ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ดอกหญ้าในพายุ

SHARE

จากนั้นไม่นานพงศ์ระพีมาถึงออฟฟิศพบว่าชินกับพวกพนักงานจับวิภูษาขังไว้ในห้องประชุม เสียงเธออาละวาดด่าทอดังสนั่น เขารีบเปิดประตูเข้าไปเห็นเธอกำลังยกเก้าอี้จะทุบใส่ประตู อีกทั้งในห้อง ข้าวของกระจุยกระจายราวกับระเบิดลง เอ็ดเธอว่าทำอย่างนี้ทำไม

“วิรู้แล้วที่พี่พีไม่ยอมนอนกับวิเพราะกลับมาจุดถ่านไฟเก่ากับแม่อดีตคู่หมั้นนี่เอง”

พงศ์ระพีอายลูกน้องที่ยืนกันหน้าสลอนอยู่นอกห้องประชุมสั่งให้ชินพาวิภูษากลับบ้าน ทีแรกเธอไม่ยอมกลับจนกว่าเขาจะตอบมาก่อนว่าเขาคิดจะกลับไปหานังคู่หมั้นเก่าใช่ไหม เขาไม่ตอบสั่งเสียงกร้าวให้เธอกลับไปกับชินเดี๋ยวนี้ วิภูษาเห็นท่าทางเอาจริงของเขาก็ไม่กล้าหือ เดินกระฟัดกระเฟียดกลับไป...

แม้จะรู้สึกดีที่เพ็ญพธูไม่ตอบโต้วิภูษา แต่พงศ์ระพีก็ไม่ปลื้มพอที่จะญาติดีกับเธอเกินกว่าเป็นคู่ค้าทางธุรกิจทำให้เธอผิดหวังพอสมควร แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้...

ด้านวรรณพรรู้เรื่องที่ลูกไปอาละวาดใส่คู่หมั้นเก่าของพงศ์ระพีถึงที่ทำงานของเขาก็ได้แต่สายหน้าระอาใจกับความใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเองของเธอ...

บัวแอบช่วยเหลือปวีณเรื่องหาเหง้ามหาหงส์ให้ตามจำนวนที่ต้องการโดยผ่านทางอุดมและห้ามเขาบอกท่านเด็ดขาดว่าเธอเป็นคนจัดการให้ หลังส่งเหง้ามหาหงส์ไปที่บริษัทตำรับยาไทย 5 คันรถพ่วงเรียบร้อย อุดมโทร.มาแจ้งให้บัวรับรู้ เธออยากรู้ว่าเขาบอกท่านว่าอย่างไร

“ก็บอกว่าพวกหาของป่ามันไปเจอเต็มภูเขาเลย แล้วทำไมบัวไม่บอกพ่อเขาไปตรงๆว่าลื้อรู้ว่าไอ้เหง้ามหาหงส์มันอยู่ตรงไหนบนภูเขียวบ้าง”

“บอกเขาเขาก็ส่งคนไปขนมาเอง แล้วเตี่ยจะมีรายได้อะไร กากี่นั้งน่าเตี่ย บัวต้องไปแล้ว คิดถึงเตี่ยนะจุ๊บๆ” บัววางสายโดยไม่รู้ว่าจิตรายืนฟังอยู่ได้ยินหมดทุกคำ...

อุดมวางสายจากบัวเป็นจังหวะเดียวกับเดชาพรวด พราดเข้ามาถามว่าเธอโทร.มาหาเตี่ยหรือ เธอรู้ใช่ไหมว่าเขาอยู่ที่นี่ ทำไมเตี่ยไม่เรียกเขามาคุยกับเธอ อุดมจะเรียกมาคุยได้อย่างไรเธอโทร.มาเรื่องสมุนไพรที่ให้ตนส่งไปให้ปวีณ เธอคงอยากช่วยพ่อ เห็นแล้วใช่ไหมว่าเลือดข้นกว่าน้ำ พ่อลูกกันอย่างไรเสียก็ตัดกันไม่ขาด เดชาแอบน้อยใจบัวที่ไม่ถามถึง ก่อนจะหันไปเห็นใบปลิวประกาศจับหาญที่ติดอยู่ในร้าน

“เขายังจับตัวไอ้หาญไม่ได้อีกหรือเตี่ย”

“โอ๊ย เตี่ยก็ลืมแกะออกทุกที ป่านนี้คงจับได้แล้วมั้ง ไม่เห็นจ่าแกมาถามอีกเลย ชีช้ำจริงๆ พ่อเป็นอย่างไรลูกก็เป็นอย่างนั้น” อุดมดึงใบประกาศจับออกโดยไม่รู้เลยว่าหาญยังไม่โดนจับแต่แฝงตัวเป็นคนงานไปกับรถขนเหง้ามหาหงส์ สวมหมวกหลุบต่ำอำพรางใบหน้าขนลังใส่สมุนไพรเดินสวนกับปวีณที่คุยโทรศัพท์กับจิตรา

“บัวเป็นคนช่วยผมเองหรือครับพี่ ไม่คิดเลยว่าผมจะพึ่งเด็กคนนี้ได้จริงๆ สองครั้งแล้วที่เขาช่วยผมไว้ ขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยส่งข่าวให้” ปวีณวางสาย ขณะที่หาญได้ยินชื่อบัวถึงกับหูผึ่ง

ooooooo

เพื่อเป็นการตอบแทนที่บัวช่วยเป็นธุระเรื่องเหง้ามหาหงส์ ปวีณจึงสั่งพิซซ่า 5 ถาดใหญ่ไปส่งให้เธอถึงห้องเรียนดนตรีตอนพักเที่ยง พันซึ่งเป็นคนรับพิซซ่าแทนลูกศิษย์ หยิบโน้ตที่แปะไว้หน้ากล่องพิซซ่าขึ้นมาอ่าน


นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”

สุดหลอน "เพชร โบราณินทร์" ได้ยินเสียงลึกลับกลางกองละคร “ห้องสุดท้ายหมายเลข 6”
1 ส.ค. 2564

01:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 1 สิงหาคม 2564 เวลา 11:53 น.