ดอกหญ้าในพายุ

“หยุดพูดได้แล้วใช่ไหม กลับเข้างานไปซะ” พงศ์ระพีไล่ตะเพิด...

ด้านวรรณพรพยายามใส่ความบัวให้แขกที่มาในงานฟังว่าไม่ใช่จะมีแค่ตาเป็นโจรปล้นจี้ไปทั่วอีสาน ตัวเธอเองก็ติดนิสัยโจรมาเช่นกัน ของมีค่าในบ้านต้องล็อกเก็บหมดเพราะมือไวมากเผลอเป็นขโมย บัวเดินอึ้งๆ จากเหตุการณ์เมื่อครู่เข้ามา เห็นสายตารังเกียจจากแขกที่ยืนคุยกับวรรณพรแถมยังพากันเดินหนีก็แปลกใจ

“ฉันก็แค่เล่าให้พวกเขาฟังว่าเธอมีสายเลือดโจรเท่านั้นเอง” วรรณพรว่าแล้วเดินยิ้มเย้ยออกไป บัวได้แต่มองตามเจ็บใจ ไม่ใช่จะมีแต่เพื่อนของวรรณพรเท่านั้นที่มองบัวไม่ดี แขกท่านอื่นก็พูดถึงเธอในแง่ไม่ดีเช่นกัน พันผ่านมาได้ยิน สงสารเธอจับใจ จังหวะนั้นชินประกาศทางไมโครโฟนว่าปวีณมีบางอย่างจะกล่าวกับทุกท่าน

ปวีณขึ้นไปยืนบนเวทีชูขวดสเปรย์ในถุงตาข่ายสวยงาม “นี่คือของชำร่วยที่จะมอบให้เป็นพิเศษแก่ทุกท่านในงานวันนี้ ผลิตภัณฑ์สูตรมหัศจรรย์ตัวใหม่ล่าสุดของบริษัท ซึ่งผมคงทำไม่สำเร็จ ถ้าไม่ได้คนคนนี้ช่วยคิดสูตรให้ เธอคือลูกสาวของผมเองครับ...ลูกสาวคนโตของผม กชกร จินตบุษย์”

“ขอเชิญคุณบัว...กชกรให้เกียรติขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ” ชินประกาศเสียงลั่น

ooooooo