ดอกหญ้าในพายุ

“เฮ้ย ใครไม่พร้อมก็เลิกจ้างไปสิ ฉันทำธุรกิจไม่เคยผิดกฎหมาย จะเจ๊งก็เจ๊งไปสิ” ปวีณเดือดปุดๆ

“เดี๋ยวๆคิดดูดีๆแล้วบัวไม่เคยมีปัญหากับใครที่นี่บางทีอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุเรามโนกันเกินไปหรือเปล่า”

ท่านประธานคิดคล้อยตามคำพูดของลูก เรื่องที่เกิดขึ้นก็เลยไม่มีการสืบสาวราวเรื่องต่อ

ooooooo

ทันทีที่วิภูษารู้จากแม่ว่าพงศ์ระพีไม่ได้ไปทำงาน แต่ไปเฝ้าบัวที่บริษัทตำรับยาไทยก็โกรธมาก ตรงรี่มาที่บ้านจิตรา ตะโกนโหวกเหวกเรียกบัวให้ออกมาหาด้วยถ้อยคำหยาบคายขึ้นไอ้ขึ้นอี

“แกอยากมีผัวจนตัวสั่นหรือไงถึงชอบยั่วผู้ชายทีละหลายๆคน แม้แต่ผัวฉันก็ยังอยากได้”

จิตราได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาต่อว่า “ยัยวิ อย่ามาหยาบคายในบ้านนี้ คนบ้านนี้ไม่คิดต่ำๆไม่พูดจาต่ำๆ”

“คุณป้านี่เองที่คอยให้ท้ายนังบัว ยุให้มันแย่งผัววิ ถึงได้คอยกางปีกปกป้องมันอยู่ตลอดเวลา”

“ถ้าไม่รู้จักให้ความเคารพผู้ใหญ่ พูดจาอย่างคนมีวัฒนธรรมไม่เป็นก็กลับบ้านเธอไป”

วิภูษาไม่กลับ นี่มันบ้านคุณพ่อใครหน้าไหนก็ไล่ตนไม่ได้ บัวหมั่นไส้คว้าที่ดูดฝุ่นจากมือเจียมเอาไปดูดกระโปรงวิภูษาชายกระโปรงเข้าไปติดอยู่ที่ท่อดูดเนื่องจากความแรงของเครื่อง เจียมทำเป็นวิ่งเข้าไปช่วยดึงชายกระโปรงออก ยื้อกับเครื่องไปมาจนกระโปรงขาดเผยให้เห็นกางเกงขาสั้นจู๋ ยัยตัวแสบร้องกรี๊ดๆ ขู่จะฟ้องพ่อแล้ววิ่งกลับตึกใหญ่ บัวกับเจียมพากันหัวเราะชอบใจ

“แกล้งคนอื่นได้สนุกนักหรือ”  จิตราเอ็ดเสียงเขียว บัวกับเจียมพากันหน้าจ๋อย...

ครู่ต่อมาบัวถูกปวีณตามตัวให้ไปพบที่ตึกใหญ่ เห็นท่านนั่งรอท่าอยู่กับวรรณพรและวิภูษา คิดในใจคงไม่พ้นโดนลงโทษเรื่องไปแกล้งวิภูษา แต่เธอคาดผิดนอกจากจะไม่ถูกทำโทษ ปวีณหยิบกล่องใส่ที่เก็บอัฐิใบใหม่แทนใบเก่าที่แตกให้ ขอโทษแทนวรรณพรด้วย

บัวถึงกับอึ้งยกมือไหว้ขอบคุณท่านแล้วกลับออกไป วรรณพรโวย ไหนเขาบอกว่าจะจัดการให้อย่างยุติธรรมแล้วทำไมเป็นแบบนี้ เขายืนยันว่านี่ยุติธรรมที่สุดแล้ว

“ยัยวิ อย่าให้พ่อได้ยินอีกนะว่าแกทำตัวไม่น่ารักกับป้าจิต พ่อทนอะไรก็ได้ที่แกทำแต่ถ้าไม่เคารพพี่สาวของพ่อ พ่อจะไม่ทน” ปวีณว่าแล้วลุกออกมา ยิ่งทำให้สองแม่ลูกแค้นใจบัวมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ...

ปวีณกับสารินทร์มาวิ่งออกกำลังกายที่สวน สาธารณะด้วยกัน หลังจากวิ่งแข่งกันราวกับเป็นหนุ่มๆ จนหอบลิ้นห้อย ทั้งคู่มานั่งพักเหนื่อยกันไปคุยกันไปที่ม้านั่งริมทะเลสาบ ปวีณเริ่มเอ่ยปากก่อน

“ฉันทำตามที่แกบอกเรื่องบัวทำให้ฉันรู้จักลูกคนนี้มากขึ้น ไอ้ที่เขาทำตัวก้าวร้าวมันไม่ใช่ตัวเขาเลย ที่ฉันคิดว่าตาเขาสอนมาไม่ดี คงต้องคิดใหม่ ขอบใจแกว่ะ”

สารินทร์ถือว่าหายกัน ยาบำรุงที่ปวีณให้พงศ์ระพีไปง้อนงรามได้ผลดีเกินคาด ตอนนี้เธอหายงอนลูกไปเยอะแล้ว ปวีณจะเหลือที่ต้องเป็นห่วงก็คือวิภูษานับวันยิ่งเอาใหญ่ จนตนไม่รู้จะอบรมสั่งสอนอย่างไร สารินทร์เชื่อว่าวิภูษาน่าจะมีความยั้งคิดมากขึ้น เนื่องจากมีครอบครัวแล้ว แนะให้ปวีณลองปล่อยเรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของสามีเธอจะดีกว่า ตนเชื่อว่าเขาจัดการได้...