ดอกหญ้าในพายุ

จิตราได้ยินเสียงเอะอะเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น พงศ์ระพีรีบประคองบัวไว้ ขณะที่ปวีณโอบกอดวรรณพรหวังจะให้เธอสงบจิตสงบใจ แล้วขอโทษบรรดาคุณหญิงคุณนาย เชิญทุกท่านกลับไปก่อน เขามีธุระต้องคุยกันในครอบครัว จากนั้นโอบวรรณพรเข้าบ้าน จิตราสั่งการทันที

“ไปเอก เอากระเป๋าไปเก็บ รุ่ง เจียมช่วยกันเอาเด็กคนนั้นเข้าบ้านก่อน”

รุ่งกับเจียมเข้าไปรับตัวบัวจากอ้อมแขนพงศ์ระพีพาเข้าตึกใหญ่โดยมีจิตราตามไปติดๆ

ooooooo

ทันทีที่เข้ามาในห้องนอน วรรณพรด่าปวีณไม่ยั้งว่าสำส่อน เอะอะอ้างไปทำงานต่างจังหวัด ที่แท้ก็แอบไปมีเมียน้อยแถมมีลูกติดอีกต่างหาก หลอกลวงเธอมาตลอดยี่สิบปี ทำแบบนี้กับเธอได้อย่างไรแล้วทุบตีเขาอุตลุด

“ผมไม่เคยคิดหลอกลวงคุณเลย ผมเองก็เพิ่งมารู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่ผมเคยคบหาด้วยเขาท้อง”

“ยังมีหน้ามาหาคำสละสลวย คบหากันเฉยๆแล้วมันจะท้องได้ยังไง ไอ้คนมักมาก”

จิตราทนไม่ไหวสั่งให้หยุดทะเลาะกันได้แล้วอายคนใช้เปล่าๆ แล้วบอกให้ปวีณออกไปก่อน...

ปวีณแวะไปหาบัวที่ห้อง เนื่องจากเขาอยากให้เธอรู้สึกเป็นกันเองจึงขอให้เลิกเรียกเขาว่าคุณ ให้เรียกพ่อแทน และที่เขามาที่นี่เพราะมีเรื่องจะขอร้อง

 “คุณวรรณเขาเป็นเมียพ่อเป็นแม่เลี้ยงบัว บัวควรทำดีกับเขา อย่าไปถือสาหาความกับเขา เขายังตกใจที่เจอบัว ต้องให้เวลาเขาบ้าง”

บัวเองก็มีเรื่องคาใจที่อยากจะถามปวีณเช่นกัน ไหนเขาบอกว่ารักแม่ของเธอมาก ทำไมไม่ติดต่อแม่ ทำไมต้องมาแต่งงานกับวรรณพร เธอเห็นเขามีท่าทีอึดอัดใจก็เลยออกตัวว่าแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง วรรณพรสวยกว่ารวยกว่าแม่ของเธอ ผู้ชายที่ไหนจะมายกย่องผู้หญิงชาวป่าอย่างแม่ของเธอมาตบแต่งเป็นเมีย

“บัวอย่าพูดอย่างนี้พ่อขอร้อง เรื่องกรรณิการ์แม่ของบัวพ่อกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ พ่อขอโทษพ่อเสียใจ ต่อไปนี้ลูกจะไม่โดดเดี่ยวอีกแล้ว พ่อจะชดเชยให้บัวทุกอย่าง นับแต่นี้เป็นต้นไปเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน พ่อสัญญา” ปวีณตบไหล่บัวเบาๆ เธอมองมือเขาแล้วมองหน้าเหมือนซาบซึ้งใจ...

ขณะที่ปวีณโล่งใจที่ดูเหมือนบัวจะเข้าใจอะไรๆ ง่ายดาย ผิดกับวรรณพรที่ยังเดือดปุดๆ ประกาศลั่นหัวเด็ดตีนขาดจะไม่ยอมให้บัวมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับตัวเอง จิตราขอร้องให้เธอตั้งสติ โวยวายอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ รอให้เรื่องทุเลาก่อนค่อยพูดค่อยจาจะดีกว่า วรรณพรพาลใส่หาว่าจิตราเข้าข้างบัวเพราะไม่ชอบขี้หน้าเธอกับลูก จิตราถอนใจเซ็งหากเธอคิดอย่างนั้นก็เชิญทะเลาะกันให้แตกหักไปเลย