ดอกหญ้าในพายุ

นักวิจัยรีบรายงานว่าคุณปวีณให้น้องบัวมาช่วยปรุงยาสมุนไพรตัวใหม่ วรรณพรเบ้ปากอย่างดูแคลน น้ำหน้าอย่างมันไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นได้แน่นอน ไล่ให้กลับบ้านไป ในเมื่อโดนหยามบัวแกล้งยั่วเอาคืนเธอไปบ้าง วรรณพรโกรธเงื้อมือจะตบ ปวีณเข้ามาขวางเสียก่อน วรรณพรไม่พอใจที่เขามาขัดจังหวะตวาดแว้ด นี่เขายังกลัวเธออับอายขายหน้าไม่พออีกหรือถึงได้ให้นังนี่มาเสนอหน้าถึงบริษัท

“บัวเขามีตำราสมุนไพรของนายกล้า ผมก็เลยให้เขามาช่วย”

“คุณบ้าไปแล้วหรือ นี่มันลูกหลานโจรตำราก็เป็นของโจร ถ้าคุณเชื่อไอ้มหาโจรนั่นมีหวังบริษัทคุณเจ๊งแน่”

บัวโกรธจัดที่วรรณพรหยามเธอไม่พอยังหมิ่นไปถึงตากล้าที่เคารพรักของเธออีกด้วย จึงท้าพนันว่าถ้าสูตรยาของตากล้าสามารถรักษาได้จริง วรรณพรต้องจุดธูปไหว้ขอโทษตาของตน วรรณพรรับคำท้าเพราะคิดว่าบัวไม่มีปัญญาทำได้อย่างที่พูด...

ผ่านไปไม่นานบัวปรุงยาสำหรับใส่แผลสดเสร็จ นครที่มีแผลถูกลังสมุนไพรกระแทกใส่ได้รับเกียรติเป็นหนูทดลอง ปวีณยังไม่ค่อยจะไว้ใจนัก เสนอให้พาเขาไปหาหมอไม่ดีกว่าหรือ บัวไม่สนใจเทน้ำเกลือทำความสะอาดแผลเสร็จก็เอายาสมุนไพรที่เพิ่งทำสำเร็จป้ายลงไปแล้วเอาผ้ามาพันแผลไว้ แล้วหันไปบอกกับทุกคน

“บัวทายาสูตรรักษาแผลสดของตาให้เรียบร้อย อีกสามวันแผลตกสะเก็ดแน่นอน ถ้าไม่เป็นอย่างที่บัวพูด บัวจะตัดแขนตัวเองทิ้ง” บัวมองปวีณเขม็ง “บัวเชื่อใจตากล้า ถึงแม้คุณจะไม่เชื่อใจบัวก็ตาม”

ooooooo

ในขณะเดียวกัน วิภูษาทนแอ๊บเป็นเด็กดีต่อไปไม่ไหวคว้ากระดาษที่ต้องถ่ายเอกสารปาทิ้งเกลื่อนห้อง แถมกรีดร้องราวกับคนบ้า ชินตกใจรีบวิ่งไปหลบหลังโต๊ะทำงานตัวเอง โดยที่พงศ์ระพียืนมองนิ่งไม่พูดอะไร

“วิไม่ทำ วิมีเงินอยู่แล้วพ่อก็รวย สามีก็มีบริษัทใหญ่โต เรื่องอะไรต้องให้วิมาใช้แรงงานกระจอกๆงานชั้นต่ำแบบนี้ด้วย”

“ถ้าวิคิดได้แค่นี้ก็ตามใจนะพี่ไม่ชอบบังคับใครอยู่แล้ว”

วิภูษาเดินกระแทกเท้าปังๆไปผลักประตูห้อง พนักงานที่พากันมาแอบฟังหงายเงิบกันหมด เธอด่ากราดว่าไร้มารยาท การศึกษาต่ำมาแอบฟังคนอื่นคุยกัน แล้วเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาหน้าบริษัทคว้ามือถือโทร.ไปต่อว่าแม่ว่าที่ไปขอให้พงศ์ระพีพาเธอมาทำงานเป็นลูกจ้างในบริษัทของเขา

“แล้วมันไม่ดีตรงไหน แกจะได้คอยเฝ้าผัวแกไม่ให้นังเพ็ญพธูอะไรนั่นมายุ่มย่ามได้ไง”

“โอ๊ยวิขี้เกียจทำงานขี้เกียจตื่นเช้า วิไม่เอาด้วยหรอก”

“ฟังแม่ให้ดีนะ นังบัวมันกำลังจะเข้ามายึดบริษัทของคุณพ่อแล้ว พ่อแกให้มันมาช่วยงานที่แล็บ แม่กำลังพยายามหาทางเขี่ยมันออกไปอยู่ ส่วนแกต้องจับพี่พีไว้ให้มั่นปล่อยหลุดมือเมื่อไหร่ แกกับฉันคงต้องไปนอนข้างถนนเข้าสักวัน” คำพูดของวรรณพรทำให้วิภูษาเปลี่ยนใจ ยอมกลับไปทำงาน...

แทนที่จะตั้งใจทำงาน วิภูษากลับทำแบบขอไปที เอกสารที่ชินสั่งให้ถ่ายโย้เย้ไม่ตรงกับหน้ากระดาษ เขาก็เลยสั่งให้ไปถ่ายมาใหม่ เธอไม่ยอมทำ ถ้าเขาเก่งนักก็เอาไปทำเองก็แล้วกัน ชินไม่อยากเถียงด้วย หันไปหยิบเอกสารชุดใหม่มาวางบนโต๊ะทำงานของเธอ ให้เอาไปให้เจ้านายเซ็นหนึ่งชุด อีกชุดไปให้หัวหน้าฝ่ายผลิตที่ชั้นสาม ที่เหลือเอาไปให้ฝ่ายออกแบบ เธอโวยวายใครจะบ้าจำได้หมด ไม่ใช่เด็กส่งเอกสารสักหน่อย