ดอกหญ้าในพายุ

“แล้วนี่บัวจะเอาอย่างไรต่อไป ถ้าพ่อบัวเขารู้สึกผิดอยากจะรับผิดชอบพาบัวไปอยู่กรุงเทพฯด้วยกัน”

บัวไม่ยอมไปอยู่ด้วยเด็ดขาดจะหางานทำส่งตัวเองเรียนต่อที่นี่ เดชาเห็นดีด้วยที่เธอจะเรียนต่อ ส่วนเรื่องงานก็ไม่ต้องห่วง ให้เธอมาช่วยเตี่ยขายยาที่ร้าน พักนี้ท่านยิ่งบ่นปวดขาอยู่ด้วย ถ้าไม่มีที่อยู่เธอจะพักที่ร้านเลยก็ได้ ห้องว่างมีตั้งสองสามห้อง เธอยังไม่อยากคิดเรื่องนี้ไว้เสร็จงานศพตาก่อนค่อยตัดสินใจอีกที แล้วหยิบกำไลทองออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“เดชาช่วยเอาไปขายให้บัวหน่อย เราจะเอาเงินมาทำงานศพให้ตา”...

พงศ์ระพีเข้ามาเมียงๆมองๆที่หน้าศาลาเห็นอุดมนั่งคุยกับชาวบ้านอยู่ที่มุมหนึ่ง ขยับจะเข้าไปหา เดชาปราดมาทักเสียก่อนว่าเขาคือคนที่บัวลักพาตัวไปใช่ไหม ต้องขอบคุณเขามากที่ไม่แจ้งความดำเนินคดีกับเธอ  เขาแปลกใจว่าเดชารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

“อ๋อ ผมเป็นเพื่อนสนิทกับบัว  ชื่อเดชาครับ มีเรื่องอะไรเราก็เล่าให้กันฟังทุกอย่าง”

จังหวะนั้นบัวเดินหน้าเครียดออกมาเจอพงศ์ระพีต่างมองสบตากันไปมาแต่ไม่พูดอะไร...

หลังจากไหว้ทักทายอุดมเรียบร้อย พงศ์ระพีตามไปนั่งข้างๆบัวที่เก้าอี้ท้ายศาลาโดยมีเดชาแอบมองมาเป็นระยะๆ เขาตัดพ้อต่อว่าเธอว่าทำไมต้องเอาเรื่องที่เธอจับตัวเขาไปเที่ยวเล่าให้คนอื่นฟัง

บัวโต้ว่าเดชาไม่ใช่คนอื่นแต่เป็นเพื่อนรักของเธอตั้งแต่เด็ก เราสองคนไม่เคยมีความลับต่อกัน พงศ์ระพีรับรู้ถึงความสนิทสนมของทั้งคู่ก็ยิ่งโกรธต่อว่าเธอยกใหญ่หาว่าไม่ให้เกียรติไม่เห็นแก่หน้า บัวรำคาญไล่ตะเพิดเขากลับกรุงเทพฯไปกับว่าที่พ่อตา คราวนี้พงศ์ระพีออกอาการงอนขึ้นมาทันที

“ใช่สิ เธอมีเพื่อนชายคนสนิทคอยช่วยงานศพตาแล้ว ฉันมาที่นี่ก็เพราะเป็นห่วงว่าเธอจะไม่มีใคร ตอนนี้ฉันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรกับเธออีก” ตัดพ้อจบพงศ์ระพีลุกออกไปเลย...

ฝ่ายวิภูษาเลวได้โล่ ดุสิตาเรียนเสร็จกำลังจะกลับบ้าน เธอขับรถมาจอดเทียบหลอกให้ขึ้นรถไปด้วยกัน กว่าจะรู้ตัวว่าถูกหลอกก็เป็นตอนที่เทียนกับรจนาโผล่พรวดขึ้นมาจากเบาะหลัง ก่อนจะช่วยกันลากดุสิตาลงไป

ที่ริมบึงเปลี่ยว วิภูษายังเอาสมุดที่เธอจดเลกเชอร์มาฉีกกระจุยกระจาย เตือนให้เธอจำใส่กะโหลกเอาไว้ว่าตนเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อ อย่าคิดมาประจบ ประแจงหวังจะให้ท่านรับเป็นลูกสาวอีกคน

ดุสิตาพยายามอธิบายว่าวิภูษาเข้าใจผิด เธอไม่เคยคิดแบบนั้น แต่วิภูษาไม่ฟังสั่งให้เลิกทำตัวใสซื่อได้แล้วเพราะตนรู้เช่นเห็นชาติว่าลับหลังแล้วเธอก็แอบคบผู้ชาย ไอ้เด็กเสิร์ฟนั่นผัวเธอใช่ไหม ดุสิตายืนยันไม่ได้เป็นอะไรกับเขา วิภูษาไม่สนว่ามันจะเป็นใคร ให้เธอไปบอกมันด้วยว่าถ้าขืนมาเผือกเรื่องของตนอีก จะเล่นงานให้หนักกว่าเดิม ดุสิตาถึงบางอ้อ ที่แท้ก็เป็นฝีมือวิภูษาที่สั่งให้คนไปซ้อมเดชา วิภูษาฉกมือถือไปจากเธอ

“อยากจะเป็นนางเอก ชีวิตมันก็ต้องรันทดหน่อยนะจ๊ะ หาทางกลับบ้านเอาเองก็แล้วกัน” วิภูษาขึ้นรถไปกับเทียนและรจนา ทิ้งดุสิตาไว้ตรงนั้น

ooooooo