ดอกหญ้าในพายุ

เรื่องที่พงศ์ระพีจะให้พันช่วยก็คือให้ช่วยหานักดนตรีสามคนที่จะมาแสดงแบบเพื่อโปรโมตสินค้าคอลเลกชันใหม่ มีกีตาร์ ไวโอลิน และเปียโน เขาหวังลึกๆว่าบัวจะมาลงชื่องานนี้ด้วย แต่เธอไม่ยอมลงชื่อ แม้พันจะขู่ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือจะไม่สอนเปียโนนอกเวลาให้ก็ตาม...

ทางฝ่ายเดชาวานดุสิตาให้มาช่วยเลือกซื้อดอกไม้ให้บัวที่ห้างฯแห่งหนึ่งเลือกได้ดอกไม้สวยถูกใจก็ชวนกันกลับ ระหว่างเดินผ่านแผนกไอ.ที.ของห้างฯ เดชาเห็นหาญคุยกับใครบางคนอยู่ไกลๆ รีบฝากช่อดอกไม้ไว้กับดุสิตาแล้ววิ่งตาม กำลังจะทันแต่ได้ยินเสียงดุสิตาที่ตามมาข้างหลังร้องโอ๊ยลั่นเนื่องจากลื่นหกล้ม เขาจำต้องวิ่งกลับมาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น หันมองอีกทีหาญหายไปแล้ว เธอสงสัยเขาวิ่งตามใคร

“สงสัยจะตาฝาดเห็นเป็นไอ้คนที่มันเคยตามตื๊อบัว แต่ตอนนี้กลายเป็นโจรหนีคดีไปแล้ว เธอเจ็บหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ...ดอกไม้” ดุสิตามองหาช่อดอกไม้ปรากฏว่าถูกรถเข็นของในซุปเปอร์มาร์เกตทับไปเรียบร้อย...

บัวแอบปีนหน้าต่างห้องหนีไปตึกใหญ่ เพื่อเล่นเปียโน ขณะที่กำลังวาดลวดลายปล่อยอารมณ์ไปกับเสียงเพลง รุ่งย่องมาดูว่าฝีมือใคร พอเห็นบัวนั่งเล่นอยู่รีบถอยออกมาไม่ทันดูทางชนเข้ากับวิภูษาที่มัวแต่ดูเล็บแสนสวยของตัวเองที่ตอนนี้หักป่นปี้เพราะพิมพ์งานให้พงศ์ระพี เธอกำลังจะเล่นงานรุ่งแต่ได้ยินเสียงเปียโนแว่วมาเสียก่อน ถามว่าใครบังอาจมายุ่งกับเปียโนของตน พอรู้ว่าเป็นบัวพุ่งไปที่ห้องนั่งเล่น

วิภูษาไม่เจอใครในนั้น เนื่องจากพงศ์ระพีไหวตัวทัน ลากตัวบัวออกมาเสียก่อน เตือนว่าทีหน้าทีหลังอย่าแอบเข้าไปเล่นอีก เปียโนนั่นเป็นของวิภูษา บัวว่าประชดว่าหวงของแทนเมียหรือ

“เธอก็รู้ว่าวินิสัยเป็นยังไง เลี่ยงได้ก็เลี่ยงเถอะ”

“ฉันต้องยอมเป็นฝ่ายหลบ ฝ่ายถอย ฝ่ายยอมอยู่แล้ว คุณไม่ต้องเตือนหรอก อีบัวคนนี้มันก็เป็นได้แค่ประชากรชั้นสองของบ้านนี้...หลีกไป” ว่าแล้วบัวขยับจะไป พงศ์ระพีขวางไว้ ไม่ใช่แค่เธอที่ต้องอดทน เขาเองก็อดทนเช่นกัน แต่เพราะเรามีสติปัญญาควบคุมอารมณ์ไว้ได้ ถ้าเธออยากปล่อยสัตว์ร้ายออกมาจากตัวก็เชิญกลับไปตบตีกับน้องของเธอตามสบาย เขาจะพาไปเองแล้วก็ไม่ห้ามด้วย จากนั้นลากแขนเธอไปตึกใหญ่

บัวกระชากกลับ ตัดพ้อว่าแค่อยากเล่นเปียโนที่ชอบ ไม่เห็นต้องมาว่ากันขนาดนี้แล้วเดินน้ำตาร่วงจากไป