ดอกหญ้าในพายุ

“ค่อยๆเรียนรู้ไปครับ จำไม่ได้ก็เอากระดาษมาจดสิครับ” ชินส่งเอกสารให้พร้อมกับบอกซ้ำอีกครั้งว่าต้องเอาไปให้ใครบ้าง เธอรำคาญปัดเอกสารกระจาย เขาชี้ไปที่กล้องวงจรปิด

“กล้องทุกตัวส่งภาพไปที่ห้องบอสนะครับ... เก็บครับเก็บ เอกสารสำคัญใบสั่งซื้อทั้งนั้น”

ยัยตัวแสบไม่มีทางเลือกจำใจเดินไปเก็บเอกสาร พยายามมองหามุมกล้องก่อนจะหันหลังให้ ขู่ชินถ้าเธอได้คุมบริษัทนี้เมื่อไหร่จะเฉดหัวเขาออกคนแรก

“คุณพีนอกจากจะเห็นภาพแล้วยังฟังเสียงได้ด้วยนะครับ” ชินพูดด้วยโดยไม่เงยหน้ามอง วิภูษาแค้นมากรีบเก็บเอกสารออกจากห้อง...

ขณะที่วิภูษาลงทุนมาทำงานที่บริษัท หวังจะเฝ้าพงศ์ระพีไม่ให้สาวไหนมาวอแว หาญเดินมาถึงหน้าห้องเช่าโทรมๆของตัวเองเห็นสอนจอดแท็กซี่หลบๆอยู่ แอบย่องเข้าไปดู พบว่าเขากำลังเปิดกระเป๋าถือผู้หญิง โยนบัตรต่างๆทิ้งดึงเงินสองพันบาทออกมา บ่นอุบ แต่งตัวไฮโซแต่ดันพกเงินแค่สองพันบาท โชคดีที่มีมือถือติดมาด้วยคงขายได้หลายบาท หาญแกล้งคว้าไหล่เขาถามว่าทำอะไร สอนตกใจง้างศอกใส่ พอเห็นหน้าหาญก็ชะงัก

“ไอ้เวร ตกใจหมด นึกว่าตำรวจมา”

“กระเป๋าผู้หญิงนี่หว่า นี่เอ็งทำอาชีพอะไรกันแน่”

สอนเป็นโจรในคราบแท็กซี่ อ้างว่าแค่ค่าแท็กซี่ไม่พอยาไส้ ต้องหารายได้เสริมด้วยการแอบเจาะยางรถผู้หญิงแล้วทำเป็นคนใจดีเข้าไปช่วยพอเหยื่อเผลอก็มอมยาปลดทรัพย์ถึงจะอยู่รอดได้ในกรุงเทพฯ หาญคงมา

รบกวนสอนไม่นาน ชำระแค้นให้พ่อได้เมื่อไหร่ จะหนีไปปักหลักอยู่ในจังหวัดเล็กๆที่ไหนสักแห่ง

“ข้าไม่เข้าใจอีบัวมันฆ่าพ่อเอ็งได้ไง มันเป็นผู้หญิงนะเว้ย น้าห้าวก็นักเลงตัวพ่อไม่น่าโดนมันเล่นได้ง่ายๆ”

หาญเล่าว่าเพราะมันมีชู้จากเมืองกรุงช่วย เขาไม่มีวันลืมวันที่พ่อกลายเป็นศพอยู่ในบ่อร้าง วันนั้นเขาเกือบตายเพราะกระสุนตำรวจ ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆ มีอยู่วันหนึ่งได้ดูข่าวงานแต่งงานพงศ์ระพีกับวิภูษาในทีวี เห็นนังบัวถูกเจ้าสาวจับหัวโขกเปียโน เขาตามสืบจนเจอบ้านพ่อของมัน แฝงตัวเข้าไปเป็นคนงานในบริษัทของพ่อมันรอวันแก้แค้น แล้ววันนี้เขาเกือบเล่นมันได้แต่น่าเสียดายดวงมันยังไม่ถึงฆาต

ooooooo

ที่มหาวิทยาลัย เดชายังงอนบัวอยู่แต่ไม่สามารถตัดใจจากเธอได้ เดินถือถุงของฝากสองถุงเข้ามาหาดุสิตาที่นั่งหันหลังอ่านตำราอยู่ แต่พอนึกถึงตอนที่ตัวเองไล่ตะเพิดเธอออกจากห้อง ทั้งที่เธอมาช่วยดูแล รู้สึกละอายใจ หันหลังเดินกลับ ดุสิตาหันมาเห็นเสียก่อน ร้องเรียกเอาไว้ เขาจึงต้องเดินกลับมาหา

“คุณเดชา คุณหายไปไหนมาคะ”

“ผมกลับบ้านที่ชัยภูมิ พอดีซื้อของฝากมาให้เพื่อนๆ เธอแบ่งเอาไปสิ” ความจริงของฝากถุงใหญ่เดชาตั้งใจซื้อมาให้ดุสิตาเพื่อขอบคุณที่ช่วยดูแลตอนป่วยแต่ไม่กล้าพูด เธอเปิดดูในถุงเห็นของฝากเยอะแยะ จัดแจงหยิบเอาไว้แค่ถุงเดียว เขาจะได้เอาไปให้คนอื่นได้อีก เดชาขอร้องให้เธอรับไว้ทั้งหมด

“ถือว่าตอบแทนที่คุณซื้อข้าวซื้อยาให้ผมก็แล้วกัน ส่วนถุงนี้ฝากให้บัวด้วยนะคือเตี่ยผมซื้อมาให้บัวน่ะ”

“แล้วทำไมไม่บอกว่าคุณเป็นคนซื้อล่ะคะ”