ดอกหญ้าในพายุ

“เพราะแม่คนนี้ทำเป็นแกล้งป่วย คงรู้ตัวว่าสูตรยาของตากล้าไม่ได้เรื่องเลยปอดแหกกลัวโดนตัดมือ แหม แม่จะใจร้ายถึงขนาดนั้นได้ยังไง ถึงไม่ใช่ลูกก็เหมือนลูก” วรรณพรมองเย้ยบัวซึ่งแบมือขอโถเก็บอัฐิคืน แม่เลี้ยงตัวแสบทำตามที่เธอร้องขอแล้วหันไปโปรยยิ้มให้กับนักวิจัย

“คุณนครล่ะคะ เรามาดูแผลเขากันเลยดีไหม จะได้ไม่เสียเวลา”

จากนั้นทุกคนพากันไปที่ห้องประชุมซึ่งนครรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเปิดผ้าพันแผลที่แขนเขาออกดูปรากฏว่าแผลตกสะเก็ดแห้งสนิท ยารักษาแผลสูตรของกล้าได้ผลดีจริงอย่างที่บัวคุยไว้ วรรณพรไม่เชื่อว่ายานั่นได้ผล ถ้าใครอยากเชื่อก็เชิญตามสบายแล้วลุกขึ้นจะไป บัวขวางหน้าไว้

“คุณยังไม่ได้กราบขอโทษตากล้าตามที่สัญญาเอาไว้นะคะ ทุกคนในที่นี้เป็นพยานได้ เถ้ากระดูกตากล้าพร้อมจะรับคำขอโทษแล้วค่ะ” บัวว่าแล้วเอาโถเก็บอัฐิกล้ามาวางบนโต๊ะ

“จะให้ฉันไหว้กระดูกไอ้โจรห้าร้อยเหรอ ไม่มีทาง” วรรณพรเอาโถเก็บอัฐิทุ่มลงพื้นแตกกระจาย บัวแค้นจัดจะเข้าไปเอาเรื่อง พงศ์ระพีกอดเอวไว้ นครกับนักวิจัยมองวรรณพรด้วยสายตาตำหนิจนเจ้าตัวทนไม่ไหวต้องวิ่งหนี ปวีณรีบวิ่งตาม ขณะที่บัวทรุดลงร้องไห้ พงศ์ระพี บอกกับนักวิจัยว่าพอมีอะไรใส่กระดูกเหล่านี้ได้บ้าง 

นักวิจัยหยิบกระปุกปากกว้างส่งให้ เขาทรุดลงนั่งข้างๆบัวจะช่วยเก็บเศษกระเบื้องออกแต่เธอปัดมือเขา

“ฉันทำเองได้ อย่ามาสนใจคนไร้สาระอย่างฉันเลย”...

ทางด้านปวีณวิ่งตามวรรณพรจนทัน ขอร้องให้กลับไปขอโทษบัวที่ทำแบบนั้น เธอไม่ยอมทำตามอ้างบัวอยากกร่างใส่เธอก่อนไม่อย่างนั้นเธอคงไม่โมโหขนาดนั้น มันต่างหากที่ต้องมากราบขอโทษเธอถึงจะถูก ปวีณโกรธที่เธอไม่สำนึก ต่อว่าเธอชุดใหญ่ก่อนจะเดินจากไป ทำให้วรรณพรยิ่งแค้นที่เขาเข้าข้างนังหลานโจร หนีกลับบ้านโดยไม่รอใคร

ooooooo

บัวหิ้วถุงใส่เถ้ากระดูกตาออกมาจากตัวตึกเดินลิ่วไปที่ถนนเพื่อจะกลับบ้านเอง หาญเห็นเธอก็รีบวิ่งไปขึ้นรถขนของ เธอได้ยินเสียงรถหันมอง ต้องตกใจที่เห็นรถพุ่งเข้าหาได้แต่ยืนตัวแข็งกอดกระดูกตาไว้แน่น ก่อนรถจะแล่นชน พงศ์ระพีพุ่งมารวบตัวเธอหลบได้ทัน รถเสียหลักไถลไปชนกับกองลังกระดาษ

หาญเห็นท่าไม่ดีวิ่งหนี บัวฝากเถ้ากระดูกตาไว้กับพงศ์ระพีแล้วไล่ตามคนร้าย พลางตะโกนท้าทายให้มาสู้กันตัวต่อตัว หาญชะงักหยิบมีดสั้นขึ้นมากระชับในมือทั้งที่ยืนหันหลังให้ พงศ์ระพีวิ่งตามมาพร้อมกับร้องเรียกบัวไปด้วย หาญก็เลยไม่กล้าหันมาเอาเรื่องบัว จังหวะนั้นสอนขับแท็กซี่มาจอดรับเขา บัวจะตามแต่

พงศ์ระพีคว้ามือไว้ไม่ให้ไป เธอเจ็บใจที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเห็นทะเบียนรถแท็กซี่ที่มาช่วยคนร้าย...

ปวีณโกรธมากที่รู้ว่าคนที่ขับรถไล่ชนบัวเป็นคนงานของตัวเอง แต่สืบต่อไม่ได้เนื่องจากมันใช้เอกสารปลอมสมัครงาน นครขอโทษด้วยที่บกพร่องไม่ตรวจสอบให้ละเอียดก่อน พงศ์ระพีแนะให้แจ้งตำรวจ ปวีณเห็นดีด้วยจะได้ให้ตำรวจลากคอมาสอบสวนว่าทำไมถึงคิดจะเอาชีวิตลูกสาวของตน นครร้องห้ามไว้

“คือว่าช่วงนี้แรงงานคนไทยขาดแคลนเลยต้องรับพวกต่างด้าวเข้ามาทำงานเยอะมาก บางคนเอกสารทางราชการยังไม่เรียบร้อย ถ้าตำรวจมาเราจะยุ่งนะครับ ทั้งเรื่องแรงงานและเรื่องกฎหมาย เดือนหน้าปัญหานี้ก็จะจบ ผมรับรองครับ”