ดอกหญ้าในพายุ

“กินให้อร่อยนะลูก พ่อซื้อมาเผื่อเพื่อนๆลูกด้วย รักลูกนะ...ปวีณ”

เพื่อนๆส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ ชมไม่หยุดปากว่าพ่อของบัวน่ารักมากอยากมีพ่อแบบนี้บ้าง พันเห็นเธอยืนนิ่งไม่แสดงอาการอะไรเรียกให้มาทำพิธีเปิดกล่องพิซซ่า ทุกคนหิวกันแล้ว เธอรีบเปิดกล่องส่งให้เพื่อนๆ หยิบกินจนครบ ถึงคิวตัวเองหยิบใส่ปากรู้สึกได้ว่าเป็นของกินอร่อยที่สุดตั้งแต่เคยกินมาในชีวิต

“ตา มันอร่อยจังเลย อร่อยจนอยากร้องไห้” บัวพึมพำในใจ...

เจียมกับรุ่งเจอกันเป็นไม่ได้ มีเรื่องให้ต้องทะเลาะกันได้ตลอดไม่เว้นแม้แต่ไปตลาด ทั้งคู่บังเอิญถูกใจ

ฟักลูกเดียวกันที่เหลืออยู่บนแผงของแม่ค้าขายผัก ยื้อแย่งกันอุตลุด แย่งของกันไม่พอยังพาลว่ากระทบไปถึงเจ้านายของอีกฝ่าย แม่ค้าขายผักรำคาญคว้ากระจาดไล่ตี สองสาววิ่งหนีกันกระเจิง หาญที่สวมหมวกหลุบต่ำยืนดูอยู่อีกมุมหนึ่งได้ยินเจียมพูดถึงบัว มองตามเธออยู่อึดใจก่อนจะเร่ง

ฝีเท้าตาม...

บัวตัดสินใจเอาสมุดโน้ตจดตำราปรุงสมุนไพรของกล้าที่มีสูตรทำยาหม่องครอบจักรวาลไปวางบนโต๊ะทำงานของปวีณข้างๆแว่นสายตา แล้วย่องหลบกลับมาที่บ้านจิตรา เห็นเงาคนแวบๆแถวริมรั้วรีบเดินไปดูแต่ไม่เจอใคร หันหลังเดินกลับ หาญค่อยๆโผล่หน้าขึ้นมาจากพุ่มไม้นอกรั้วบ้าน จ้องตามเธอด้วยความแค้นใจ...

ในเวลาต่อมาปวีณเห็นสมุดโน้ตที่บัววางไว้ข้างแว่นสายตาหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน เห็นมีสูตรยาหม่องก็สนใจ

ooooooo

ที่ห้องซักรีดเอิบกำลังรีดผ้าโดยมีเอกคอยช่วยอยู่ใกล้ๆ ตอนที่รุ่งถือตะกร้าผ้าสำหรับซักเข้ามาทรุดตัวลงนั่ง เอิบเตือนให้เอาผ้าใส่เครื่องมานั่งอู้อยู่ได้ เธอเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนคุณพีไม่กลับบ้านและที่แปลกกว่านั้นก็คือผัวเมียคู่นี้นอนกันคนละห้อง เอกตั้งข้อสังเกตว่าอาจจะทะเลาะกันหรือเปล่า

“นั่นสิ วันก่อนเห็นคุณวิเยินกลับมาเหมือนไปตบกับใครมาด้วย”

“แล้วคุณผู้ชายรู้หรือเปล่า”

รุ่งยังไม่ทันจะตอบคำถามของเอิบ วรรณพรที่ยืนฟังอยู่หน้าประตูชิงพูดขึ้นเสียก่อนถ้าขืนใครปากสว่างไปบอกคุณผู้ชาย ตนจะสมนาคุณให้อย่างสาสม เอิบรีบออกตัวว่าไม่พูดเรื่องของเจ้านายอยู่แล้ว รุ่งผสมโรงด้วยตัวเองก็เหมือนเอิบเช่นกัน ที่วรรณพรได้ยินก็แค่พูดกันเล่นๆ

“ดี ทำงานของพวกแกไปจะได้อยู่กันอย่างสงบ” ขู่เสร็จวรรณพรเดินเชิดออกไป...

หาญแอบตามเจียมมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยว เห็นเข้าไปสั่งบะหมี่มากิน ค่อยๆย่องมาด้านหลังล้วงกระเป๋าเงินไปจากเธอแล้วทิ้งลงพื้น ก่อนจะร้องบอกเธอว่าทำกระเป๋าหล่น เจียมหลงเชื่อว่าเขาเป็นคนดี ก็เลยยอมคุยด้วย แถมบอกหมดว่าในบ้านมีกี่คน ชายเท่าไหร่ หญิงเท่าไหร่ โดยไม่รู้เลยว่าที่หาญเข้ามาตีสนิทหวังจะใช้เธอเป็นสะพานเพื่อจะได้เข้าไปในบ้านจินตบุษย์...

ปวีณเห็นสารินทร์กับพงศ์ระพีสนิทสนมกัน

คุยหยอกล้อกันได้ อยากให้บัวกับตัวเองเป็นอย่างนั้นบ้างจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษาสารินทร์แนะให้เขาเปิดใจและเป็นฝ่ายเข้าหาเธอก่อน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีวันรู้จัก

ลูกตัวเอง อย่าปล่อยให้ช่องว่างระหว่างเขากับเธอถ่างออกไป

“ยิ่งเธอเป็นวัยรุ่น เรายิ่งต้องพยายามตีซี้กับเธอไม่ใช่ทำหน้ายักษ์ทั้งวัน ลูกที่ไหนจะอยากเข้าใกล้”...