คุณหนูเรือนเล็ก

“ฉันจะรีบไปโทร.เรียกรถกู้ชีพมานะคะ” วัชรีลุกออกมาแต่ไม่วายเหลียวกลับไปมอง สภาพชักตาค้างของดารินทำให้เธอสยองขวัญต้องเบือนหน้าหนี

วัชรียังจำภาพดารินช็อกตายได้ติดตาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานทั้งที่ผ่านมาหลายปีแล้ว นันทิยาเห็นน้าสาวเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับกระตุกแขนท่านอย่างแรงจนรู้สึกตัว พลางเสียงเขียวใส่มัวแต่คิดอะไรอยู่ยืนแข็งทื่อราวกับศพ

“นันร้อนใจจะระเบิดอยู่แล้วนะ งั้นน้าไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้า นันจะเข้าไปลุยนังนั่นคนเดียวก็ได้” นันทิยาสะบัดมือวัชรีทิ้งเดินฉับๆไปยังเรือนเล็ก วัชรีจะตามแต่ยังผวาไม่หาย

“โธ่เอ๊ย ทำไมฉันต้องกลับมาเหยียบสุสานของนังดารินอีกเนี่ย”

ooooooo

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ ดาญ่ากับเทวัตช่วยกันหากุญแจตู้เซฟแต่ไม่เจอ เธอนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ดูบนหลังตู้ใบหนึ่งจึงเขย่งปลายเท้าเอามือคลำดูแต่ทำได้ไม่ทั่วเพราะสูงไม่พอ เขาจึงช่วยจับเอวเธอยกตัวขึ้น เธอคลำไปทั่วหลังตู้เจอเพียงฝุ่นหนา เทวัตเริ่มหมดแรงทำเธอหลุดมือ แต่สุดท้ายเขาโอบตัวเอาไว้ได้ทัน

“เสียฟอร์มหมดเลยผม มือหมดแรงดื้อๆ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ”

ดาญ่าไม่เจ็บไม่ปวดตรงไหนแต่หายใจไม่ออกเพราะถูกเขากอดไว้แน่นแล้วก้มมองมือเขาที่โอบกอดเธอไว้แน่น ครั้นเงยหน้ามองเขาอีกทีแก้มชนจมูกเขาพอดี นันทิยาเข้ามาเห็นภาพบาดตาร้องกรี๊ดๆบ้านแทบแตก วัชรีที่ตามเข้ามาถึงกับอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า เสียงร้องของนันทิยาดังไปถึงเรือนครัว อุ่นกับอำไพที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยพากันวิ่งมายังต้นเสียง...

ฝนซึ่งได้ยินเสียงแปดหลอดเช่นกันวิ่งมาแอบดูอยู่หน้าประตูเรือนเล็ก เห็นนันทิยาเข้าไปกระชากตัวเทวัตออกจากดาญ่า สั่งให้ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้ ดาญ่ายกมือทั้งสองขึ้นอย่างยียวน ตนไม่ได้จับอะไรเขาสักหน่อย เขาเป็นฝ่ายมากอดเอง นันทิยาหาว่าเธอไปอ่อยเขาก่อน ล่อหลอกผู้ชายเข้าบ้านกลางวันแสกๆ

ที่หน้าประตูทางเข้าเรือน อำไพกับอุ่นวิ่งมาแอบข้างๆฝนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ฉันน่ะเหรอล่อเขามา คุณเทวัตขา คุณมาหาฉันที่บ้านเองไม่ใช่เหรอคะ” ไม่ยั่วเปล่าดาญ่ายื่นมือไปแตะที่อกเสื้อเขาอีกต่างหาก นันทิยาปรี๊ดแตกอีกครั้งปัดมืออีกฝ่ายออกสั่งห้ามมายุ่งกับแฟนของตน ดาญ่าหมดสนุกทันทีมองหน้าเขาอย่างตัดพ้อ เขาพยายามอธิบายว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้น วัชรีช่วยยืนยันคำพูดของนันทิยาอีกแรงว่าเหิมกับตนสัญญากันไว้ว่าจะให้เขาแต่งงานกับนันทิยาหลังดูใจกันครบสองปี นี่ก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว