ดอกหญ้าในพายุ

อีกมุมหนึ่งหน้ากระท่อม บัวกำลังเดินเข้าข้างใน แต่เห็นพงศ์ระพีกับปวีณเดินออกมา รีบหลบมุมแอบฟัง ปวีณเริ่มไม่แน่ใจว่าการจะพาบัวไปอยู่ด้วยเป็นความคิดที่ดี ไม่รู้ว่าครอบครัวของตนจะรับเธอได้ไหม และตนจะบอกความจริงกับคนอื่นได้อย่างไรว่าลูกสาวแท้ๆของตนเป็นหลานโจรอย่างกล้า

“เรื่องนี้เราไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องบอกใครนี่ครับ เอ่อ ผมขอโทษครับ”

“อาเข้าใจพีดี แต่อาคิดว่าอาควรจะกลับไปปรึกษาคุณวรรณเขาก่อนดีกว่า อยู่ๆอาพาบัวกลับไปมันจะกะทันหันเกินไป อาเป็นห่วงความรู้สึกของยัยวิ ไม่อยากให้มีปัญหา”

พงศ์ระพีทักท้วง แล้วจะทิ้งบัวไว้ที่นี่ได้อย่างไร ปวีณไม่ได้จะทิ้งแต่ให้เธอไปอยู่ในความดูแลของอุดม และตนจะส่งเงินมาให้เธอทุกเดือน หรือถ้าเธอลำบากใจที่จะอยู่บ้านอุดม ตนก็จะซื้อบ้านให้ที่นี่แล้วจะหมั่นมาเยี่ยมบ่อยๆน่าจะดีกว่า บัวทนฟังต่อไม่ไหว พรวดพราดออกมาบอกให้พอได้แล้ว ไล่กลับกรุงเทพฯไปเลยทั้งคู่

“ที่นี่คือบ้านของฉัน ฉันเลี้ยงดูตัวเองได้ โตมาได้ขนาดนี้แล้วไม่จำเป็นต้องให้ใครมารับผิดชอบ”

“หนูฟังฉันก่อน...” ปวีณยังไม่ทันจะอธิบาย บัวชิงพูดขึ้นเสียก่อนว่าไม่ขอฟังอะไรทั้งนั้น ขืนใครพูดพาดพิงถึงตากล้าของเธออีก อย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้าตัวยืนกราน พงศ์ระพีกับปวีณจึงต้องกลับโรงแรมที่พักมือเปล่า...

ทางฝ่ายพันเลิศเห็นพี่ชายหน้าเครียดที่บัวไม่ยอมกลับกรุงเทพฯด้วย เข้ามายืนข้างๆปลอบว่าถ้าเธอไม่อยากไปก็ช่างเธอเป็นไร ไม่เห็นต้องเก็บมาเครียด คนแบบนั้นเหมาะแล้วที่จะอยู่ในป่า พงศ์ระพีขอร้องอย่าพูดถึงเธอแบบนั้น เธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด พันเลิศชักสงสัยทำไมพงศ์ระพีถึงไม่โกรธไม่เกลียดบัวที่เกือบจะทำขาหัก แถมยังพูดเข้าข้างเธออีก หรือว่าพี่กับเด็กนั่นจะแอบกิ๊กกันตอนอยู่ในป่า

“ไอ้บ้า ลองแกมาโดนอย่างฉันยังจะมีอารมณ์ทำอย่างที่แกพูดไหม พูดจาไม่คิดไอ้น้องคนนี้”

“ปรารถนาดีเกินเหตุ ปฏิเสธเสียงสูง โมโหเกินจริงอย่างนี้ต้องมีอะไรลับลมคมในแน่”

“ไอ้พัน อยากโดนใช่ไหม” พงศ์ระพีแกล้งกำหมัดขู่ พันเลิศโดดหนีเข้าห้องตัวเองที่อยู่ติดกัน พงศ์ระพีก็เริ่มสงสัยตัวเองเหมือนกัน ทำไมถึงได้ออกโรงปกป้องเธอมากนัก...

ฝ่ายบัวนึกถึงคำพูดของปวีณที่เป็นห่วงความรู้สึกของลูกกับเมียที่อยู่กรุงเทพฯก็อดน้อยใจไม่ได้

ooooooo