เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 8
“แต่บัวว่ามันแปลกๆ ทุกอย่างมันเหมือนถูกจับวางไปหมด ตั้งแต่คุณเทียนบังคับให้บัวไปด่าสองคนนั้น รวมทั้งพี่โมก...มันต้องมีอะไรแน่”
ใบบัวสะบัดมือออกวิ่งกลับไปทางเดิม ทันได้เห็นเหตุการณ์สุดระทึก คุณเทียนเปิดฉากประจานสองพี่น้อง พวงแสดกับพวงชมพู โดยมีชบาที่เพิ่งตามมาทันประคองลูกสาวทั้งสองคนไว้
“โถๆ...นี่สอนให้ลูกแย่งผัวชาวบ้านหรือจ๊ะ”
ชบาอ้าปากจะโต้แต่คุณเทียนยกมือห้าม ดักคอ “ไม่เอา...ไม่แก้ตัว เพราะฉันเห็นกับตาทุกอย่างไง ...ไหนอวดนักอวดหนาว่าสอนลูกมาดี ไม่มีทางแย่งผัวชาวบ้าน แต่ที่ฉันเห็น...”
คุณเทียนพูดไม่ทันจบ ขนมกล้วยก็โพล่งแทรก
“แย่งผัวชาวบ้านชัดๆ แถมยังถูกตบถูกด่าจนกระเจิง”
ชบากับลูกสาวสองคนต้องสู้กับสายตาประณามของพวกชาวบ้าน คุณเทียนฉวยจังหวะนั้นร่ายมนตร์ใส่ขุนสัก
“จงมองแต่ข้า จงต้องการข้า จงเสน่หาแต่ข้า จงทุรนทุรายเพราะข้า จงลงแดงเพราะข้า”
ขุนสักโดนมนตร์สะกด พร่ำเพ้อ “กระผมต้องการคุณเทียน กระผมอยากได้คุณเทียน”
คุณเทียนสาแก่ใจที่ทุกอย่างเข้าแผน แกล้งพูด
“ว้าย! บัดสีบัดเถลิง พูดอะไรออกมาเนี่ยหน้าไม่อาย”
ชบาเต้นผาง จะเอาเรื่องผัว คุณเทียนเห็นดังนั้นก็หัวเราะชอบใจ
“ไหนเธอบอกว่าผัวเธอรักเธอ เกลียดฉัน ขยะแขยงฉัน แล้วนี่อะไร”
ไม่ทันขาดคำขุนสักก็เพ้ออีก “กระผมรักคุณเทียน กระผมอยากได้คุณเทียนกลับคืนมา”
“เหรอ...อยากได้มากใช่ไหม...กราบเท้าฉันสิ”
คุณเทียนยิ้มเยาะ ยื่นเท้าไปด้านหน้าสองผัวเมีย ท่าทางยียวนไม่เหมือนคุณเทียนคนเดิม
“มาสิ...กราบเท้าฉัน...อ้อนวอนฉันเร็ว...เผื่อฉันจะเห็นใจ”
ขุนสักยืนเฉย แววตาเหม่อลอยจนคุณเทียนต้องร่ายมนตร์ซ้ำ
“กราบเท้าฉันไอ้ขุนสัก เอ็งจงกราบเท้าข้า... เดี๋ยวนี้!”
ooooooo
ชบาทนดูผัวกราบเท้าคุณเทียนไม่ไหว คว้าสากใกล้มือทุบผัวทรุดแล้วลากกลับบ้าน โดยมีพวงแสดกับพวงชมพูตามติด คุณเทียนได้แต่มองตามอึ้งๆ ก่อนหัวเราะลั่น สะใจที่หยามเกียรติขุนสักได้
ใบบัวเห็นเหตุการณ์ตลอด พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวจนถึงบางอ้อ รีบไปคาดคั้นโมก
“คุณเทียนให้บัวแต่งงานกับพี่โมก คุณเทียนกรอกหูบัวมาตลอดให้ด่าผู้หญิงที่เข้ามายุ่งกับพี่โมก แล้วคุณเทียนก็บังคับให้บัวไปด่าลูกของขุนสักกับชบา ...คุณเทียนวางแผนทุกอย่างไว้หมด แล้วบัวก็คือเหยื่อของคุณเทียน”
“เหยื่ออะไร บัวเคยขอพี่เสมอไม่ใช่เหรอ...มีอะไรให้บัวช่วยรีบบอก...ก็นี่ไงคือสิ่งที่พี่กับคุณเทียนอยากให้บัวช่วย”
“ทำไมคุณเทียนเป็นคนแบบนี้”
“เพราะคนพวกนั้นมันเลวไง คุณเทียนชุบเลี้ยงเรามา เราต้องตอบแทนบุญคุณของคุณเทียน”
โมกยืนกรานเสียงแข็งแล้วผละไป ทิ้งใบบัวให้มองตามด้วยความไม่เห็นด้วย ไม่อยากให้คุณเทียนต้องแปดเปื้อนเรื่องเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้
คะน้าก็คิดไม่ต่างจากใบบัว สงสารเด็กสาวที่ต้องสู้รบปรบมือกับพวงแสดกับพวงชมพู
คุณเทียนชักสีหน้า ไม่ชอบใจที่ได้ยิน “สงสารทำไม”
“ก็ใบบัวเหมือนไม่อยากทำนี่เจ้าคะ”
“ไม่อยากทำแล้วใบบัวจะไปด่านังสองพวงนั่นฉอดๆรึ พี่รู้ใบบัวรักโมก สิ่งที่ใบบัวทำคือปกป้องโมกจากผู้หญิงหน้าด้านพวกนั้นในฐานะเมีย...พี่ไม่ได้บังคับ”
