คุณหนูเรือนเล็ก

ที่เหิมเรียกรังสรรค์มาพบเพื่อสั่งให้เก็บบัญชีเคลื่อนไหวของบริษัทไว้เป็นความลับอย่าให้ตัวเลขรั่วไหลออกมาแม้แต่หลักเดียว ให้มีแค่ตนกับเขาเท่านั้นที่รู้ ส่วนผลประกอบการกำไรไตรมาสนี้ก็ไม่ต้องรายงาน ตนจะแจ้งกับทุกฝ่ายเองว่าภิมุขเพิ่งเสียชีวิต เอกสารหลายอย่างเลยไม่เรียบร้อยให้รอจนกว่าจะมีการแต่งตั้งประธานบริษัทคนใหม่ก่อน รังสรรค์ยิ้มอย่างรู้ทัน นี่คงเป็นเพราะลูกสาวของภิมุขกลับมาทวงมรดกใช่ไหม

“นังเด็กนั่นไม่ได้กลับมาทวงมรดกอย่างเดียวหรอก ฮึ นายเองก็ระวังไว้ให้ดีเถอะ” เหิมพูดเป็นนัยๆ รังสรรค์ถึงกับยิ้มไม่ออกเพราะเขาคือมือสังหารภิมุขนั่นเอง...

คุณหนูเรือนเล็กเห็นดาญ่าค้นหากุญแจตู้เซฟจนเหงื่อท่วมตัวแต่ยังหาไม่เจอก็สงสาร ตัดสินใจบอกที่ซ่อนให้ว่าอยู่หลังนาฬิกาตั้งพื้นเรือนใหญ่ เธอรีบไปดูตรงจุดนั้นพบกุญแจซ่อนอยู่จริงๆ หยิบมาดูใกล้ๆไม่แน่ใจว่าเหมือนกับกุญแจที่อาณัติเอาให้ดูหรือเปล่า...

ไม่ได้มีแค่ดาญ่าเท่านั้นที่หากุญแจปริศนาเจอ วัชรีกับนันทิยาช่วยกันค้นห้องทำงานภิมุขจนเจอกุญแจซ่อนอยู่ในกล่องใส่ปากกา สองน้าหลานดีใจมากคิดว่าเป็นดอกที่ใช่ โดยเฉพาะวัชรีรีบโทร.บอกข่าวดีนี้ให้เหิมรู้

“คุณเจอกุญแจเซฟอยู่ในห้องทำงานคุณภิมุขเหรอ โชคอยู่ข้างคุณแล้วที่รัก” เหิมตื่นเต้นดีใจไปด้วย

“ไม่ใช่แค่โชคที่อยู่ข้างฉัน แต่รวมทั้งทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็ต้องอยู่กับฉันด้วย ฉันกำลังจะรีบไปธนาคารแค่นี้นะคะ” วัชรีวางสาย รีบออกจากบริษัทเอกธนกิจไปพร้อมกับนันทิยา...

ฝ่ายดาญ่าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จคว้ากระเป๋าสะพายออกจากห้อง ฝนถือเสื้อผ้าที่รีดแล้วขึ้นบันไดมาเห็นก็ร้องทักจะรีบร้อนไปไหน เธอจะไปธนาคารแล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้ให้ใครรู้ ฝนเหมือนจะอ่านใจเธอออกรีบบอกว่าจะเย็บปากตัวเองให้สนิทไม่บอกใครเด็ดขาด แล้วขออนุญาตเอาเสื้อพวกนี้ไปเก็บในห้องนอน

“เอาเลยจ้ะ” ว่าแล้วดาญ่าพุ่งลงบันได เมื่อมาถึงขั้นสุดท้ายดันก้าวพลาดหน้าคะมำ เทวัตเข้ามารวบตัวเธอไว้ได้ทัน ต่อว่าว่าจะรีบร้อนไปไหน ดาญ่าหวั่นไหวไปกับความใกล้ชิด แต่ต้องทำใจแข็ง เสียงกร้าวใส่จะไปไหนไม่ใช่เรื่องอะไรของเขา สั่งให้ปล่อยได้แล้ว เขาไม่ยอมปล่อย ถ้าไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่องก่อน  เธอจำได้ว่าบอกเขาทางโทรศัพท์แล้วว่าให้ลืมเรื่องของเราสองคน

“ก่อนจะมาผมก็พยายามลืมคุณแล้วครับ แต่ผมลืมคุณไม่ได้จริงๆ ผมถึงต้องมาหา”