ์เสีย

ตวาดแว้ดขำอะไรนักหนา แน่จริงก็ออกมา เด็กน้อยปรากฏตัวมานั่งเท้าคางอยู่ข้างๆพร้อมกับหัวเราะคิกๆ เธอสะดุ้งโหยงถอยกรูด เด็กน้อยโวยเป็นคนเรียกให้มาหาจะตกใจทำไม

“ผีโผล่มาใครบ้างจะไม่ตกใจ”

เด็กน้อยตัดพ้อบอกจนปากจะฉีกถึงรูหูว่าไม่ใช่ผีแต่เป็นรุกขเทวดาทำไมไม่รู้จักฟังบ้าง ดาญ่าไม่สนจะเป็นอะไรก็ตามแต่ไม่มีสิทธิ์หัวเราะเยาะคนอื่น แกเคยเตือนเธอแล้วว่าอย่าไปไว้ใจผู้ชายสามคนทำไมไม่เชื่อ

“หมายความว่าคุณเทวัตก็เป็นหนึ่งในผู้ชายสามคนงั้นเหรอ” ดาญ่ารู้สึกผิดหวังในตัวเทวัต...

ฝนกำลังถือถาดใส่จานชามเพื่อเอาไปล้างได้ยินเสียงดาญ่าคุยกับใครบางคนดังมาจากห้องรับแขก นิ่วหน้าแปลกใจว่าคุยกับใครในเมื่อเทวัต นันทิยาและวัชรีกลับตึกใหญ่กันหมดแล้ว จึงวางถาดเดินไปดู ดาญ่ากำลังต่อว่าคุณหนูเรือนเล็กอยู่ ฝนถึงกับหน้าเสียคิดว่าด่าตัวเองเพราะไม่เห็นใครในห้องรับแขก ดาญ่ารีบบอกว่าไม่ได้ว่าเธอ

“แล้วว่าใครอยู่เหรอคะ”