ดอกหญ้าในพายุ
ตอนที่ 7
อุตส่าห์หนีเอาตัวรอดจากถูกรุมโทรมมาได้ แต่บัวกลับโดนจิตราเล่นงานเนื่องจากได้กลิ่นเหล้าตอนที่เดินผ่าน เธออ้างว่าเพื่อนชวนดื่มก็เลยต้องผูกมิตรเอาไว้ ท่านไม่พอใจมากถึงขนาดไม่เรียกกินข้าวเย็นด้วย เรียกแต่ดุสิตาแล้วเดินผละไปเลย ดุสิตามองเธออย่างเห็นใจก่อนจะเดินตามแม่ไป
ooooooo
บัววางแจกันดอกหญ้าที่พงศ์ระพีซื้อให้ไว้ที่มุมหนึ่งของห้อง แล้วเดินไปหยิบมีดสั้นของตาขึ้นแนบอกเพื่อเรียกพลังให้ตัวเอง ดุสิตาเปิดประตูห้องเข้ามาเห็นบัวหน้าเศร้าโทษตัวเองที่ห้ามเธอบอกเรื่องวิภูษา ทำให้เธอลำบากใจแถมยังโดนคุณแม่ดุอีกต่างหาก
“เราไปเล่าความจริงกับคุณแม่กันไหม สิตาสงสารบัว”
“ให้มันผ่านไปเถอะสิตา ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก” บัวปากแข็งทั้งที่ช้ำใจสุดๆ ดุสิตาเห็นดอกหญ้าปักอยู่ในแจกันสวยแปลกตาดีก็เดินเข้าไปดู อดทักไม่ได้ว่าทำไมถึงชอบต้นไม้ที่คนอื่นไม่ค่อยมองกัน บัวเดินไปหยิบดอกหญ้าขึ้นมาเทียบกับหน้าตัวเองพูดติดตลกว่าเธอเป็นได้แค่ดอกหญ้า ซึ่งขี้เหร่เหมือนกัน ดุสิตาทักท้วง
“บัวอ่ะ ทำไมพูดดูถูกตัวเองอย่างนั้น สิ่งที่สิตาเห็นบัวทำวันนี้ไม่ใช่ดอกหญ้าแต่บัวคือดอกบัวเหมือนชื่อกชกรของบัว” คำชมอย่างจริงใจของดุสิตาทำเอา
บัวอึ้ง จังหวะนั้นเจียมเข้ามาบอกสองสาวว่าคุณท่าน
ให้มาเชิญไปกินข้าวที่ตึกใหญ่...
วิภูษากับวรรณพรเห็นบัวกับดุสิตามานั่งร่วมโต๊ะด้วยพากันใจคอไม่ดีกลัวจะถูกแฉ บัวลั่นวาจาไว้กับดุสิตาแล้วว่าจะไม่พูดเรื่องเลวร้ายที่วิภูษาก่อไว้กับตัวเองให้พ่อรู้ จึงแค่พูดปั่นหัวสองแม่ลูกให้ใจตุ๊มๆต่อมๆเล่นพอหอมปากหอมคอ
ooooooo
เพ็ญพธูทำทีเป็นลูกค้ามาขอพบกับพงศ์ระพี
ที่ออฟฟิศแต่เช้า เขาหน้าตึงทันทีที่เห็นเธอ ความรู้สึก
ทั้งรักทั้งแค้นแล่นขึ้นมาจุกอก ทนเผชิญหน้าด้วยไม่ได้ สั่งชินช่วยส่งแขกให้ที ตนมีธุระต้องทำ เธอเดินมาหาเขา
“ฉันเพิ่งกลับมาเมืองไทยและคงจะทำธุรกิจที่นี่ เลยแวะมาทักทาย คิดถึงน่ะค่ะ”
“คุณต้องการอะไร”
“ตอนนี้คุณยุ่ง เอาไว้วันหลังค่อยคุยกันก็ได้ ฉันไม่รีบ” พูดจบเพ็ญพธูหันไปขอบคุณชิน แล้วหันกลับมาบอกพงศ์ระพีว่าผู้ช่วยของเขาน่ารักมาก เครื่องประดับของบริษัทเขาก็สวย ไว้วันหลังเธอจะมาอีก เขาเสียงห้วนใส่ว่าไม่ต้อง เธอยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไป ชินงงนี่มันเรื่องอะไรกัน พงศ์ระพีเตือนเขาหากทำแบบนี้อีกครั้งตนจะย้ายไปประจำที่ชายแดน เขาแก้ตัวที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อบริษัท คุณเพ็ญพธูบอกว่าจะสั่งสินค้าเราลอตใหญ่
“แถมยังไม่ต่อรองราคาสักคำ ใครจะไปรู้ว่าบอสกับเขามีซัมธิงกัน”
“นายไปเก็บเสื้อผ้าเตรียมตัวย้ายได้เลย”
“โธ่บอส ผมล้อเล่น ถ้าผมเห็นยัยนี่อีกทีผมจะตะเพิดไปให้ไกลๆเลย” ชินมองเจ้านายที่เดินออกไปอย่างหัวเสียพลางถอนใจเฮือก “ท่าทางแบบนี้แฟนเก่าแหง”...
ด้านพงศ์ระพีเดินมาหลบมุมเพื่อสงบสติอารมณ์ พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของเขา ตอนนั้นเขายังเรียนหนังสืออยู่ที่เมืองนอก แวะมาหาเพ็ญพธูที่ห้องพักของเธอพร้อมสร้อยห้อยจี้รูปหัวใจหวังจะมาเซอร์ไพรส์คนรัก กลับต้องเซอร์ไพรส์เสียเอง เมื่อพบเธอกำลังจูบอยู่กับฝรั่งตาน้ำข้าวอย่างดูดดื่ม เธอหันมาเห็นเขาก็ตกใจ ฝรั่งคนนั้นมองเขาอย่างงงๆ เธอรีบแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า
