เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
คะน้าค้านไม่ออก ได้แต่พยักหน้ายอมรับคำอธิบายแบบข้างๆคูๆของคุณเทียน โดยมีขนมกล้วยส่งสายตาปรามดุๆมาให้ คุณเทียนอารมณ์ไม่ดีนัก จะกลับห้องแต่ต้องชะงักเมื่อคุณหญิงมณฑามาบอกข่าวร้าย
“แม่เทียน...หลวงสาระให้คนมาบอก...แม่เฟื่องเสียแล้ว!”
ooooooo
คุณเทียนเสียใจมากกับการจากไปของคุณเฟื่อง เพื่อนสาวรุ่นพี่ที่รักและหวังดีกับเธอมาตลอด โดยไม่รู้และคิดไม่ถึงเลยว่าคุณเฟื่องจะตายเพราะมนตร์สกุณายาสั่งของเธอ
หลวงสาระเล่าว่าคุณเฟื่องอาการไม่ค่อยดีระยะหลัง ละเมอเพ้อพกว่าโดนฝูงนกรุมจิก และจากไปอย่างสงบเมื่อคืนก่อน คุณเทียนสะกิดใจแต่ไม่ยอมรับความจริง จนกระทั่งฝันถึงคุณเฟื่องในคืนเดียวกัน
“ฉันยังไม่อยากตาย คุณเทียนทำให้ฉันตายทำไม”
“เปล่านะคุณเฟื่อง ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณเฟื่องเลย”
“คุณเทียนทำ...คุณเทียนทำให้ฉันต้องตายแลกกับมนตร์ดำสกุณายาสั่ง”
คุณเทียนเบิกตาโพลง เห็นภาพหลอนเป็นคุณเฟื่องถูกฝูงนกกระจาบจิกทึ้ง เลือดท่วมร่าง
“คุณเทียนทำให้ฉันต้องตาย ฉันเจ็บ ฉันทรมาน”
คุณเฟื่องโถมตัวโชกเลือดเข้าหาคุณเทียน กรีดร้อง
“ฉันยังไม่อยากตาย คุณเทียนให้ฉันตายทำไม คุณเทียนให้ฉันตายทำไม!”
เสียงร้องโหยหวนของคุณเฟื่องทำให้คุณเทียนสะดุ้งตื่นจากฝัน กระนั้นก็ไม่ยอมรับความจริงว่าคุณเฟื่องอาจตายเพราะมนตร์สกุณายาสั่ง ได้แต่นอนกระสับกระส่ายถึงเช้า จึงลุกไประบายกับแม่
คุณหญิงมณฑาไม่เชื่อว่าคุณเฟื่องตายเพราะมนตร์สกุณายาสั่ง ปลอบลูกสาวเสียงเรียบ “มันเป็นแค่ฝันร้าย ลืมไปแล้วหรือ คนที่รู้เรื่องสกุณายาสั่งมีเพียงลูก แม่และขนมกล้วย ที่ลูกเก็บเอาคุณเฟื่องไปฝันถึงเพราะลูกวิตกกังวล”
“แต่ทุกครั้งที่สกุณายาสั่งสัมฤทธิผลก็ต้องมีคนตาย ตามที่คุณรำเพยบอก...ต้องแลกด้วยธาตุสี่ขันธ์ห้า”
“แล้วจะแลกกับวิญญาณแม่เมื่อไหร่ล่ะ แม่พร้อมแลกทุกอย่าง ขอแค่ไอ้ขุนสักกับนังชบามันพินาศย่อยยับ”
“ไม่ค่ะ...ลูกจะไม่แลกกับวิญญาณใครอีก แต่ลูกจะทำลายพวกมันให้เร็วที่สุดด้วยวิธีของลูก...ด้วยมือของโมก”
“ทำเถอะ ลูกมีสิทธิ์ทำทุกอย่างโดยชอบธรรม!”
ooooooo
ขุนสักนอนสลบไสลตลอดคืนเพราะโดนชบาเอาสากทุบที่ตลาด กระทั่งรู้สึกตัวเวลาต่อมาแต่กลับจำอะไรไม่ได้ นอกจากความรู้สึกที่ว่าอยากได้คุณเทียน
ชบาเจ็บใจเจียนคลั่งที่ผัวจำได้แต่เรื่องคุณเทียน อยากทุบอยากตีให้หายแค้นแต่พวงแสดห้ามไว้
“คนที่แม่ควรแช่งให้ตายคืออีเทียนหยดฟ้าต่างหาก”
“แช่งพ่อแกสิ! มันสั่งให้กราบตีนก็จะกราบตีนมัน ต้องรักต้องหลงมันแค่ไหนถึงจะทำได้น่ะ แหม...พูดแล้วอยากทุบอีกสักผัวะ!”
ยิ่งคิดยิ่งแค้น ชบาช้ำแทบกระอักที่ผัวร่ำร้องหาผู้หญิงคนอื่น อังกาบได้แต่มองหลานสาวด้วยความสมเพชปนเวทนา ก่อนปลอบให้ทำใจเพราะเวรกรรมมีจริงเสมอ
โมกเสียอีกที่ไม่คิดถึงเวรกรรม มุ่งมั่นจะทำตามความปรารถนาของคุณเทียนคือทำลายพวงแสดกับพวงชมพูให้ย่อยยับ ใบบัวปราดไปขวางไม่ให้ออกจากบ้าน โมกส่ายหน้าหน่ายๆ
“หน้าที่บัวจบแล้ว ลูกของไอ้ขุนสักมันถูกประจาน มันได้รับความอับอายไปแล้ว”
