คุณหนูเรือนเล็ก

“แต่...แต่เมื่อกี้ฉันเห็นจริงๆนะ เห็นคุณพ่อถูกจับกดน้ำต่อหน้าต่อตา ฉันได้แต่ดู ช่วยอะไรคุณพ่อไม่ได้เลย ฉันปล่อยให้คุณพ่อต้องตาย” ดาญ่าคร่ำครวญทั้งน้ำตา เทวัตเช็ดน้ำตาให้ปลอบว่าอย่าโทษตัวเอง การต้องเสียคนที่เรารักไปมันเจ็บปวดมากอยู่แล้ว มาโทษตัวเองอีกรังแต่จะทำให้ท้อแท้และทุกข์ใจมากขึ้น ขอให้เธอเข้มแข็งเข้าไว้ ไม่อย่างนั้นเธอจะผ่านความทุกข์นี้ไปไม่ได้เลย แล้วลูบหลังเธออย่างปลอบโยน

อีกมุมหนึ่งบนต้นไม้ใกล้ๆ คุณหนูเรือนเล็กหรือเด็กน้อยหัวจุกนั่งห้อยเท้าอยู่บนกิ่งไม้มองไปทางดาญ่าที่กำลังร้องไห้กอดเทวัตถึงกับเบ้ปาก เคยเตือนแล้วว่าให้ระวังผู้ชาย

“แล้วดูทำเข้าสิ เป็นน้องเป็นนุ่งจะตีให้หลังลายเลย” คุณหนูเรือนเล็กมองค้อนดาญ่าขวับ ส่วนเทวัตคว้าเสื้อคลุมจากเตียงข้างสระมาห่มตัวดาญ่าไว้ ปลอบให้เธอหยุดร้องไห้ ตัวก็เปียก แถมยังร้องไห้ขี้มูกโป่งเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้ แล้วชวนให้เข้าบ้าน เธอพยายามยันตัวเองลุกขึ้นแต่ขาอ่อนแรงจะทรุด เขารีบพยุงตัวไว้

“ให้ผมอุ้มไปดีกว่านะครับ” เทวัตช้อนตัวดาญ่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอุ้มไปที่เรือนเล็ก เธอซบหน้ากับไหล่เขารู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน อย่างน้อยตัวเองก็ไม่โดดเดี่ยว ยังมีเขาเป็นที่พึ่ง...

ขณะที่คุณหนูเรือนเล็กใช้พลังทำให้ดาญ่าเห็นเหตุการณ์ในคืนวันที่ภิมุขถูกฆ่า จักรินแวะไปหาเหิมที่ออฟฟิศปรึกษาเรื่องที่พ่อไม่ยอมยกสมบัติที่เหลือให้ แต่จะเก็บไว้รอหนูเล็กกลับ เหิมอดสงสัยไม่ได้ กิจการที่เมืองนอกของเขาไม่ดีหรือ สมบัติชิ้นสุดท้ายของวิจารณ์ถึงมีความหมายกับเขามากขนาดนี้ จักรินยิ่งหน้าเคร่งเครียดมากกว่าเดิม

ooooooo

เทวัตอุ้มดาญ่าเข้ามาวางที่เก้าอี้ในเรือนเล็ก

ฝนเห็นทั้งคู่เปียกปอนรีบวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้คนละผืน ถามว่าเกิดอะไรขึ้น คุณดาญ่าจมน้ำหรือ เขาส่ายหน้า เธอแค่เป็นตะคริวไม่มีอะไรต้องห่วง ไล่ฝนไปทำงานที่ค้างต่อ เดี๋ยวเขาจะดูแลเธอเอง ดาญ่ายังคงจมอยู่กับความคิดเรื่องพ่อไม่ยอมขยับ เขาจึงเอาผ้ามาเช็ดผมให้

“คุณพ่อถูกฆ่าตาย ไอ้ฆาตกรมันจับพ่อฉันกดน้ำจนตาย” ดาญ่าคร่ำครวญไม่เลิก เทวัตต้องคอยเตือนสติ

“แต่ตำรวจเขาพิสูจน์และสรุปมาแล้วนะครับว่ามันเป็นอุบัติเหตุ”

ดาญ่ายืนยันว่าพ่อของเธอถูกฆ่าตาย ไม่ใช่ตายด้วยอุบัติเหตุ เทวัตเตือนจะกล่าวหาอะไรจะต้องมีหลักฐานไม่ใช่พูดลอยๆ เธอไม่พอใจที่เขาไม่เชื่อผลักมือที่กำลังเช็ดผมให้ออกแล้วลุกหนี เขาขอร้องให้เธอใจเย็นๆก่อน แต่เธอไม่สนใจยังคงเดินต่อไป เขาจึงต้องเดินตาม...