ดอกหญ้าในพายุ

“ถูกต้องที่สุด พุทธิปัญญาเกิดกับลูกแล้ว ตาพีนี่แหละคือความมั่นคงในชีวิตลูก” วรรณพรยิ้มสมใจ  ในที่สุดลูกก็คิดได้สักที...

ที่ห้องซ้อมดนตรีของวิทยาลัย บัวแต่งเพลงให้พงศ์ระพีไปได้พลางเล่นตัวโน้ตตามไปด้วยแต่ไม่ถูกใจก็หยุดเล่น นึกถึงคำพูดตัดเยื่อใยที่เขาพูดกับเธอตอนที่ไปช่วยวิภูษาไม่ให้ทำแท้ง ร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น พันเข้ามาทางด้านหลังยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

“ในฐานะอาจารย์ของเธอมีปัญหาอะไรปรึกษาฉันได้นะ ที่ร้องไห้นี่ เรื่องวิชาการหรือเรื่องส่วนตัว”

“ฉันเล่นไม่ได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้แค่นั้นเอง” บัวโกหกเสร็จ หยิบโน้ตเพลงแล้วลุกขึ้นจะไป พันดึงโน้ตจากมือเธอมาดูถามว่าแต่งเองหรือ เธอไม่ตอบพยายามจะแย่งโน้ตคืน แต่เขาไม่ให้ เธอไม่สนใจอยากได้ก็เอาไปเลยเธอเขียนใหม่ได้ แล้วเดินไปได้ไม่กี่ก้าว มีเสียงเปียโนดังขึ้นเหมือนที่เธอเล่นเมื่อครู่แต่เพราะกว่า

“นาย...เอ๊ย ครูแต่งทำนองเป็นด้วยเหรอ” บัวถามอย่างตื่นเต้น

ooooooo

ในที่สุดก็ถึงวันแต่งงานของพงศ์ระพีกับวิภูษา มีแขกมาร่วมงานอย่างคับคั่ง เดชาไม่ยอมพลาดงานนี้เช่นกันแม้จะไม่ได้รับเชิญแต่ก็มาในฐานะเพื่อนของพี่เจ้าสาว พงศ์ระพียืนคุยกับแขกอยู่ตอนที่บริกรเอาการ์ดเล็กๆใบหนึ่งมายื่นให้ เขาเปิดออกอ่าน

“ขอแสดงความยินดีในวันแห่งความสุขของคุณจากใจจริง...เพ็ญพธู”

อ่านจบพงศ์ระพีขยำการ์ดทิ้ง เดินหน้าเครียดเข้ามาคว้าแก้วจากถาดในมือชินที่กำลังจะยกแก้วไวน์ชนกับพวกลูกน้อง กระดกรวดเดียวหมดแก้ว ชินมองอย่างเป็นห่วง

“บอสไม่เคยดื่มเดี๋ยวได้เดินเป๋ไปเป๋มาหรอก”

พงศ์ระพีไม่สนใจหยิบไวน์อีกแก้วจากถาดที่บริกรถือผ่านหน้ามากระดกหมดแก้วเช่นเดิม ชินถึงกับ

อ้าปากหวอ พวกพนักงานกระเซ้าสงสัยบอสจะตื่นเต้นเมื่อนึกถึงตอนส่งตัวเข้าเรือนหอ ทุกคนหัวเราะชอบใจ บัวที่ยืนอยู่ไม่ห่างได้ยินเสียงหัวเราะก็เลยหันไปมอง เห็นพงศ์ระพีหน้าเครียดไม่มีรอยยิ้มขณะที่พวกพนักงาน

พากันหัวเราะ พานคิดว่าเขากลุ้มเรื่องเจ้าสาวท้อง พอเห็นเขาเดินเป๋ๆไปทางห้องน้ำรีบบอกกับเดชา

“อยู่คนเดียวก่อนนะ เราไปห้องน้ำเดี๋ยวมา” พูดจบบัวเร่งฝีเท้าออกไปจนทันกับพงศ์ระพี เห็นเขาเดินเซรีบเข้าไปจับแขนประคองต่อว่าว่าดื่มไม่เป็นยังจะดื่มเข้าไปทำไม ทีตอนเธอดื่มห้ามจัง เขาดึงแขนออก ขอร้องว่าอยากอยู่คนเดียว

“กลุ้มใจเรื่องเด็กในท้องวิเหรอ ถ้าคุณตัดสินใจไปแล้วก็อย่าคิดมากเลย คุณถอยไม่ได้แล้วแหละ”

“ฉันอยากอยู่คนเดียว  ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ” พงศ์ระพีตวาดลั่น บัวโกรธต่อว่าเขายกใหญ่ไม่พอใจกับปัญหาของคนอื่นก็ไม่ควรจะมาพาลกับเธอ เขาสั่งให้เธอหยุดพูด แต่บัวถูกผีเจาะปากเข้าให้ก็เลยห้ามไม่ฟัง พงศ์ระพีทั้งโมโหที่เธอพูดไม่หยุดผสมกับความเมาทำให้เขาจูบปากเธอเพื่อให้เธอหยุดพูด ได้ผลชะงัด บัวตะลึงตัวแข็ง