เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
“แล้วพี่โมกจะไปหาพวกเขาอีกทำไม”
“หน้าที่พี่ยังไม่จบ”
“หน้าที่ของบัวก็ยังไม่จบเหมือนกัน...เพราะบัวเป็นเมียพี่โมก”
“ใบบัว...อย่าทำให้พี่โมโหนะ”
“บัวยอมให้พี่โมกโมโห ยอมให้พี่โมกเกลียด แต่บัวจะไม่ยอมให้พี่โมกเป็นคนเลว!”
ใบบัวยืนกรานเสียงแข็ง โมกรำคาญผลักเธอพ้นทางแล้วรีบลงเรือ ใบบัวไม่ยอมแพ้แอบตามไปจนได้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าโมกรู้ตัวตลอดและคิดสั่งสอนให้เธอไม่ตอแยเขาอีก
ooooooo
พวงแสดคาใจเรื่องเมียของมิก ตัดสินใจจะไปสืบที่ตลาดให้รู้เรื่อง ชบาตามไปขวางเพราะอับอาย ไม่อยากให้ลูกสาวสองคนต้องฉาวเพราะยุ่งกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว
“แต่ฉันยังสงสัยอยู่...เรื่องคุณมิกกับนังผู้หญิงที่มันมาอ้างว่าเป็นเมีย ฉันจะไปถามคนที่ตลาดว่ามันใช่เรื่องจริงไหม ถ้าไม่ใช่...ฉันจะแหกอกอีนังนั่นให้มันแหลกเป็นเสี่ยงๆเลย”
“แม่ว่าแกอย่าไปยุ่งอะไรกับเขาอีกเลย”
“แม่ไม่อยากดองกับพระยาแล้วรึ”
“อยาก...แต่แม่ไม่อยากถูกด่า แม่อาย”
“ด้านได้อายอดนะแม่ ยิ่งถ้าคุณมิกเขาเลือกฉัน...ยังไงก็คุ้ม ฉันรู้ว่าแม่เจ็บปวดเพราะอีนังคุณเทียน ...ฉันนี่แหละ จะจับคุณมิกให้อยู่ แล้วฉันจะล้างความเจ็บปวดให้แม่เอง”
โมกในคราบมิกมาถึงบ้านอังกาบไม่นานหลังพวงแสดออกไปตลาด โดยมีพุดพายเรือให้ พวงชมพูแต่งตัวสวยออกมาพอดี โมกเลยถือโอกาสพาเธอไปพายเรือเล่นด้วยกัน
พวงชมพูแสร้งทำสะดีดสะดิ้งก่อนยอมลงเรือไปกับมิก ซ่อนกลิ่นกับยายแซะผ่านมาเห็นก็อดมองตามไม่ได้
“นังชมพูมันไปกับใครวะ”
ซ่อนกลิ่นได้ที เล่าอย่างสนุกปาก “จะใครล่ะ... ก็ลูกพระยาที่วันนั้นนังชมพูกับนังพวงแสดมันตบตีกันเพื่อแย่งเขาไง ไอ้คนนี้แหละที่แม่ชบาพาลูกเข้าป่าช้าไปหาน้ำมันพรายมาทำเสน่ห์จนเตะปากยายเกือบตาย”
พวงชมพูไม่สนว่าจะมีใครเห็นเธอกับมิกมัวกระเง้ากระงอดเรื่องเขากับเมีย
“มาที่นี่ทำไมอีกคะ ประเดี๋ยวเมียคุณก็ตามมาแหกอกชมพู”
“ผมมีเมียที่ไหน”
“ก็ผู้หญิงคนนั้นไง”
“ไม่ใช่เมียครับ”
“ถ้าไม่ใช่...ทำไมคุณมิกถึงให้เขามาอ้างสิทธิ์”
“จะไปเอาอะไรกับคนวิกลจริตสติวิปลาสล่ะครับ”
โมกในคราบมิกจงใจพูดเช่นนั้นเพราะอยากแกล้งใบบัวที่แอบตามเขามา พวงชมพูตาโต
“เขาเป็นบ้าเหรอคะ”
“ครับ...โบราณท่านว่าอย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา ผมเลยขี้คร้านจะไปโต้แย้งอะไรกับเขา”
“แล้วชมพูจะเชื่อได้อย่างไร”
“ไหนล่ะครับแหวนแต่งงาน”
พูดพลางยกมือให้ดูว่าไม่มีแหวน ใบบัวที่เฝ้ามองตลอดเสียใจมาก ต่างจากพวงชมพูที่หัวใจพองโต ยอมให้เขากอดจูบลูบคลำในมุมลับตาตามที่ใจชอบ
ooooooo
พวงแสดหงุดหงิดที่ไม่มีใครรู้เรื่องเมียของมิก พุดได้แต่มองด้วยความอ่อนใจ และอดไม่ได้จะเตือนสติ
“มันไม่ดีหรอกพวงแสดที่จะไปตามตื๊อผู้ชาย”
คำเตือนของพุดทำให้พวงแสดชักสีหน้า พุดยอมให้โกรธแต่อยากพูดสักครั้งจากใจ
“เออพี่ยุ่ง แต่พี่จุ้นก็เพราะพี่ห่วง ถ้าไอ้มิกอะไรนั่นมันรักมันชอบพวงแสดจริง มันต้องเป็นฝ่ายเข้ามาหา ไม่ใช่พวงแสดไปตามหามันยิกๆ ยิ่งเมียมันมาอาละวาด พวงแสดจะไปยุ่งอะไรกับมันอีก”
