เพลิงเสน่หา

แม้จะโกรธที่ใบบัวมีอคติกับคุณเทียน แต่โมกก็รักใบบัวเหมือนน้องสาว จึงไปพูดขอคุณเทียนให้ยกโทษให้ คุณเทียนแสร้งทำไม่ถือสาแต่ในใจหมายมาด หากใช้มนตร์สกุณายาสั่งครั้งต่อไปจะให้ใบบัวเป็นตัวตายตัวแทน!

คุณเทียนถลำลึกมากขึ้นทุกที ยอมแลกทุกอย่างแม้แต่ชีวิตคนรอบข้างเพื่อได้ชำระแค้นสมใจ วิญญาณคุณเฟื่องรับรู้และมีห่วง ไปเข้าฝันหลวงสาระผู้เป็นสามีให้ช่วยเตือนสติคุณเทียน

“ฉันไม่อยากให้คุณเทียนทำเวรทำชั่ว คุณหลวง ...ฉันสิ้นบุญแล้ว ฉันไม่อาจช่วยการใดคุณเทียนได้อีก ฉันฝากคุณหลวงได้ไหม...ช่วยคุณเทียน...ช่วยคุณเทียนด้วย”

หลวงสาระฝันถึงภรรยาผู้ล่วงลับก็เป็นกังวล ตัดสินใจจะกลับบ้านเกิดและบวชอุทิศบุญส่วนกุศลให้เธอ

โมกยังเคืองใบบัว กระนั้นก็ยอมพาเธอพร้อมด้วยยี่สุ่นกับมะลิมาซื้อของที่ตลาดเช้าวันต่อมา เจอกับหลวงสาระที่มาหาซื้อของฝากกลับบ้านพ่อแม่โดยบังเอิญ

“ฉันฝันถึงคุณเฟื่องไม่ค่อยดีน่ะ ฉันกลัวคุณเฟื่องมีห่วงเลยอยากบวชอุทิศส่วนกุศลให้ ฝากเรียนคุณหญิง คุณเทียนด้วยแล้วกัน เผื่อวันนึงฉันหายหน้าไปจะได้ไม่ต้องกังวลเป็นห่วง เพราะฉันอาจจะบวชไม่สึกก็ได้”

“ขออนุโมทนาบุญด้วยนะขอรับ”

“ขอบใจโมก แต่ฉันอยากให้ทุกคนช่วยอนุโมทนาบุญให้คุณเฟื่องพ้นทุกข์ดีกว่า ก่อนจะเสียคุณเฟื่องก็บอกว่าเห็นนก พอฉันฝันคุณเฟื่องก็ยังบอกว่าเจ็บปวดทุกข์ทรมานเพราะนก”

มะลินิ่วหน้า อดถามไม่ได้ “คุณเฟื่องเคยทำร้ายนกหรือเจ้าคะ”

“อย่าว่าแต่นก มดหรือยุงสักตัวคุณเฟื่องยังไม่เคยฆ่า ฉันยังสงสัยเลยว่านกมาพัวพันกับคุณเฟื่องได้อย่างไร”

“คนเราต้องเวียนว่ายตายเกิดไม่รู้กี่ชาติ คงจะมีชาติไหนชาตินึงที่คุณเฟื่องมีเจ้ากรรมนายเวรเป็นนกกระมังคะ”

“ฉันก็คิดอย่างนี้ล่ะ เลยอยากบวชอุทิศส่วนกุศลให้คุณเฟื่องและเจ้ากรรมนายเวรของคุณเฟื่อง”

พูดจบก็ขอตัวไปซื้อของต่อ ใบบัวได้แต่มองตามหน้าเครียดจนโมกอดทักไม่ได้

“ทำหน้าตาอย่างนี้...คิดอะไรอีก”

ใบบัวถอนใจก่อนตัดสินใจเล่า “คืนที่บัวเห็นผี...คืนที่บัวโดนของ...บัวก็เห็นนก แล้วตะกี้หลวงสาระก็บอก...คุณเฟื่องกับนก...ใบบัวว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆค่ะ”

ooooooo