เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
คำยอกย้อนของน้องสาวทำให้พวงแสดผงะ พวงชมพูไม่ยี่หระประกาศตัวเป็นคู่แข่ง
“แม่เคยบอกไม่ใช่หรือ...ใครดีใครได้ ไม่ว่าเราสองคน ใครได้คุณมิกเป็นผัว แม่ก็ยินดีทั้งนั้น”
“อีชมพู! ฉันอยากได้คุณมิก ฉันก็บอกว่าฉันอยากได้ แต่แก...ทำเป็นไม่อยาก แต่พอมีโอกาสก็ริกๆเข้าใส่”
พวงแสดเงื้อมือจะตบน้องสาว พวงชมพูไม่หลบ สบตาสู้สุดใจ
“ฉันไม่อยากทะเลาะกับพี่หรอกนะ แต่บอกตรงๆว่าฉันรังเกียจ คุณมิกไม่ได้มีทีท่าไยดีอะไรพี่สักหน่อย แต่พี่ทำตัวเป็นหมาหวงก้างไว้ทำไม หรือพี่จะเป็นคุณเทียนอีกคน”
“แกกล้าดียังไงถึงได้เปรียบฉันเป็นอีเทียน”
“ก็หน้าด้านไง พ่อก็บอกอยู่แล้วว่าไม่เอา ยังจะตามตื๊อพ่ออยู่ได้ เหมือนพี่...คุณมิกเขาก็บอกอยู่แล้วว่าไม่เอาๆ พี่ยังจะหน้าด้านตามตื๊อเขาอยู่อีก งานนี้...ใครดีใครได้”
“เออ! ใครดีใครได้ กูไม่ยอมแพ้มึงเหมือนกัน!”
ooooooo
แผนทำให้สองพี่น้อง พวงแสดกับพวงชมพูตีกันสำเร็จเกินคาด คุณเทียนไม่รอช้าส่งโมกไปจัดการทำลายทั้งสองให้ตั้งท้องโดยไม่มีพ่อ!
โมกลำบากใจเพราะไม่อยากทำรุนแรงขนาดนั้น แต่เขาก็ถูกคุณเทียนปั่นหัว
“ฉันสังหรณ์ใจว่าไอ้ขุนสักมันจะกลับไปบวชอีก”
“ทำไมครับ”
“ไม่รู้...มันอาจจะห่วงลูกมันจนคิดว่าการบวชจะแผ่กุศลให้ลูกมันแคล้วคลาดอันตรายทุกอย่าง โมกไปตามดูพวกมันที่บ้านนะ แล้วทำลายนังสองพวงอย่างที่ฉันสั่ง ฉันอยากเห็นนังเด็กสองพวงนั่นตกเลือดโดยเร็วที่สุด”
สุดท้ายโมกก็ยอมทำตามที่คุณเทียนต้องการ ดอดไปบ้านอังกาบในคืนเดียวกันและเข้าหาพวงชมพู!
พวงแสดไม่รู้ว่าน้องสาวกับโมกในคราบมิกพลอดรักกันในน้ำ แต่สังหรณ์ใจพิกลว่ามิกจะมา เลยจะไปดักรอเขาที่ท่าน้ำเพื่อกันท่าพวงชมพู ชบาอ่อนใจมาก อยากห้ามแต่ลูกสาวคนโตไม่ฟัง
“แม่ไม่ต้องมาห้าม วันนั้นแม่ก็เห็นว่านังชมพูมันให้ท่าคุณมิก วันนี้ถ้าฉันเห็นกับตาว่ามันทำ...มันไม่รอดแน่ๆ”
“ใจเย็นๆ ยังไงชมพูมันก็เป็นน้อง อีกอย่าง...จะแกหรือชมพูได้คุณมิกแม่ก็ยินดีทั้งนั้น”
“แต่ฉันไม่ยินดี ฉันรักคุณมิก คุณมิกต้องเป็นของฉัน!”
พวงชมพูไม่ได้คิดถึงพี่สาว มัวเคลิ้มกับสัมผัสกอดจูบนัวเนียของมิก เด็กสาวสะเทิ้นอาย แกล้งเบี่ยงตัวหนี แต่เขาก็ตามไปกอดรัด
“ผมคิดถึง”
“แต่ชมพูไม่สบายใจ...วันนั้นคุณมิกบอกทุกคนว่าไม่ได้มีอะไรกับชมพู”
อาการกระเง้ากระงอดของพวงชมพูทำให้โมกย่ามใจ รู้โดยไม่ต้องหลอกถามว่าเธอมีใจให้เขา
“แล้วคุณชมพูจะให้ผมบอกทุกคนได้อย่างไรว่าผมกำลังกอดกำลังจูบคุณชมพู...ผมไม่กล้าหรอกครับ ผมเป็นห่วง กลัวคุณชมพูจะเสื่อมเสียชื่อเสียง อีกอย่าง...คุณพวงแสดก็โมโหขนาดนั้น ผมกลัวคุณพวงแสดเอาตาย”
“คุณมิกกลัวพี่พวงแสด...หมายความว่าอย่างไรคะ”
“ผมไม่ได้กลัวคุณพวงแสด ไม่ได้เกรงใจอะไรด้วย แต่ผมเป็นห่วงคุณชมพู คุณพวงแสดทำร้ายคุณชมพูแน่ๆ ถ้าได้รู้ว่าผมรักคุณชมพู”
คำรักของเขาทำให้พวงชมพูระทวย ก่อนสะดุ้งตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของพวงแสด
“ตายแล้วพี่พวงแสด”
