ดอกหญ้าในพายุ

“พี่สาวแกมันจะไปแจ้งความหรือเปล่า เราเสร็จกันหมดเลยนะ” คำพูดของรจนาทำเอาทุกคนหน้าตาตื่น กลัวความผิดจะมาถึงตัว ทั้งตะวัน รจนาและเทียนวางแผนจะหนีไปกบดานที่บ้านในต่างจังหวัด วิภูษาโวยลั่นนี่จะทิ้งกันยกฝูงเลยหรือ ไอ้เพื่อนทรยศ เทียนแก้ตัวว่าไม่ได้ทิ้งแค่หนีไปตั้งหลัก

“แกอยู่ทางนี้ก็ทำเป็นแบ๊วตาใส มันว่าอะไรมาก็ทำเป็นหนูไม่รู้อย่างเดียวพอ อย่าโง่ไปรับ แกเป็นลูกนะไม่มีพ่อแม่ที่ไหนจับลูกเข้าคุกหรอก”...

ทันทีที่กลับถึงบ้าน วิภูษาตามไปเล่นงานเอก

ถึงเรือนคนใช้ที่พาคนไปช่วยบัว เขาสงสารเธอก็เลยไปบอกดุสิตากับเดชาให้ไปช่วย วิภูษาตบหน้าเขาไม่ยั้งฐานแส่ไม่เข้าเรื่อง เอิบรู้ว่าต้องเป็นเรื่องบัวเข้าไปจับแขนเธอไว้ขอร้องอย่าโกรธลูกของตนเลย ตนเป็นคนสั่งให้เขาไปช่วยบัวเอง วรรณพรมาทันได้ยินก็มองลูกงงๆ ถามว่ามีเรื่องอะไรกัน นังบัวมาเกี่ยวอะไรด้วย

“ไอ้เอกมันทำลายแผนวิ นังบัวมันเกือบจะโดนแก้ผ้าถ่ายคลิปอยู่แล้วเชียว เพราะแก ไอ้โง่ ไอ้ทุเรศ” วิภูษายกขาจะเตะเอกซ้ำ เพราะมือถูกเอิบจับไว้ เขาได้แต่ถอยหนี วรรณพรตกใจรีบเข้าไปกระซิบกับลูกให้พูดเบาๆ อยากให้คนทั้งบ้านได้ยินหรืออย่างไร แล้วหันไปทางเอิบกับเอก

“ถ้าแกกับลูกปากโป้งให้คุณปวีณรู้เรื่องนี้ แก

สองคนแม่ลูกเตรียมไสหัวออกไปจากบ้านนี้ได้เลย” ว่าแล้ววรรณพรดึงมือวิภูษาขึ้นไปที่ห้องของเธอ ต่อว่าว่าทีหน้าทีหลังจะทำอะไรแบบนี้ให้ปรึกษากันก่อน คดีเก่ากับดุสิตาควันยังไม่ทันจางเลย เธอตวาดแม่ตัวเองว่าสงสารมันหรือ

“โอ๊ย มันจะไปลงนรกที่ไหนแม่ไม่สนหรอก แต่มันไม่เหมือนสิตา ถ้ามันไปบอกคุณพ่อหรือแจ้งตำรวจเรื่องใหญ่เลยนะลูก แล้วยิ่งถ้าพีรู้ งานแต่งมีหวังล่มอีกเป็นเที่ยวที่สอง”

วิภูษาไม่สนไม่แต่งก็ดีจะจุดพลุฉลองเจ็ดวัน

เจ็ดคืนเลย วรรณพรจับบ่าลูกให้หันมาประจันหน้า ไม่แต่งไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเราสองคนจบสิ้นทุกอย่างแน่ ต่อไปนี้ลูกต้องคอยประกบคุณพ่อไม่ให้นังบัวได้เข้าใกล้ และทำตัวให้น่ารักเป็นลูกที่ดีประจบท่านเอาไว้ ท่านรักเธอมากกว่านังนั่นอยู่แล้ว ถึงมันจะฟ้องอะไร ท่านก็ต้องเข้าข้างเธอ เล่นมันลับหลังแบบนี้ดีกว่า เราไม่ต้องเสี่ยง วิภูษาคิดคล้อยตาม...

ทางฝ่ายพงศ์ระพีมัวแต่ใจลอยที่เจอเพ็ญพธู ขับเลยบ้านจินตบุษย์ บัวต้องสะกิดเตือนเขาถึงรู้สึกตัวรีบถอยหลังมาจอดส่งเธอหน้าประตูรั้วไม่ยอมเข้าบ้าน อ้างไม่อยากให้วิภูษาเห็นว่าเรามาด้วยกันเดี๋ยวจะเป็นเรื่องอีก บัวน้อยใจมาก

“อ้อ ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง ก็น่าจะรีบมาส่งฉันแต่แรก ขอบคุณสำหรับดอกหญ้าแห้ง” บัวชูถุงใส่ดอกหญ้าแล้วก้าวลงจากรถ พงศ์ระพีถอยรถออกไปเลย ไม่รอให้เธอเข้าบ้านก่อนด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้เธอน้อยใจมากขึ้น...