เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
คุณเทียนดึงตัวใบบัวไว้ ยังไม่ให้เห็นโมกพูดคุยกับพวงแสดกับพวงชมพู และเพียงอึดใจเดียวก็ส่งสายตาบอกขนมกล้วยให้ตะโกนประจานสองพี่น้อง
“ว้ายตาย! ผู้หญิงพวกนั้นหน้าด้านเสียจริงใบบัว ดูสิ...แทบจะกอดโมกกลางตลาดเชียว”
ใบบัวมองไปทางโมก เห็นเขาห้อมล้อมด้วยผู้หญิงสองคนก็ตกตะลึง คุณเทียนสบช่องแกล้งพูด
“นี่เธอยืนเฉยได้ยังไง เธอเป็นเมียโมกนะ”
“ไม่ใช่ค่ะ ตั้งแต่แต่งงานพี่โมกไม่เคยล่วงเกินใบบัวแม้แต่นิดเดียว แล้วพี่โมกก็ไม่เคยรักใบบัวอย่างนั้น”
“แล้วยังไง เธอยอมให้ผู้หญิงหน้าด้านแย่งโมกไปใช่ไหม”
น้ำเสียงดุดันของคุณเทียนทำให้ใบบัวหน้าซีด คะน้าสงสารช่วยพูดกับคุณเทียน
“คุณพี่เจ้าคะ...ใบบัวกลัวหมดแล้ว”
“กลัวแล้วยังไง กลัวแล้วยืนเฉยๆแบบนี้รึ ทำไมเธอโง่อย่างนี้ใบบัว ทั้งโง่ ทั้งขี้ขลาด เธอไม่รู้บ้างรึไงว่าผู้หญิงที่ขี้ขลาด ยอมจำนนทุกอย่างเหมือนที่ฉันเคยเป็น มันน่าสมเพชแค่ไหน”
ใบบัวทำตัวไม่ถูก ร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณเทียนมองด้วยความรำคาญ
“เอาแต่ร้องไห้ หวังให้คนมาเห็นใจ หวังให้คนมาเห็นว่าเป็นคนดีจนไม่กล้าสู้คน รู้ไหมสภาพเธอตอนนี้เหมือนกับฉันในวันนั้นไม่มีผิด...ทุเรศ! ไปเลยนะใบบัว ไปกระชากตบนังสองคนนั้นเดี๋ยวนี้!”
“บัวไม่กล้าค่ะ”
“หรือเธอไม่รักไม่หวงโมก ก็เอาซี้...ถ้าเธอไม่รักไม่หวงก็ปล่อยให้โมกไปกับผู้หญิงอื่นแล้วกัน”
คะน้าเห็นด้วยกับคุณเทียน ช่วยเกลี้ยกล่อมใบบัว
“อย่ายอมนะ...ถ้าใบบัวรักโมก หวงโมก ใบบัวต้องไป”
ใบบัวกลัวๆกล้าๆท่าทางลังเลจนขนมกล้วยต้องขู่
“จะไปไม่ไป ถ้าไม่ไปพี่จะตบเอ็ง”
คุณเทียนจะไม่ยอมเสียโอกาสประจานลูกสาวสองคนของขุนสักกับชบา ผลักใบบัวไปหาโมก
“ไปด่ามันเลยนะ...แกแย่งผัวฉัน...ไปด่ามันเลย!”
ooooooo
ชบาพยายามลากผัวกลับบ้าน แต่ไปไม่ถึงไหนขุนสักก็ถูกมนตร์สกุณายาสั่งของคุณเทียนเรียกไปหาอีกรอบ
คุณเทียนเฝ้ารอเวลาด้วยใจจดจ่อ ให้ขุนสักกับชบามาถึงทันเห็นลูกสาวสองคนโดนประจาน!
ใบบัวกลายเป็นเครื่องมือของคุณเทียน เชื่อตามแรงยุปรี่ไปเอาเรื่องพวงแสดกับพวงชมพูที่พะเน้าพะนอโมกไม่ห่าง ประกาศกร้าวไม่ให้ยุ่งเพราะเขาคือสามีของเธอ
เสียงแหวของใบบัวเรียกให้เกิดไทยมุง โมกหน้าเสีย แม้จะรู้แผนของคุณเทียนแต่ไม่อยากให้ใบบัวต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน พยายามดึงให้กลับเรือนด้วยกัน
“หยุดน่า...อายคนเขา”
“บัวไม่หยุด นังสองคนนี้หน้าด้าน!”
ใบบัวกระชากมือออก กระชากจิกผมพวงแสดกับพวงชมพูจนหน้าหงาย ประจานลั่น
“มาดูหน้านังสองตัวนี้ไว้นะคะ หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ไม่พอ ใจยังทรามด้วย ขนาดเมียเขายืนอยู่ตรงนี้ยังมาเกาะแข้งเกาะขาผัวชาวบ้าน ทำตัวเป็นชะนีลิงค่าง หน้าไม่อาย คนอย่างเธอสองคนมันต้องเจออย่างนี้!”
พูดจบก็จับหัวสองพี่น้องชนกัน โมกทนไม่ไหวลากใบบัวออกจากวงล้อมของพวกชาวบ้าน ใบบัวขืนตัวไว้เพราะมีบางอย่างคาใจ
“เดี๋ยวพี่โมก ทำไมตะกี้ผู้หญิงสองคนนั้นเรียกพี่โมกว่ามิก”
ใบบัวนิ่วหน้าเพราะจำได้ว่าพวงแสดกับพวงชมพูเรียกโมกว่ามิก
โมกยักไหล่แก้ตัวแบบขอไปที “ก็ตอนไปเรียนเมืองนอก...เพื่อนเรียกมิก”
