ดอกหญ้าในพายุ
ตอนที่ 7
“นี่ไงคะพงศ์ระพีเพื่อนก๊วนเดียวกันที่มหาวิทยาลัย ที่ไอเคยเล่าให้ยูฟังไง...พี นี่แฟนเรา บ๊อบ”
ฝรั่งยื่นมือไปให้พงศ์ระพีจับ เขาช็อกพูดอะไรไม่ออกปัดมือฝรั่งแล้วเดินหนีไป พงศ์ระพีจำเหตุการณ์นี้ได้ดีเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ยังแค้นใจไม่หายที่ถูกเพ็ญพธูหลอกให้รัก...
ไม่ใช่แค่วางแผนให้วิภูษาคอยประจบประแจงปวีณเพื่อทำคะแนน วรรณพรยังไปเป่าหูนงรามกับ
สารินทร์ให้รังเกียจบัวมากขึ้น โดยไม่ลืมยกหางลูกตัวว่าดีเลิศเลอกว่า...
เหลือเพียงแค่อาทิตย์เดียว วิภูษาจะต้องแต่งงานกับพงศ์ระพี ดังนั้นจ๊อดจึงต้องหาทางปอกลอกเธอให้มากที่สุด คืนนี้เขานัดเธอให้มาเจอกันที่ผับเจ้าประจำ แกล้งตีหน้าเศร้าไม่รู้จะทนได้แค่ไหนที่เห็นเธอแต่งงานกับคนอื่น อยากจะไปให้ไกลๆ ไม่อยากรับรู้ข่าวใดๆเพราะไม่อยากเจ็บ เธอตกหลุมพรางอย่างง่ายดาย
“ก็ดีเหมือนกัน จ๊อดอยากไปไหนเหรอ”
“เพื่อนที่เคยเล่นดนตรีด้วยกันมันชวนไปญี่ปุ่น แต่จ๊อดบายไปแล้ว คนตกงานอย่างจ๊อดจะเอาเงินที่ไหนไปเที่ยว” จ๊อดทำหน้าน่าสงสารสุดๆ วิภูษาจะให้เงินเขาไปเที่ยวเอง เขานึกว่าเธอโดนพ่อยึดบัตรเครดิตเสียอีก เธอยังมีเงินที่แม่ฝากไว้ให้ในบัญชีตั้งแต่เด็กไม่หมดตัวง่ายๆแน่นอน จ๊อดดึงเธอมากอด
“จ๊อดรักวิมากขึ้นทุกวันๆจนจะล้นหัวใจอยู่แล้วอ่ะ”
พันหรือพันเลิศนัดกับเพื่อนที่นี่เช่นกัน เห็นจ๊อดกับวิภูษากำลังกอดจูบกันก็โกรธมาก รีบหลบมุมแอบฟัง ได้ยินฝ่ายชายชวนวิภูษาไปขึ้นสวรรค์กันต่อ ก่อนจะเดินคลอเคลียกันออกไป พันรีบสะกดรอยตามแถมถ่ายคลิปเอาไว้ด้วย โดยตามไปถึงรังรักของทั้งคู่...
เมื่อได้คลิปเป็นหลักฐานแน่นหนา พันตั้งใจจะเอาไปแฉให้พ่อ แม่และพี่ชายรับรู้ว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นพี่สะใภ้ของตนเหลวแหลกแค่ไหนเพื่อจะได้ล้มเลิกงานแต่ง แต่พอเจอหน้าพี่ชายกลับไม่กล้าพูดไปตรงๆ ถามอ้อมๆถ้าเขารู้ว่าวิภูษาไม่ใช่ผู้หญิงดีที่คู่ควรกับเขา ยังจะแต่งงานกับเธออีกไหม เขาตอบโดยไม่ต้องคิด
“แต่ง...ไม่ว่านายจะพูดอะไรพี่ก็จะแต่งเพื่อพ่อกับแม่ แกไม่เห็นเหรอแม่ดีใจแค่ไหน แม่มีความสุขแค่ไหน ถ้าเป็นไปได้ พี่อยากจะแต่งพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ”
“พี่เจ็บครั้งหนึ่งแล้วยังไม่พอเหรอ อยากจะเจ็บอีกครั้งเหรอ”
พงศ์ระพีถูกสะกิดแผลเรื่องเพ็ญพธูก็โกรธ สั่งให้น้องชายหยุดพูดได้แล้ว ไม่อย่างนั้นตนจะตัดพี่ตัดน้อง พันก็เลยไม่พูดอะไรอีก หากมีอะไรเกิดขึ้นอย่ามาโทษเขาก็แล้วกัน
ooooooo
จับพลัดจับผลูพันได้มาเป็นครูฝึกสอนเปียโนที่วิทยาลัยที่บัวเรียน ทำให้เขาได้รู้ว่าบัวไม่ใช่แค่เล่นเปียโนเป็น ยังเล่นได้ดีอีกด้วย ยิ่งทำให้เขาปลื้มเธอมาก พอได้อยู่กันตามลำพัง เขาอดถามเธอไม่ได้ว่าไปเรียนเปียโนมาจากไหน อยู่ในป่าไม่น่ามีคนสอนได้หรือว่ามีอาจารย์เป็นลิงจ๋อ
“ครูที่โรงเรียนเก่าที่ชัยภูมิสอน แต่พอจบ ม.3 ก็ไม่ได้เรียนอีกเพราะจน”
“เธอเป็นลูกศิษย์ฉันฉันจะสอนให้เป็นพิเศษเอาไหม”
