เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
โมกในคราบมิกลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งถาม
“หรือเราจะบอกคุณพวงแสดไปเลยครับว่าเราเป็นอะไรกัน...บอกเลยไหมครับ”
“ก็ดีค่ะ แล้วคุณมิกก็ให้คุณพ่อคุณแม่มาสู่ขอชมพู”
พวงชมพูบอกโดยไม่ต้องคิด โมกยังไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบนั้นเลยเปลี่ยนท่าที
“แต่ผมว่าอย่าเพิ่งดีกว่า คุณพวงแสดคงรับไม่ได้แน่ๆ เพราะขนาดนี้...”
“ยังกับนังยักษ์ขมูขี”
“งั้นคุณชมพูรีบขึ้นไปเถอะครับ ก่อนที่เรื่องราวจะไปกันใหญ่”
ooooooo
พวงชมพูลำพองใจ เชื่อหมดใจว่ามิกรักตนคนเดียว ตัดสินใจประกาศศึกกับพี่สาวเต็มที่ พวงแสดเห็นน้องสาวเดินขึ้นจากคลองหน้าบ้านก็นิ่วหน้า ก่อนเบิกตาโตเพราะสังหรณ์ใจว่าอีกฝ่ายจะเพิ่งแยกกับมิก
“นังชมพู...นี่แกไล่เขาไปรึ”
“จะไล่ทำไม ก็เขามาหาฉัน”
“ไม่มีทาง เขามาหาฉัน แต่แกนั่นแหละไล่เขาไป”
“เฮ้อ...พอพูดความจริงก็ไม่เชื่อ พอโกหกล่ะเชื่อกันจัง คนเรานี่ก็แปลก”
พวงแสดโมโหปราดไปกระชากผมน้องสาว “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน”
“ฉันไม่ได้เล่นลิ้น คุณมิกเขามาหาฉัน และเขาก็บอกว่าเขารักฉัน...พอใจรึยัง”
พวงชมพูตอกไม่ไว้หน้า พวงแสดโกรธจัดถีบน้องสาวตกคลอง แหวลั่น
“กูไม่เชื่อ ไว้กูเจอคุณมิก และกูรู้ว่ามึงโป้ปดโอ้อวดกู มึงได้ตายเป็นผีน้ำแน่อีน้องเลว!”
โมกแอบตามดูผลงานตัวเอง กระหยิ่มใจมากที่ทำให้สองพี่น้องแตกคอกันได้ รีบกลับไปบอกคุณเทียนที่เฝ้ารอฟังข่าวจากเขาด้วยใจจดจ่อ
คุณเทียนสะใจเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากโมก ตั้งท่าจะไปบ้านอังกาบเพื่อเผด็จศึกขุนสักวันต่อมาแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะโมกต้องช่วยทำพิธีไล่ของให้ใบบัว
โมกขอตัวไปหาใบบัวเพราะสัญญาอีกฝ่ายไว้ คุณเทียนหงุดหงิดมาก ต้องยอมแบบเสียไม่ได้ กระนั้นก็อดตามไปดูไม่ได้เพราะสงสัยว่าเกิดอะไรกับใบบัวกันแน่
พิธีไล่ของของใบบัวดำเนินไปอย่างเรียบง่าย กระทั่งทุกคนเห็นเส้นผม เลือดและเศษเล็บออกมาจากไข่ที่โมกใช้กลิ้งบนเปลือกตาของใบบัว ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งห้องจนยี่สุ่นต้องไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ
ใบบัวร้องไห้โฮด้วยความขวัญเสีย โมกต้องปลอบพร้อมกับหยิบด้ายฝ้ายไปผูกข้อมือให้ คุณเทียนที่นั่งดูอยู่ไม่ไกลถึงกับสะดุ้งเพราะความร้อนที่ลามทั่วตัวอย่างรวดเร็ว กระทั่งทนไม่ไหวต้องขอตัวออกไปข้างนอก
ไม่มีใครผิดสังเกตอาการของคุณเทียนแม้แต่โมก กระทั่งเขาตามไปหาแล้วเห็นว่าคุณเทียนกำลังใช้น้ำในโอ่งสำหรับล้างเท้ามาราดตัว คุณเทียนร้อนรุ่มมาก วิ่งออกจากเรือนไปที่ท่าน้ำแล้วจะกระโดดลงคลอง
โมกตกใจรีบตามไปกระชากตัวไว้
“คุณเทียนเป็นอะไรขอรับ”
“ฉันร้อนโมก...ฉันร้อน ปล่อย...ฉันร้อน”
คุณเทียนร่ำร้องขอให้ปล่อย โมกนิ่วหน้าก่อนจะตาโตเมื่อคิดถึงคำพูดของหมอทรงที่ว่าคนเล่นของจะร้อนเมื่อสัมผัสด้ายที่ผูกข้อมือใบบัว คุณเทียนไม่รู้เรื่องพยายามผลักตัวออก แต่โมกจับไว้พร้อมกระซิบถามเสียงแผ่ว
“คุณเทียนเล่นของ...คุณเทียนเล่นของหรือขอรับ”
“ป่วง! แค่ฉันอยากเล่นน้ำ มาว่าฉันเล่นของ ดีนะเป็นเธอ เพราะถ้าเป็นคนอื่นฉันจะสั่งโบยให้หลังแตกเดี๋ยวนี้!”
ooooooo
